II SA/Bk 361/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stanisław Prutis, Sędziowie sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk( spr.), sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Protokolant Anna Bazydło, po rozpoznaniu w dniu 2 września 2004r. sprawy ze skargi M. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] kwietnia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie przekazania według właściwości wniosku o przyznanie rekompensaty za mienie pozostawione poza granicami kraju 1. Uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające jego wydanie postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] marca 2004r. znak: [...] 2. Stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku 3. Zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz M. W. kwotę 100zł. (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.- Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. postanowieniem z dnia [...]03.2004r. nr [...], na podstawie art. 65 § 1 kpa w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 12.12.2003r. o zaliczaniu na poczet ceny sprzedaży albo opłat z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości Skarbu Państwa wartości nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami państwa polskiego – postanowiło przekazać wniosek z dnia [...]03.2004r. Pani M. W. "o przyznanie rekompensaty uzupełniającej za mienie pozostawione poza granicami kraju" według właściwości – Wojewodzie P. Na skutek wniosku Pani M. W. o ponowne rozpatrzenie sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. postanowieniem z dnia [...]04.2004r. nr [...] – utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie uznając, iż Wojewoda P. jest właściwy do rozpatrzenia przedmiotowego wniosku. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. za pośrednictwem organu wywiodła Pani M. W., zarzucając nie rozpatrzenie merytoryczne jej wniosku poprzez przyznanie rekompensaty za mienie pozostawione poza granicami kraju. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., wnosząc o jej oddalenie, podtrzymało argumentacje zawartą z uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Pismem procesowym z dnia [...]08.2004r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wnosiło o zawieszenie postępowania w sprawie z uwagi na wszczęte postępowanie o stwierdzenie nieważności postanowienia Kolegium z dnia [...]04.2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 56 ustawy z dnia 30.08.2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z 2002r.) Sąd uznał, że brak jest przesłanek do zawieszenia postępowania w sprawie, bowiem skarga została wywiedziona do Sądu przed wszczęciem postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia [...]04.2004r. nr [...]. Po merytorycznym zaś rozpatrzeniu wyżej wymienionej skargi Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie może się ostać, bowiem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. rozstrzygnęło ponownie w przedmiocie zagadnienia, które było objęte rozstrzygnięciem Starosty Powiatowego w B. z dnia [...]03.2004r. nr [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. błędnie przyjęło, iż pismo skarżącej z dnia [...]03.2004r. jest kolejnym wnioskiem o odszkodowanie za mienie pozostawione poza granicami kraju. Z treści i z porównania dat należy uznać, że jest to odwołanie od wyżej wymienionej decyzji Starosty Powiatowego w B. z dnia [...]03.2004r. W konsekwencji powyższych ustaleń należało uchylić zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające jego wydanie postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...]03.2004r. nr [...], zaś Kolegium, jako organ odwoławczy, winne jest rozpoznać zażalenie Pani M. W. na postanowienie Starosty Powiatowego w B. z dnia [...]03.2004r. nr [...]. Mając powyższe na względzie Sąd uchylił zaskarżone postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30.08.2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z 2002r.). O wykonalności Sąd rozstrzygnął w myśl art. 152 cytowanej powyżej ustawy, zaś o kosztach – na zasadzie art. 200 tejże ustawy.