II SA/Bk 365/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżący – A. W. złożył do sądu administracyjnego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy R. z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...], ustalającą dla J. W. warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie: budynku magazynowego z przeznaczeniem do składowania pasz objętościowych – siana luzem lub w balotach; przejazdowego dwukomorowego silosu na kiszonkę wraz ze zbiornikiem na odcieki; silosu na zboże typu BIN o pojemności 100 m3, planowanego do realizacji w obrębie istniejącej zabudowy zagrodowej w gospodarstwie rolnym, na terenie obejmującym część działki o nr ewid. [...], położonym w obrębie ewidencyjnym wsi K., gm. R. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na to, że jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skarżący podał, że teren planowanej inwestycji graniczy z jego nieruchomością. Inwestor obecnie narusza prawo własności jego nieruchomości poprzez przechodzenie i przejeżdżanie. Wskazano, że w SR w G. toczy się sprawa z powództwa A. W. przeciwko J. W. o zakaz przechodu i przejazdu. W ocenie skarżącego inwestor może rozpocząć budowę planowanej inwestycji na podstawie pozwolenia na budowę wydanego w oparciu o kwestionowaną decyzje, która nie zapewnia terenowi inwestycji dostępu do drogi publicznej. W konsekwencji zachodzi uzasadniona obawa, że ciężki sprzęt budowlany będzie przejeżdżał bezprawnie przez część jego działki, co z uwagi na usytuowanie wjazdu na działkę może doprowadzić do wypadku samochodowego. A to z kolei naraża życie i zdrowie małoletnich dzieci skarżącego oraz pozostałych członków jego rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje. Wniosek nie może być uwzględniony. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej powoływana jako P.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. O wstrzymaniu wykonania aktu można mówić wyłącznie w odniesieniu do rozstrzygnięć administracyjnych, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Wstrzymanie wykonania dopuszczalne jest w sytuacji, gdy zaskarżony akt lub czynność wywołuje skutki materialnoprawne. Kwestia wykonania aktu administracyjnego pojawia się zatem w odniesieniu do aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania; aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda (w:) R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2013, s. 361). W sprawie niniejszej wniosek dotyczy wstrzymania wykonania decyzji ustalającej warunki zabudowy. Wobec powyższego wskazać należy, że stosownie do art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 ze zm.), decyzja w przedmiocie warunków zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Samodzielnie nie uprawnia do podjęcia jakichkolwiek robót budowlanych, nie może stanowić podstawy do podjęcia działań inwestycyjnych i nie podlega wykonaniu w postępowaniu egzekucyjnym. Uprawnia jedynie inwestora do wystąpienia do właściwego organu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, a dopiero ostateczna decyzja wydana w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę jest podstawą do rozpoczęcia robót budowlanych i realizacji planowanej inwestycji. Celem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy jest wskazanie, czy inwestycja danego rodzaju może w ogóle być zlokalizowana na konkretnej działce. Tym samym decyzja ustalająca warunki zabudowy nie narusza żadnych praw i nie prowadzi do wyrządzenia znacznej szkody lub nieodwracalnych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., stanowiących przesłanki wstrzymania. W świetle powyższego należało odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.