II SA/Bk 367/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Jerzy Bujko (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w dniu 21 września 2004 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] kwietnia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego 1. oddala skargę; 2. zasądza od Skarbu Państwa (Kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku) na rzecz adwokata A. K. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem wynagrodzenia nieopłaconej pomocy prawnej ustanowionej z urzędu.- Decyzją z dnia [...].II.2004r. wydaną na wniosek J. K. Prezydent Ł. orzekł o wymeldowaniu z pobytu stałego w lokalu przy ulicy F. Ch. [...] w Ł. J. K. Organ ustalił, iż mimo zameldowania na stały pobyt w tym lokalu J. K. faktycznie w nim nie zamieszkuje. Został on bowiem eksmitowany z tego lokalu na podstawie prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w Ł. z dnia [...].V.2003r. wydanego w sprawie sygn. akt [...], którym dokonano podziału majątku dorobkowego J. K. i J. K. Orzeczenie to w pkt III zobowiązywało J. K. do opróżnienia spornego lokalu mieszkalnego i wydania go J. K. i ta część została wykonana w drodze egzekucji komorniczej w dniu [...].X.2003r. Zaistniały stan prawny i faktyczny uzasadnia, zgodnie z art. 15 ust 2 ustawy z dnia 10.IV.1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001r. Nr 87, poz. 960), uwzględnienie wniosku J. K. o wymeldowanie J. K. z przedmiotowego lokalu. O wymienionej decyzji J. K. wniósł odwołanie. Decyzją z dnia [...].IV.2004r. Wojewoda P. uznał to odwołanie za nieuzasadnione i utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. J. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. W skardze tej nazwanej "nadzwyczajną skargą rewizyjną", skarżący zarzucił niesłuszne i niezgodne z prawem usunięcie go z własnego mieszkania bez spłaty i bez przyznania lokalu zamiennego. W związku z tym wniósł o "skasowanie" zaskarżonej decyzji, wyciągnięcia konsekwencji dyscyplinarnych wobec osób winnych jej wydania oraz doręczenie mu wyroku z uzasadnieniem . Organ odwoławczy wniósł o oddalenie tej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga jest w oczywisty sposób nieuzasadniona a zaskarżona nią decyzja w pełni odpowiada obowiązującemu prawu. Stan faktyczny sprawy jest bezsporny i skarżący nie kwestionuje go. Z dokumentów zebranych w sprawie wynika, iż Sąd Rejonowy w Ł. w sprawie o podział dorobku małżeńskiego małżonków K. mieszkanie w Ł. przy ul. Ch. [...] przyznał J. K. i orzekł eksmisję skarżącego z tego lokalu, która następnie – w dniu [...].X.2003r. – została wykonana przez komornika sądowego. J. K. kwestionował zarówno te orzeczenia jak i czynności egzekucyjne, lecz ani jego apelacja od orzeczenia sądowego ani skarga na czynność komornika nie zostały uwzględnione. Bezspornie też od października 2003r. nie mieszka on w spornym lokalu. W tej sytuacji organy rozpoznające sprawę o wymeldowanie miały pełne podstawy do uznania, że wniosek o wymeldowanie skarżącego jest w pełni uzasadniony i musi być uwzględniony. Zgodnie bowiem z art. 15 ust 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych organ wydaje decyzję o wymeldowaniu osoby, która utraciła uprawnienia do przebywania w lokalu i bez wymeldowania się opuściła dotychczasowe miejsce stałego pobytu. Ponieważ w sprawie zaistniała taka sytuacja, organ miał pełne podstawy do wymeldowania skarżącego. Ze skargi skierowanej do Sądu wynika, że skarżący zarzuca niesłuszne pozbawienie go mieszkania. Zarzut ten nie dotyczy jednak zaskarżonej decyzji, lecz orzeczeń sądów powszechnych w sprawie o podział dorobku małżeńskiego. Orzeczenia te zostały wydane przez kompetentne sądy i nie mogą być ocenione i kwestionowane ani przez organy meldunkowe ani przez sąd administracyjny. Przedmiotem niniejszej sprawy nie jest też rozstrzyganie sporu o prawo do mieszkania przy ul. Ch. [...] w Ł., lecz ocena zgodności z prawem decyzji o wymeldowaniu. Wymeldowanie ma charakter ewidencyjny, nie rozstrzyga o prawie do lokalu i jest następstwem stwierdzenia istnienia przesłanek wskazanych art. 15 ust 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Usunięcie skarżącego ze spornego lokalu przez uprawnione do tego organy państwowe uzasadniało też jego wymeldowanie. Ewentualne późniejsze zmiany orzeczeń sądów powszechnych na korzyść skarżącego mogłoby spowodować jego powrót do spornego lokalu, co automatycznie skutkowałoby jego ponownym zameldowaniem. Skarga nie podnosi żadnych uzasadnionych zarzutów i jako nieuzasadniona podlega oddaleniu (art. 151 ustawy z 30.VIII.2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).