II SA/Bk 359/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński,, sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 lipca 2013 r. sprawy ze skargi F. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] marca 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie wydania zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w B. na rzecz strony skarżącej F. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w J. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Dyrektor Izby Celnej w B. decyzją z dnia [...] marca 2013 roku, nr [...] – utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] grudnia 2012 roku, nr [...], odmawiającej wznowienia postępowania w sprawie o wydanie zezwolenia na urządzenie gier na terenie województwa p. w zakresie 79 punktów gier zgodnie z wnioskiem Spółki o wydanie nowego zezwolenia z dnia [...] sierpnia 2009 roku, uzupełnionego pismem z dnia [...] września 2009 roku. Decyzja powyższa została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: W dniu 2 listopada 2012 roku do Dyrektora Izby Celnej w B. wpłynął wniosek spółki z ograniczoną odpowiedzialnością F. z siedziba w J. z dnia 29 października 2012 roku w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie o wydanie zezwolenia na urządzenie gier na automatach o niskich wygranych (sprostowany w dniu [...] listopada 2012 roku w zakresie określenia siedziby instalowania powyższych automatów). W dniu 12 listopada 2012 roku wnioskodawczyni wniosła pismo o cofnięciu wniosku z 29 października 2012 roku o wznowienie postępowania, które organ otrzymał w dniu 15 listopada 2012 roku. Dyrektor Izby Celnej w B. decyzją z dnia [...] grudnia 2012 roku, nr [...] – odmówił wznowienia postępowania w sprawie, uznając iż brak jest podstawy prawnej do uwzględnienia wniosku o wznowienie postępowania. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła spółka z ograniczoną odpowiedzialnością F. z siedzibą w J., zarzucając naruszenie art. 208 Ordynacji podatkowej. Dyrektor Izby Celnej w B. decyzją z dnia [...] marca 2013 roku, nr [...] – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję dokonując analizy w zakresie nie istnienia podstaw prawnych do uwzględnienia wniosku o wznowienie postępowania, zaś w przedmiocie art. 208 Ordynacji podatkowej, zawarł w uzasadnieniu jedynie stwierdzenie, iż przepis ten nie został naruszony. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wywiodła Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością F. z siedzibą w J. zarzucając naruszenie: - art. 208 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie; - art. 121 § 1 oraz art.. 124 cytowanej powyżej ustawy poprzez nie wyjaśnienie przesłanek nieuwzględnienia wniosku o umorzenie postępowania. W odpowiedzi na skargę dyrektor Izby Celnej w B., wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, zważył co następuje: Skarga jest zasadna. W świetle art. 208 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 roku, poz. 749 ze zmianami) organ podatkowy może umorzyć postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi publicznemu. W konkretnej sprawie organ podatkowy w żadnym zakresie nie ustosunkował się ani nie rozpoznał pisma strony skarżącej w przedmiocie cofnięcia wniosku o wznowienie postępowania, stwierdzając lakonicznie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż nie doszło do naruszenia cytowanego przepisu. W związku z powyższym, zdaniem Sądu, jednak doszło do naruszenia powyższego przepisu, co ma zasadniczy wpływ na treść zaskarżonej decyzji. Skoro, bowiem ustawodawca daje stronie, na pismo której wszczęto postępowanie, prawo zgłoszenia wniosku o umorzenie postępowania – to organ podatkowy winien bezwzględnie taki wniosek rozpoznać w zakresie przesłanek wynikających z treści art. 208 § 2 Ordynacji podatkowej – t.j. czy nie ma sprzeciwu innych stron oraz czy nie zagraża interesowi publicznemu. Dopiero po analizie wyżej wymienionych przesłanek organ korzysta z fakultatywnej możliwości uwzględnienia lub nieuwzględnienia wniosku – w zależności od oceny powyższych przesłanek. Może więc umorzyć postępowanie ale może także nie uwzględnić wniosku o umorzenie i rozpoznać merytorycznie sprawę. Organ podatkowy w niniejszej sprawie wydał zaskarżoną decyzję przedwcześnie – bez rozpoznania wniosku stromy skarżącej o cofnięciu pisma z dnia [...] listopada 2012 roku o wznowieniu postępowania (przez "cofnięcie" należy rozumieć w konsekwencji "umorzenie"). Doszło więc do naruszenia art. 208 § 2 – Ordynacji podatkowej. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy podatkowe winny uwzględnić wytyczne zawarte w treści uzasadnienia wyroku poprzez wdrożenie procedury rozpoznania wniosku strony skarżącej o cofnięciu wniosku o wznowienie postępowania w trybie cytowanego powyżej przepisu. W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca jej wydanie decyzja organu I instancji naruszają prawo i na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – je uchylił, rozstrzygając o zakresie ich wykonania w trybie art. 152 cytowanej ustawy. O kosztach zaś orzekł na podstawie art. 200 powyżej cytowanej ustawy.