II SA/Bk 36/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński,, sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 marca 2018 r. sprawy ze skargi E. SA we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wyrejestrowania motocykla oddala skargę W dniu [...].05.2016 r. Prezydent Miasta B. na mocy decyzji nr [...] dokonał rejestracji motocykla osobowego marki K. o nr nadwozia [...] na rzecz E. S.A. we W. (dalej: "E. S.A."), wydając m.in. dowód rejestracyjny oraz tablice rejestracyjne o nr [...], zalegalizowane znakiem legalizacyjnym nr [...]. Wnioskiem z dnia [...].07.2017 r. E. S.A. wniosła o wyrejestrowanie przedmiotowego motocykla załączając do niego m.in. kserokopię postanowienia Prokuratury Rejonowej w B. z dnia [...].06.2017 r. (sygn. akt [...]) o umorzeniu, na podstawie art. 17 § 1 pkt 1 k.p.k., śledztwa w sprawie kradzieży z włamaniem trzech samochodów osobowych marki F. oraz dwóch motocykli marki K. (modele [...]) o łącznej wartości około 500 tys. zł, dokonanej na szkodę D. B., P. P., M. Sp. z o.o. w W. i E. S.A., zaistniałej w nieustalonym dniu pomiędzy [...] marca 2017 r. w B. przy ul. [...]; tj. o czyn z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k., wobec braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia przestępstwa. Do wniosku o wyrejestrowanie dołączono także oświadczenie pełnomocnika E. S.A., że tablice rejestracyjne o nr [...] zostały skradzione wraz z motocyklem. Do akt sprawy w dniu [...].08.2017 r. zostało złożone także oświadczenie osób uprawnionych do reprezentacji E. S.A., pouczonych do odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań tj. za czyn z art. 233 k.k., o tym że w dniu [...].03.2017 r. nastąpiła kradzież motocykla marki K. o nr rej. [...], która miała miejsce w trakcie użytkowania ww. motocykla przez leasingobiorcę P. P., który dokonał zgłoszenia tej kradzieży policji. Decyzją z dnia [...].08.2017 r. nr [...] Prezydent Miasta B. odmówił wyrejestrowania motocykla marki K., nr VIN [...] zarejestrowanego na rzecz E. S.A. W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji organ I instancji wskazał, że brzmienie art. 79 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym (j.t. Dz.U. 2017, poz. 1260 ze zm., dalej: "PrDrogU") wskazuje, że oświadczenie złożone pod odpowiedzialnością karną, jest dokumentem koniecznym do wydania decyzji o wyrejestrowaniu pojazdu z powodu kradzieży, co jednak nie uchyla zasady prawdy obiektywnej postępowania administracyjnego, nakazującej wydawanie rozstrzygnięć administracyjnych na podstawie ustaleń zgodnych z rzeczywistością. Dlatego też organ nie podzielił takiej wykładni art. 79 ust. 1 pkt 2 PrDrogU, która nakładałaby na organ obowiązek wydania decyzji o wyrejestrowaniu pojazdu nawet wówczas, gdy oświadczenie jego właściciela będzie niezgodne z rzeczywistym stanem rzeczy. Skoro zatem organ ścigania, po przeprowadzeniu przygotowawczego postępowania dowodowego ustalił, że brak jest danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia przestępstwa i z tego powodu umorzył prowadzone śledztwo, oświadczenie E. S.A. o kradzieży motocykla nie jest – w ocenie organu - zgodne ze stanem faktycznym. Organ wskazał także, że pomimo wystosowanego wezwania, do akt sprawy nie zostały dołączone dokumenty potwierdzające kradzież przedmiotowego motocykla. Odwołanie od ww. decyzji złożyła E. S.A. wskazując, że w jej ocenie przedmiotowe oświadczenia jest elementem wniosku o wyrejestrowanie motocykla i wystarczającym warunkiem do otrzymania przedmiotowej decyzji. Po rozpoznaniu ww. odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...].11.2017 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki do wyrejestrowania pojazdu na żądanej podstawie prawnej. Odnosząc się do treści postanowienia o umorzeniu śledztwa w sprawie kradzieży z włamaniem przedmiotowego motocykla, organ podkreślił, że powodem umorzenia był brak danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia przestępstwa, w szczególności rozbieżności pomiędzy zeznaniami pokrzywdzonych, a ustaleniami dotyczącymi przebiegu zdarzenia, poczynionymi na podstawie: oględzin miejsca zdarzenia, opinii biegłego z zakresu mechanoskopii, analizy zapisu kamer i bilingów połączeń numerów pokrzywdzonych. W takim stanie rzeczy organ nie jest związany treścią oświadczenia o kradzieży motocykla. Skoro bowiem nie jest możliwe potwierdzenie kradzieży, oświadczenie to nie odpowiada rzeczywistości i jako takie nie może stanowić podstawy wyrejestrowania. Tym samym organ wskazał, że nie zostały w sprawie spełnione przesłanki z art. 79 ust. 1 pkt 2 PrDrogU. Odnosząc się zaś do stanowiska Odwołującego zaprezentowanego w odwołaniu, Kolegium wskazało, że przepis ten nie eliminuje prowadzenia postępowania dowodowego w szerszym zakresie i nie uchyla zasady prawdy obiektywnej postępowania administracyjnego, która nakazuje wydawać rozstrzygnięcia administracyjne na podstawie ustaleń zgodnych z rzeczywistością. Dlatego też postanowienie o umorzeniu postępowania podlega takiej samej ocenie jak każdy inny dowód zgromadzony w toku postępowania administracyjnego, zaś zgodnie z art. 76 § 1 k.p.a. dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. W ocenie organu odwoławczego art. 79 ust. 1 pkt 2 PrDrogU ustanawia normę prawną, w świetle której do wydania decyzji o wyrejestrowaniu pojazdu z powodu kradzieży, wystarczające jest oświadczenie właściciela złożone z uprzedzeniem o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, ale tylko wówczas gdy nie jest ono sprzeczne z rzeczywistym stanem rzeczy. Skargę na ww. decyzję wniosła do tut. sądu administracyjnego E. S.A. zarzucając jej: 1. naruszenie prawa materialnego, tj. przepisu art. 79 ust 1 pkt 2 PrDrogU poprzez jego błędną wykładnię w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy - tj. przyjęcie, że oświadczenie skarżącej o kradzieży pojazdu złożone pod odpowiedzialnością karną za fałszywe zeznania nie wyczerpuje wszystkich przesłanek wyrejestrowania pojazdu, podczas gdy ww. przepis wymienia przesłankę złożenia przez właściciela pojazdu stosownego oświadczenie pod odpowiedzialnością karną za fałszywe zeznania jako jedyną i wystarczającą przesłankę do wyrejestrowania pojazdu w przypadku jego kradzieży, natomiast użyte w tym przepisie pojęcie kradzieży nie jest tożsame z pojęciem przestępstwa kradzieży w rozumieniu Kodeksu karnego; 2. naruszenie prawa materialnego, tj. przepisu § 15 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (t.j. Dz.U. z 2007 r., Nr 186, poz. 1322 ze zm.), poprzez jego błędne zastosowanie, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy - tj. przyjęcie, że przepis ten precyzuje jakie dokumenty powinny być dołączone do wniosku o wyrejestrowanie pojazdu na podstawie przepisu art. 79 ust 1 pkt 2 PrDrogU, podczas gdy przepis ten nie znajduje umocowania w podstawie prawnej wydania tego rozporządzenia, którą stanowi art. 76 ust. 1 pkt 1 lit. a PrDrogU, a tym samym przepis ten nie może być przyjęty za podstawę wydania decyzji administracyjnej o wyrejestrowanie pojazdu. Zawarte w art. 76 ust. 1 pkt 1 lit. a PrDrogU upoważnienie ustawowe, obejmuje wyłącznie określenie warunków i trybu rejestracji pojazdu, a nie wyrejestrowania. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, precyzując w uzasadnieniu skargi, że złożenie oświadczenia jest obowiązkowe gdy stanowią tak przepisy prawa materialnego. Niekiedy zaś oświadczenie jest także warunkiem niezbędnym do wszczęcia postępowania, jak to ma miejsce w przypadku wyrejestrowania pojazdu. Oświadczenie jest wówczas elementem wniosku o wyrejestrowanie pojazdu i jednocześnie warunkiem wystarczającym do otrzymania pozytywnej decyzji właściwego organu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej, podtrzymując jednocześnie uprzednio powołaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Dokonując oceny zaskarżonej decyzji, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem jej zarzuty i argumenty nie podważają legalności oraz zasadności kwestionowanej decyzji. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 79 ust. 1 pkt 2 PrDrogU, wedle którego w przypadku kradzieży pojazdu podlega on wyrejestrowaniu przez organ właściwy ze względu na miejsce ostatniej rejestracji, na wniosek jego właściciela, jeżeli złożył on stosowne oświadczenie pod odpowiedzialnością karną za fałszywe zeznania. Postępowanie w niniejszej sprawie wszczęte zostało na wniosek Skarżącej, która zwróciła się do organu I instancji o wyrejestrowanie motocykla K. o nr rej. [...], skradzionego - wedle jej oświadczenia - w dniu [...].03.2017 r., kiedy to znajdował się w użytkowaniu przez leasingobiorcę P. P. W sprawie kradzieży z włamaniem, w wyniku której miało dojść do utraty ww. motocykla wszczęte zostało, przez właściwe organy ścigania, postępowanie przygotowawcze, które jednak zostało umorzone na podstawie art. 17 § 1 pkt 1 k.p.k., tj. wobec braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia czynu zabronionego. W ocenie organów obu instancji okoliczność wydania postanowienia umarzającego prowadzone śledztwo na ww. podstawie, pozostaje w sprzeczności z treścią złożonego przez Skarżącą oświadczenia, które w konsekwencji jako nie odpowiadające rzeczywistości, nie może stanowić podstawy wyrejestrowania zgłoszonego motocykla. Ze stanowiskiem tym nie zgadza się strona skarżąca, wedle której przedstawiona przez organ argumentacja nie znajduje oparcia w brzmieniu art. 79 ust. 1 pkt 2 PrDrogU, wskazującym na jedyną przesłankę wyrejestrowania pojazdu z powodu jego kradzieży (tj. złożenie oświadczenia przez właściciela), która została w niniejszej sprawie spełniona. Skarżąca stoi na stanowisku, że złożone przez nią oświadczenie, jest wystarczające do uwzględnienia przez organ wniosku o wyrejestrowanie motocykla. Powyższe zaś powinno skutkować wydaniem decyzji o treści oczekiwanej przez stronę. Dokonując analizy przedmiotowej sprawy Sąd doszedł do przekonania, że na aprobatę zasługuje stanowisko wyrażone przez organy obu instancji, zaś to przedstawione przez stronę skarżącą jest wadliwe. Co przy tym istotne – wbrew oczekiwaniom i zamysłowi Skarżącej, wniosek powyższy znajduje oparcie i potwierdzenie w powołanym przez nią w skardze piśmiennictwie tj. w komentarzu do art. 75 k.p.a. (autorstwa: Łaszczyca G., Martysz C., Matan A. Lex 2010), którego autor wskazuje, że oświadczenie, o którym mowa w art. 79 ust. 1 pkt 2 PrGrogU istotnie jest elementem wniosku w sprawie wyrejestrowania pojazdu i jednocześnie wystarczającym warunkiem do otrzymania pozytywnej dla strony decyzji, ale tylko wówczas (co umknęło już uwadze Skarżącej), gdy organ administracyjny nie dysponuje przeciwnymi dowodami w tej sprawie. Z kolei powołane przez Skarżącą orzeczenia zapadły właśnie w takich stanach faktycznych, w których organy administracji publicznej nie dysponowały, poza rzeczonymi oświadczeniami, żadnymi innymi dowodami pozwalającymi dokonać ustaleń co do przyczyn utraty pojazdów, a tym samym także i przeciwdowodami względem złożonych przez wnioskodawców oświadczeń. Co więcej w sprawie rozpoznawanej przez WSA w Warszawie, w której w dniu 23.09.2004 r. zapadł powołany przez Skarżącą wyrok (sygn. akt II SA 3115/03 Lex 718005) organy obu instancji wdały się w ocenę czy czyn w wyniku którego wnioskodawca pojazd utracił (właściciel wskazał na "przywłaszczenie" nieznane prawu karnemu) wypełnia znamiona przestępstwa kradzieży w rozumieniu przepisów prawa karnego. W związku z tym, że oba powołane przez Skarżącą orzeczenia zapadły w odmiennym stanie faktycznym, w którym organy administracji nie dysponowały – tak jak w niniejszej sprawie – dowodami przeczącymi treści oświadczenia, złożonego przez właściciela pojazdu, w żadnym razie nie znajdują one odniesienia do zaistniałego stanu faktycznego, zaś zawarte w nich i fragmentaryczne przytoczone przez Skarżącą twierdzenia nie mogą stanowić podstawy orzekania. Co więcej argumentacja Skarżącej, wywodząca się w istocie z uzasadnienia wyroku NSA z dnia 20.04.2006 r. (sygn. akt I OSK 773/05 Lex nr 593398), a dotycząca braku umocowania w podstawie prawnej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22.07.2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów, dla uregulowania w jego treści przepisów określających warunki i tryb wyrejestrowania pojazdu (zawartych w § 15 ust. 1 ww. rozporządzenia), nie ma w przedmiotowej sprawie istotnego znaczenia. Przede wszystkim przepis art. 76 ust. 1 pkt 1 lit. a PrDrogU stanowiący delegację do wydania przedmiotowego rozporządzenia, został znowelizowany z dniem 01.01.2016 r. na mocy art. 12 ust. 1 lit. a tiret pierwsze ustawy z dnia 22.12.2015 r. o zmianie ustawy o działach administracji rządowej oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r., poz. 2281), zaś jego nowe brzmienie bezpośrednio deleguje do unormowania aktem wykonawczym, także warunków i trybu wyrejestrowania pojazdów. Dodatkowo należy zauważyć, że na podstawie art. 40 ust. 1 ww. ustawy nowelizacyjnej, w sprawie niniejszej zastosowanie miały dotychczasowe przepisy wykonawcze, a zatem powołane wyżej rozporządzenie. Oba powołane przez Skarżącą orzeczenia zapały zatem w "starym" stanie prawnym. Abstrahując od powyższego należy także zauważyć, że Skarżąca dobrowolnie złożyła do akt kserokopię postanowienia o umorzeniu śledztwa z dnia [...].06.2017 r. bez uprzedniego wezwania organu, wraz z wnioskiem o wyrejestrowanie pojazdu. W takim stanie rzeczy nie jest zatem uprawnione wysuwanie konstatacji, że organ I instancji postawił Skarżącej jakiekolwiek dodatkowe wymagania, od których uzależnił rozpatrzenie sprawy o wyrejestrowanie przedmiotowego motocykla – jak sugeruje to treść uzasadnienia skargi. Nie ulega zatem wątpliwości, że § 15 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia stanowi uzupełnienie procedury dotyczącej wyrejestrowania pojazdu z powodu jego kradzieży. Stanowi on, że w takim przypadku właściciel pojazdu wraz z wnioskiem o jego wyrejestrowanie składa w organie rejestrującym właściwym ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu oprócz dowodu rejestracyjnego i karty pojazdu (jeżeli była wydana) oraz oświadczenia złożonego pod odpowiedzialnością karną za składanie fałszywych zeznań, także zaświadczenie wydane przez właściwy organ Policji potwierdzające zgłoszenie kradzieży pojazdu albo postanowienie o umorzeniu dochodzenia w sprawie jego kradzieży wystawione przez właściwy organ. Tym samym, niniejsza sprawa, wszczęta na wniosek Skarżącej, wymagała rozpatrzenia przy uwzględnieniu zarówno art. 79 ust. 1 pkt 2 PrDrogU, jak i § 15 ust. 1 pkt 2 przedmiotowego rozporządzenia (podobnie WSA w Warszawie w wyroku z dnia 25.04.2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 1235/16, Lex nr 2290718). Zauważyć przy tym należy, że nie tylko dokumenty wymienione w powołanych przepisach mogą stanowić dowód na okoliczność wystąpienia przesłanki uzasadniającej wyrejestrowanie pojazdu na wskazanej podstawie. Spoczywający bowiem na wnioskodawcy obowiązek dołączenia do wniosku wyżej wymienionych dokumentów nie zwalnia organu prowadzącego postępowanie od podejmowania – w razie takiej konieczności – innych czynności wyjaśniających, zgodnie z zasadami postępowania dowodowego określonymi w przepisach procedury administracyjnej. Jak wskazuje się bowiem w orzecznictwie, art. 79 ust. 1 pkt 2 PrDrogU ustanawia dwie normy prawne adresowane do organu administracji publicznej, z których pierwsza wskazuje konieczną i wystarczającą przesłankę wydania decyzji o wyrejestrowaniu pojazdu (tj. kradzież, przywłaszczenie pojazdu), zaś druga zawiera regułę dowodową, która wyraża kompetencję do wydania decyzji o wyrejestrowaniu po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego ograniczonego do oświadczenia strony postępowania (por. m.in.: wyrok WSA w Poznaniu z dnia 27.11.2012 r., sygn. akt III SA/Po 614/12, Lex nr 1241931, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 25.11.2015 r., sygn. akt II Sa/Bd 1039/15 dostępny na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń i Informacji o Sprawach NSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl, zwanej dalej: "CBOSA"). Sąd orzekający w pełni podziela zaprezentowany powyżej pogląd, jak również przychyla się do wyrażonego w uzasadnieniach ww. wyroków twierdzenia, że reguła ta nie uchyla zasady prawdy obiektywnej postępowania administracyjnego, która nakazuje wydawanie rozstrzygnięć przy uwzględnieniu art. 7 k.p.a., a więc na podstawie ustaleń zgodnych z rzeczywistością. Nie należy bowiem tracić z pola widzenia, że w każdej rozpatrywanej sprawie, a więc i w tej o wyrejestrowanie pojazdu, organ administracji publicznej zobowiązany jest, zarówno z urzędu, jak i na wniosek strony, do podejmowania wszelkich czynności niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, prowadzącego w konsekwencji do rzetelnego jej załatwienia. Obowiązek ten jest realizowany przez nakaz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia przez organ administracji całego materiału dowodowego zawarty w art. 77 § 1 k.p.a. oraz zasadę swobodnej oceny dowodów wyrażoną w art. 80 k.p.a. Jako dowód zaś organ winien dopuścić, zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a., wszystko to co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W konsekwencji organy wydające decyzje w niniejszej sprawie, zobligowane były do dokonania całościowej i wszechstronnej oceny zgromadzonego w aktach materiału dowodowego, polegającej zarówno na rozpatrzeniu każdego z dowodów z osobna, jak i w wszystkich we wzajemnej łączności, któremu to obowiązkowi organy obu instancji sprostały. Podkreślić należy, że stosowanie przepisów prawa nie może następować mechanicznie i w oderwaniu od okoliczności konkretyzujących każdy z rozpoznawanych przypadków (por. WSA w Warszawie we wspominanym już uprzednio wyroku sygn. akt VII SA/Wa 1235/16). Dlatego też nie jest dopuszczalna taka interpretacja art. 79 ust. 1 pkt 2 PrDrogU, wedle której na organie ciąży obowiązek wydania decyzji o wyrejestrowaniu pojazdu nawet wówczas, gdy oświadczenie złożone przez właściciela jest niezgodne z zaistniałym stanem rzeczy (por. wspomniany uprzednio wyrok WSA w Poznaniu sygn. akt III SA/Po 614/12). Jak podkreślił NSA w wyroku z dnia 24.06.2008 r., nie jest bowiem prawidłowa taka wykładnia ww. przepisu, która odrzuca stosowanie przepisów prawa procesowego zamykając możliwość prawną załatwienia sprawy przez właściwy organ (sygn. akt I OSK 1001/07, Lex nr 534770). Dokonując kontroli działań organów obu instancji w kontekście powyższego, Sąd stwierdził, że znajdowały one ustawowe umocowanie, zarówno materialnoprawne zawarte w art. 79 ust. 1 pkt 2 PrDrogU i § 15 ust. 1 powołanego uprzednio rozporządzenia, jak i procesowe wynikające z brzmienia art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. Słusznie przy tym organ odwoławczy stwierdził, że w sytuacji wydania przez organ ścigania postanowienia o umorzeniu prowadzonego postepowania przygotowawczego w sprawie kradzieży z włamaniem, w wyniku której miało dojść do utraty przedmiotowego motocykla, z uwagi na brak danych dostatecznie uzasadniających popełnienie ww. czynu zabronionego, nie mógł on się oprzeć jedynie na treści złożonego przez Skarżącą oświadczenia, bowiem pozostawało ono w sprzeczności z ww. postanowieniem. Podkreślić przy tym należy, że uzasadnienie wydanego postanowienia o umorzeniu śledztwa wskazuje na rozbieżności i nieścisłości pomiędzy zeznaniami pokrzywdzonych D. B. i P. P., a dokonanymi przez organ ścigania ustaleniami stanu faktycznego, poczynionymi w oparciu o szczegółowo wymieniony w uzasadnieniu postanowienia materiał dowodowy. W sytuacji zatem, w której pomimo złożonego przez właściciela pojazdu oświadczenia, organ dysponuje materiałem dowodowym, wprost mu zaprzeczającym a mimo to, podstawa wydawanego rozstrzygnięcia zostałaby sprowadzona jedynie do dokonania formalistycznej oceny, co do zaistnienia ustawowej przesłanki z art. 79 ust. 1 pkt 2 PrDrogU – jak chciałaby tego Skarżąca, organ ten naraziłby się na zarzut naruszenia kluczowych zasad postępowania administracyjnego, a w szczególności naruszenia zasady prawy obiektywnej. Reasumując, Sąd nie dopatrzył się naruszenia powołanych przez Skarżącą przepisów prawa. Zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy był bowiem konieczny do rozstrzygnięcia sprawy i umożliwił prawidłowe ustalenie okoliczności faktycznych. Zaskarżona decyzja, zawierająca wyczerpujące uzasadnienie faktyczne oraz prawne, została wydana po jego wszechstronnej analizie. Organ odwoławczy przedstawił szczegółowo w uzasadnieniu stan faktyczny i prawny sprawy, wyjaśnił na podstawie jakich dowodów uznał, że w sprawie nie zachodzą podstawy do wyrejestrowania motocykla oraz wyczerpująco odniósł się do zarzutów podniesionych przez Skarżącą w odwołaniu. Skarga zaś, poza zaprezentowaną w jej treści polemiką z prawidłowymi ustaleniami dokonanymi przez organy administracji publicznej, nie zawiera żadnych przekonywujących argumentów, uzasadniających zaprezentowane w niej stanowisko. Należy przy tym podkreślić, że niezgodny z oczekiwaniami strony skarżącej wynik przeprowadzonego postępowania administracyjnego, sam w sobie nie uzasadnia wniosku, że zaskarżona decyzja narusza prawo. Mając na uwadze słuszny interes strony skarżącej oraz wnioski wynikające z uzasadnienia postanowienia o umorzeniu postępowania przygotowawczego, na marginesie należy zauważyć, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem, rozróżnienie na gruncie prawa karnego pomiędzy kradzieżą pojazdu, a jego przywłaszczeniem nie posiada prawnej doniosłości z punktu widzenia jego wyrejestrowania na podstawie art. 79 ust. 1 PrDrogU. Zarówno w przypadku kradzieży pojazdu, jak i w przypadku jego przywłaszczenia, żądanie wyrejestrowania pojazdu podlega rozpoznaniu na tej samej podstawie art. 79 ust. 1 pkt. 2 PrDrogU. (por. m.in. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 27.11.2012 r., sygn. akt III SA/Po 614/12, Lex nr 1241931). W tym stanie rzeczy, nie stwierdzając naruszeń przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.