II SA/Bk 368/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 12 września 2013 r. w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. C. o wznowienie postępowania w sprawie sygn. akt II SA/Bk 641/09 ze skargi G. C. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] sierpnia 2009 r. [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania J. K. z pobytu stałego p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie sądowe w sprawie Wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2010 r. wydanym w sprawie sygn. akt II SA/Bk 641/09 tut. Sąd oddalił skargę G. C. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] sierpnia 2009 r. [...] utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy B. z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...], mocą której odmówiono wymeldowania J. K. z pobytu stałego w miejscowości S. [...] gm. B. Postępowanie w ww. sprawie zainicjowane zostało wnioskiem G. C. skierowanym do Wójta Gminy B. o wymeldowanie J. K. z pobytu stałego pod powyższym adresem. W dniu [...] maja 2013 r. do tut. Sadu wpłynęła skarga G. C. o wznowienie postępowania w sprawie sygn. akt II SA/Bk 641/09, zakończonej prawomocnym wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2010 r. Podstawą wniesienia niniejszej skargi było wykrycie okoliczności faktycznych oraz środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. W dniu [...] lipca 2013 r. do tut. Sądu wpłynął zwrot korespondencji skierowanej do J. K., z adnotacją, że adresat zmarł. Na podstawie nadesłanego w dniu [...] lipca 2013 r. odpisu skróconego aktu zgonu ustalono, że uczestnik postępowania – J. K. zmarł dnia [...] czerwca 2013 r. Wezwaniem z dnia [...] sierpnia 2013 r. tut. Sąd wezwał pełnomocnika Skarżącego do wypowiedzenia się w ciągu 7 dni, czy wobec śmierci J. K. oraz brzmienia art. 17 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. 2006, Nr 139, poz. 993 j.t.) cofa on skargę złożoną w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na wezwanie Sądu, pełnomocnik Skarżącego poinformował, że wobec braku uzyskania stanowiska od Skarżącego, nie wycofuje on skargi o wznowienie postępowania, złożonej w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje. Na wstępie zauważyć należy, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym oprócz stron, tj. skarżącego i organu, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, mogą brać udział uczestnicy na prawach strony. Zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.) uczestnikiem postępowania na prawach strony jest osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego. Ponadto art. 33 ust. 2 p.p.s.a. dopuszcza do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika także osoby, które nie grały udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy ich interesu prawnego. Według zaś art. 12 p.p.s.a. ilekroć w niniejszej ustawie jest mowa o stronie, rozumie się przez to również uczestnika postępowania. Zatem obie kategorie uczestników postępowania traktuje się tak jak strony. W niniejszej sprawie J. K. przysługiwał status uczestnika postępowania na prawach strony, albowiem przedmiot postępowania (tj. wymeldowanie z pobytu stałego) odnosił się do jego praw i obowiązków. Z uwagi na śmierć ww. uczestnika postępowania na etapie postępowania sądowoadministracyjnego, należało rozważyć, czy w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do zawieszenia postępowania. Zgodnie z treścią art. 124 § 1 pkt 1 p.p.s.a., do przyczyn powodujących konieczność zawieszenia postępowania z urzędu, w wypadku osób fizycznych, zaliczono m.in. śmierć strony, chyba że przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, o czym stanowi z kolei art. 124 § 3 p.p.s.a. Przedmiotem zaś niniejszego postępowania była kwestia odmowy wymeldowania J. K. z pobytu stałego. Wskazać natomiast należy, że zarówno zameldowanie jak i wymeldowanie jest formą realizacji obowiązku meldunkowego, polegającą na zgłoszeniu wymaganych danych dotyczących pobytu określonej osoby, bądź ustania jej pobytu w dotychczasowym miejscu, właściwemu organowi. Tym samym uznać należy, iż obowiązek meldunkowy jest ściśle związany z osobą, której dotyczy, a zatem pozostaje w związku wyłącznie z interesem prawnym zmarłego uczestnika postępowania i jako nie podlegający dziedziczeniu ani zbyciu, nie przechodzi na jego następców prawnych. Zatem sprawa wymeldowania danej osoby z pobytu stałego należy do katalogu spraw określonych w art. 124 § 3 p.p.s.a., uniemożliwiających zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego. Zawieszone, bowiem na ww. podstawie postępowanie, nie będzie mogło już zostać podjęte, albowiem nie spełni się nigdy przesłanka określona w art. 128 § 1 pkt 1 p.p.s.a. – tj. zgłoszenie się lub wskazanie następców prawnych zmarłego. W takiej sytuacji postępowanie winno zostać umorzone. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba, że w sprawie zgłasza się osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania. W rozpoznawanej sprawie Skarżący domagał się wymeldowania uczestnika J. K., który po wniesieniu skargi zmarł. Dodatkowo wskazać należy, że w myśl art. 17 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.) zgon zgłoszony w urzędzie stanu cywilnego, zgodnie z przepisami o aktach stanu cywilnego, zastępuje wymeldowanie osoby zmarłej. Mając na względzie powyższe, wobec śmierci uczestnika postępowania, którego praw i obowiązków, ściśle związanych z jego osobą, tyczył się przedmiot postępowania oraz brzmienia art. 17 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych uznano, że w niniejszej sprawie zaistniała przesłanka uzasadniająca umorzenie postępowania, o której mowa w art. 161 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Wobec powyższych względów, na podstawie art. 12, art. 124 § 3 oraz art. 161 § 1 pkt 2 i § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.