II SA/Bk 368/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), Sędziowie sędzia WSA Sławomir Presnarowicz, sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, Protokolant Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 04 lipca 2012 r. sprawy ze skargi S. K. na czynność Starosty H. z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu części kwoty z tytułu opłaty za wydanie karty pojazdu p o s t a n a w i a 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu S. K. uiszczony wpis sądowy w kwocie 200 zł (słownie: dwieście złotych). Z akt sprawy wynika, że pismem z 14 lutego 2012 r. S. K. (dalej również jako skarżący) wezwał Starostę H. do zwrotu zawyżonej opłaty za kartę pojazdu Mitsubishi [...] (kwota 425 zł). W odpowiedzi na to wezwanie Starosta H. w piśmie z 16 lutego 2012 r. stwierdził brak podstaw prawnych do zwrotu wskazanej kwoty. W związku z powyższym skarżący, działając w trybie art. 52 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012 r. poz. 270 (dalej w skrócie: "u.p.p.s.a."), wystosował 20 marca 2012 r. do Starosty wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W piśmie z 23 marca 2012 r. Starosta H. ponownie uznał brak podstaw prawnych do zwrotu opłaty za kartę pojazdu. Wyżej wymienioną czynność Starosty skarżący zaskarżył do Sądu wnosząc o jej uchylenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić. Przyczyną stwierdzonej niedopuszczalności skargi jest brak skutecznego wyczerpania przez skarżącego trybu zaskarżania czynności organów administracji publicznej, o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 4 u.p.p.s.a. Wobec uchwały NSA z 4 lutego 2008 r. sygn. akt I OPS 3/07, opublikowanej w ONSAiWSA 2008/2/21 nie ulega już wątpliwości, że skierowane do organu żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu, uiszczonej na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310 ze zm.) jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 u.p.p.s.a. Zgodnie z art. 52 § 1 u.p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Jeżeli zaś ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 u.p.p.s.a.). W rozpatrywanym przypadku skarżący dowiedział się o odmownym załatwieniu żądania zwrotu zawyżonej jego zdaniem opłaty za kartę pojazdu w piśmie Starosty H. z 16 lutego 2012 r. (z informacji przekazanej przez Pocztę Polską S.A. wynika, że zareklamowana przesyłka polecona nadana 17 lutego 2012 r. na adres skarżącego została doręczona osobie uprawnionej 20 lutego 2012 r.). W takiej sytuacji wezwanie do usunięcia naruszenia prawa złożone zostało z uchybieniem czternastodniowego terminu, albowiem skarżący uczynił to dopiero 20 marca 2012 r. W konsekwencji uznać należy, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie zostało skutecznie dokonane, co oznacza, że skarga w tej sprawie została w istocie wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia, czyniąc ją niedopuszczalną. Dlatego też orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 3 u.p.p.s.a. O zwrocie wpisu Sąd postanowił na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ww. ustawy.