II SA/Bk 357/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2011 r. w Białymstoku na posiedzeniu niejawnym wniosku J. W. o sprostowanie sentencji i uzupełnienie uzasadnienia postanowienia z dnia 1 października 2010 r. w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie ze skargi J. W. na niewykonanie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w H. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie II OSK 208/06 p o s t a n a w i a 1. odmówić sprostowania sentencji postanowienia z dnia 1 października 2010 r., 2. odmówić uzupełnienia uzasadnienia postanowienia z dnia 1 października 2010 r. Postanowieniem z dnia 1 października 2010 r. wydanym w sprawie niniejszej nie uwzględniono wniosku J. W. z dnia 15 września 2010 r. o zawieszenie postępowania i odmówiono zawieszenia (k. 46). Wnioskiem z dnia 11 października 2010 r. skarżąca zwróciła się o sprostowanie sentencji wymienionego postanowienia poprzez wskazanie, że przedmiotem zaskarżenia w sprawie jest "wymierzenie grzywny" a nie "niewykonanie wyroku NSA". Wywiodła, że wyrok NSA w sprawie II OSK 208/06 nie dotyczył decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w H. i nie jest jej intencją skarżenie wprost niewykonania tego wyroku. Jej zdaniem wymieniony organ powinien jedynie uwzględnić stanowisko NSA w postępowaniach związanych z pozwoleniem na budowę, którego ten wyrok dotyczył i przyznać jej przymiot strony. Skarżąca wniosła również o uzupełnienie uzasadnienia postanowienia z dnia 1 października 2010 r. poprzez podanie podstawy prawnej, z której wynika jego prawomocność od dnia wydania. Także wnosiła o "uwzględnienie jej pisma z dnia 06 października 2010 r." stanowiącego uzupełnienie wniosku o zawieszenie postępowania, które złożyła jeszcze przed doręczeniem jej postanowienia z dnia 1 października 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wnioski o sprostowanie i o uzupełnienie podlegają oddaleniu. Zgodnie z przepisem art. 156 § 1, art. 159 w zw. z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd może z urzędu lub na wniosek sprostować w wyroku oraz postanowieniu niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowaniu mogą podlegać zarówno wadliwości sentencji orzeczenia, jak i uzasadnienia (vide T. Woś "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi", Warszawa 2005, s. 487). W rozpoznawanej sprawie w postanowieniu z dnia 1 października 2010 r. wskazano jako przedmiot zaskarżenia "niewykonanie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w H. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie II OSK 208/06". Sformułowanie to skarżąca kwestionuje jako błędne i żąda jego sprostowania. Zdaniem sądu takie określenie przedmiotu zaskarżenia nie stanowi w sprawie niniejszej niedokładności, błędu pisarskiego albo rachunkowego lub innej oczywistej omyłki. Przedmiotowe nieprawidłowości powinny mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Przez niedokładność należy rozumieć nieprawidłowość wynikającą z nieuwagi, pominięcia, błędnego zrozumienia okoliczności, a w następstwie błędnego jej odnotowania. Błędem pisarskim jest widoczne, wbrew zamierzeniom sądu, niewłaściwe użycie wyrazu, mylna pisownia, błąd gramatyczny. Natomiast błąd rachunkowy to błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia badań arytmetycznych, w szczególności błędne zsumowanie lub odjęcie poszczególnych pozycji (vide B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III). Użyte w postanowieniu z dnia 1 października 2010 r. określenie przedmiotu zaskarżenia nie kwalifikuje się pod żadne z powyższych uchybień przede wszystkim dlatego, że – w przeciwieństwie do nich – nie ma charakteru nieprawidłowości wynikającej z uchybienia, nieuwagi, czy pomyłki. Zgodnie z art. 138 w zw. z art. 166 p.p.s.a. sentencja postanowienia powinna zawierać m.in. przedmiot zaskarżenia, co rozumie się jako precyzyjne oznaczenie, jakiego aktu lub czynności organu administracji publicznej ono dotyczy i w jakiej sprawie ten akt lub czynność zostały wydane (dokonane), ewentualnie określenie przedmiotu bezczynności organu lub też czy skarga dotyczy niewykonania wyroku. W skardze J. W. istotnie zawarto "wniosek o wymierzenie grzywny" (i takiego określenia przedmiotu zaskarżenia domaga się skarżąca), natomiast z jej uzasadnienia wynika kwestionowanie działalności Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego polegającej na tym, że "nie czuje się związany wyrokiem NSA z 28.03.2007 r., II OSK 208/06 i twierdzi, że nie jestem stroną w sprawie pozwolenia na budowę" (k. 6). Zdaniem sądu powyższe oświadczenie wskazuje w istocie na kwestionowanie pomijania przez wskazany organ stanowiska zawartego w powołanym wyroku NSA. Tak określone żądanie można było zakwalifikować jedynie jako skargę na niewykonanie wyroku (art. 154 p.p.s.a.), co też w sprawie uczyniono. Prawidłowość tej kwalifikacji potwierdza dodatkowo fakt, że skarga zawiera wspomniane wyżej żądanie wymierzenia grzywny, które, zgodnie z treścią art. 154 §1 p.p.s.a., jest koniecznym elementem środka prawnego podważającego zachowanie organu polegające na niewykonaniu wyroku. Ponadto powyższy przepis wskazuje również skarżąca w piśmie precyzującym z dnia 4 stycznia 2011 r. (k. 139). Wskazać trzeba, że sąd przy ustalaniu przedmiotu zaskarżenia związany jest przepisami prawa i może rozstrzygać tylko w zakresie przedmiotów zaskarżenia mających oparcie w przepisach procedury sądowoadministracyjnej. Dlatego kwalifikacja pism stron odbywa się w granicach norm proceduralnych – najbliższych treści wniosków i twierdzeń zawartych w tych pismach. Taka sytuacja miała miejsce w sprawie niniejszej i zdaniem składu orzekającego dokonana kwalifikacja nie budzi zastrzeżeń. Marginalnie wskazać należy, że identycznie jak w postanowieniu z dnia 1 października 2010 r. przedmiot zaskarżenia został sprecyzowany w postanowieniu NSA z dnia 2 grudnia 2010 r. (k. 106), którym rozpoznano zażalenie w sprawie niniejszej na odmowę wyłączenia sędziego. Sąd ocenił jako niemający podstawy prawnej również drugi wniosek z pisma z dnia 11 października 2010 r. – o uzupełnienie uzasadnienia postanowienia z dnia 1 października 2010 r. Przedmiotowym orzeczeniem odmówiono zawieszenia postępowania z uwagi na brak zależności wyniku niniejszego postępowania od wyniku postępowania ze skargi J. W. do NSA na działanie WSA w Białymstoku ([...]). Zatem jego podstawą był art. 124 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 194 § 1 pkt 3 p.p.s.a. zażalenie przysługuje na postanowienie, którego przedmiotem jest zawieszenie postępowania i odmowa podjęcia zawieszonego postępowania. Nie przysługuje zatem ono na postanowienie, którego przedmiotem jest odmowa zawieszenia postępowania (art. 163 § 2 zd. 2 p.p.s.a.), a jeśli tak, to sąd nie miał podstaw do sporządzania uzasadnienia własnego orzeczenia z dnia 1 października 2010 r. Nie ma zatem podstaw do żądania uzupełnienia uzasadnienia, które nie zostało sporządzone. Roli uzasadnienia nie pełni wyjaśnienie zawarte po słowie "albowiem". Zostało ono zamieszczone wyłącznie w celach informacyjnych. Ponadto, jak wskazuje się w doktrynie, a które to stanowisko sąd podziela, gramatyczna wykładnia przepisu art. 157 p.p.s.a. pozwala na stwierdzenie, że uzupełnić można jedynie wyrok (postanowienie), a nie jego uzasadnienie (vide Dauter B., Gruszczyński B., Kabat A., Niezgódka-Medek M., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III., teza 4 do art. 157). Dodać jeszcze należy, że prawomocność postanowienia z dnia 1 października 2010 r. wynika z art. 168 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że orzeczenia sądu stają się prawomocne, jeśli nie przysługuje co do nich środek odwoławczy. Powyższe uwagi stanowiące faktycznie uzasadnienie pkt. 2 niniejszego postanowienia (z dnia 1 lutego 2011 r.) zostały podane celem wyjaśnienia stronie jej sytuacji prawnej. Rozstrzygnięcie o odmowie uzupełnienia uzasadnienia jako niezaskarżalne uzasadnienia jednak nie wymagało. Jednocześnie sąd nie znalazł podstaw prawnych do rozstrzygnięcia w przedmiocie trzeciego żądania wniosku z dnia 11 października 2010 r. – o uwzględnienie pisma skarżącej z dnia 6 października 2010 r. uzupełniającego wniosek z dnia 15 września 2010 r. Sąd nie ma kompetencji do ponownego rozważenia stanowiska strony zawartego w piśmie, które zostało prawomocnie rozpoznane (w sprawie niniejszej wniosek z 15 września 2010 r. został rozpoznany postanowieniem z 1 października 2010 r.) – zwłaszcza, gdy sam nie widzi podstawy do jego zmiany z urzędu w trybie art. 165 p.p.s.a. Jeśli jednak skarżąca nadal nie zgadza się z treścią wymienionego postanowienia, od którego nie przysługiwało jej zażalenie, może złożyć wniosek o jego zmianę podając jakie okoliczności powstałe po jego wydaniu uzasadniają tę zmianę (art. 165 p.p.s.a.). Marginalnie wskazać należy, że skarga na działanie WSA w Białymstoku zarejestrowana pod sygnaturą [...] została w dniu 23 września 2010 r. wraz z odpowiedzią tutejszego sądu przesłana do NSA, w którym pokwitowano jej odbiór 26 września 2010 r. WSA nie posiada informacji o sposobie załatwienia tej skargi. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 156 § 1 i 157 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.