II SA/Bk 373/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński, Sędziowie sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, sędzia WSA Mirosław Wincenciak (spr.), Protokolant referent stażysta Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 września 2016 r. sprawy ze skargi P. SA w L. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości poprzez udzielenie zezwolenia na wejście na teren działki dla przeprowadzenia inwestycji celu publicznego polegającej na przebudowie napowietrznej linii energetycznej 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji Starosty Powiatu B. z dnia [...] marca 2016 roku o numerze [...]; 2. zasądza od Wojewody P. na rzecz skarżącego P. SA w L. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda P. decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania PGE Dystrybucja S.A. w L. (zwana dalej: "Spółką", "Inwestorem"), utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu B. wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej z dnia [...] marca 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości położonej w P., gmina C., oznaczonej jako działka o nr geod. [...], stanowiącej własność J. i M. K., poprzez udzielenie Spółce zezwolenia na wejście na teren ww. działki dla przeprowadzenia inwestycji celu publicznego polegającej na przebudowie napowietrznej linii elektroenergetycznej średniego napięcia SN. U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia faktyczne. Wnioskiem z dnia [...] maja 2015 r. Spółka wystąpiła o wydanie decyzji zezwalającej na wejście w teren dla przeprowadzenia inwestycji celu publicznego polegającej na przebudowie linii napowietrznej średniego napięcia SN na nieruchomości stanowiącej działkę oznaczoną numerem geodezyjnym [...], położonej w P., gmina C., stanowiącej własność J. i M. K. oraz udzielenia zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu ww. decyzji - w trybie art. 124 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r. poz. 1774 ze zm., dalej jako "u.g.n."). Wskazano, że planowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, tj. uchwałą Rady Miejskiej w C. nr [...] oraz [...]. Wskazano, że zakres prac obejmie budowę kontenerowej stacji transformatorowej oraz linii kablowej Sn i nn. Powierzchnia niezbędna do wykonania prac budowlanych to 154,2 m2, zaś po zakończeniu prac powierzchnia zajęcia wynosić będzie 66,9 m2, w tym: stacja 20,7 m2, kable SN 34,1 m2 i kable nn 12,1 m2. Wyjaśniono, że negocjacje ustne prowadzone z właścicielami nieruchomości nie odniosły pozytywnego rezultatu, gdyż właściciele nie wyrazili zgody na budowę, po otrzymaniu pisemnej propozycji Inwestora z dnia [...] stycznia 2015 r. Do wniosku nie dołączono żadnych załączników stwierdzając, że dokumenty zostały złożone w sprawie prowadzonej przez Starostę Powiatu B. nr [...]. Wymienione wyżej postępowanie zostało zakończone ostateczną decyzją Starosty Powiatu B. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] o odmowie ograniczenia sposobu korzystania z ww. nieruchomości. Pismem z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] organ I instancji wezwał Inwestora do uzupełnienia - w terminie 14 dni od daty doręczenia - braków ww. wniosku, poprzez dołączenie do niego: pełnomocnictwa J. D. do reprezentowania interesów wnioskodawcy w przedmiotowym postępowaniu, wypisu z planu zagospodarowania przestrzennego wraz z załącznikiem graficznym, mapy do celów projektowych zawierającą plan sytuacyjny budowy urządzeń na działce nr [...] oraz dokumentów z przeprowadzonych rokowań z właścicielami nieruchomości, a także do przedstawienia harmonogramu prac inwestycyjnych, uzasadnienia powierzchni niezbędnej do przeprowadzenia prac oraz doprecyzowanie powierzchni niezbędnej Inwestorowi po wykonaniu prac. Ponadto wezwano do sprecyzowania, czy żądanie dotyczy nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, czy na podstawie art. 124 ust. 1 a u.g.n. dotyczy wydania decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości, której nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. W odpowiedzi na ww. wezwanie, pismem z dnia [...] lipca 2015 r. Inwestor poinformował, że wniosek dotyczy rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości w trybie art. 108 k.p.a. Dodał również, że fakt udostępnienia za pomocą środków komunikacji elektronicznej informacji publicznej- miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w postaci uchwał Rady Miejskiej w C. Nr [...] i [...] nie daje podstaw do żądania przez organ przedłożenia wypisu i wyrysu z planu zagospodarowania przestrzennego przez wnioskodawcę. Do pisma dołączono kserokopię mapy do celów projektowych. Organ I instancji nie podzielił powyższych argumentów i z uwagi na nieusunięcie ww. braków decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] omówił ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Po rozpatrzeniu odwołania Spółki, decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...], Wojewoda P. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że nieuzupełnienie braków formalnych nie może stanowić podstawy merytorycznego rozstrzygnięcia o odmowie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Nadmienił również, że organ I instancji nie zebrał materiału dowodowego w sprawie i nie zawiadomił wszystkich stron postępowania. Rozpoznając ponownie sprawę, Starosta Powiatu B. decyzją z dnia [...] marca 2016 r., nr [...] odmówił ograniczenia sposobu korzystania z ww. nieruchomości, poprzez udzielenie Spółce zezwolenia na wejście na teren ww. działki dla przeprowadzenia inwestycji celu publicznego polegającej na przebudowie napowietrznej linii elektroenergetycznej średniego napięcia SN. Motywując swe rozstrzygnięcie organ wskazał m.in., że w wyniku dokonanej analizy zapisów uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w C. z dnia [...] grudnia 2001 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy C. w granicach administracyjnych obejmujących wyodrębnione obszary funkcjonalne wraz z załącznikiem graficznym stwierdzono, że działka oznaczona nr geod. [...] położona jest na terenie oznaczonym symbolami MN - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, UR - usługi rzemieślnicze, Ul -usługi inne i KS - tereny usług komunikacji samochodowej. Przebieg istniejącej napowietrznej linii elektroenergetycznej średniego napięcia oznaczono symbolem EsNi. W trakcie rozprawy organ ustalił, że przez działkę będącą przedmiotem wniosku przebiega linia napowietrzna SN 15 kV oraz znajdują się na niej wskazane przez Inwestora słupy i stacja transformatorowa. Na załączniku graficznym uwidoczniono przebieg planowanej linii średniego napięcia oznaczając ją symbolem EsNp. Na rysunku planu planowana inwestycja nie przebiega przez działkę będącą przedmiotem niniejszej sprawy. Trasa planowanej inwestycji nie pokrywa się z trasą istniejącej już napowietrznej linii średniego napięcia. Ponadto organ I instancji zaznaczył, że w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z przebudową linii już istniejącej lecz z budową nowej linii. Choć plan zagospodarowania dopuścił możliwość zmiany lokalizacji inwestycji, to organ może ograniczyć sposób korzystania z nieruchomości jedynie w granicach wskazanych w planie zagospodarowania przestrzennego. Inwestor określił przebieg inwestycji we wniosku wszczynającym postępowanie w trybie art. 124 u.g.n. zaś trasa tej inwestycji nie została określona w części graficznej planu miejscowego obowiązującego na terenie wsi P. Dlatego też, zdaniem organu, nie można uznać, że zamiar budowy tej linii na działce oznaczonej nr geod. [...], chociaż stanowiącej instytucję celu publicznego, dotyczył nieruchomości położonej na obszarze przeznaczonym w planie miejscowym na cele publiczne. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła Spółka, wnosząc o jej uchylenie w całości oraz o wydanie decyzji zezwalającej na wejście w teren dla przeprowadzenia inwestycji celu publicznego polegającej na budowie kablowej linii elektroenergetycznej średniego napięcia SN 15 kV na ww. nieruchomości, zgodnie z załączoną mapą sporządzoną do celów projektowych zawierającą plan sytuacyjny budowy urządzeń - celem zapewnienia zasilania w energię elektryczną odbiorców, a także udzielenie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu ww. decyzji - w trybie art. 124 ust. 1a u.g.n. Po rozpatrzeniu odwołania, Wojewoda P. decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ omówił przepis art. 124 u.g.n. stanowiący podstawę materialnoprawną wniosku oraz decyzji wydanej po jego rozpoznaniu. Zwrócił uwagę, że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości może nastąpić w przypadku braku zgody właściciela lub użytkownika wieczystego na przeprowadzenie inwestycji na terenie jego nieruchomości oraz gdy ograniczenie zgodne jest z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodne z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wskazał również, że zgodnie z art. 124 ust. 3 u.g.n. udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac. Spełnienie obowiązku przeprowadzenia rokowań, o których mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n. oznacza taką sytuację, w której pomimo prowadzonych rozmów, nie doszło do zawarcia umowy, a inwestor określił i zaproponował właścicielowi konkretne warunki uzyskania zgody na wykonanie prac o jakich mowa w art. 124 u.g.n. Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy organ stwierdził, że do ww. wniosku dołączono dokumentację z przeprowadzonych rokowań z właścicielami nieruchomości, z której wynika, że właściciele nie wyrazili zgody na budowę linii kablowej. Organ odwoławczy podniósł również, że w przedmiotowej sprawie poza sporem pozostaje kwestia, że ww. nieruchomość położona jest na terenie objętym uregulowaniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy C. w granicach administracyjnych obejmujących wyodrębnione obszary funkcjonalne, zatwierdzonego uchwałą Nr XXVII/244/01 Rady Miejskiej w Choroszczy z dnia 27 grudnia 2001 r. (Dz. Urz. Woj. Podl. z 2002 r. Nr 4, poz. 70). Podkreślił, że w § 3 ust. 4.6.3 planu określono m.in., że ustala się rezerwę terenu pod projektowane stacje transformatorowe wraz z liniami zasilającymi SN 15kV, jak wskazano w rysunku planu, a także, że dopuszcza się zmianę lokalizacji linii SN 15 kV oraz stacji transformatorowych pod warunkiem, że nie będzie to kolidowało z istniejącym i projektowanym zagospodarowaniem terenu i zachowane będą obowiązujące w tym zakresie przepisy szczególne. Następnie organ wskazał, że z załącznika graficznego planu miejscowego wprowadzonego ww. uchwałą wynika, iż działka będąca przedmiotem wniosku położona jest na terenie oznaczonym symbolami MN - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, UR - usługi rzemieślnicze, Ul - usługi inne i KS - tereny usług komunikacji samochodowej. Przebieg istniejącej napowietrznej linii elektroenergetycznej średniego napięcia na rysunku planu oznaczono symbolem EsNi. Wymieniona wyżej linia nie przebiega przez działkę będącą przedmiotem wniosku. Jednak jak ustalono w trakcie rozprawy przez działkę będącą przedmiotem wniosku przebiega linia napowietrzna SN 15 kV oraz znajdują się na niej wskazane przez wnioskodawcę słupy i stacja transformatorowa. Ponadto zaznaczył, że na rysunku planu wskazano przebieg planowanej linii średniego napięcia, oznaczonej symbolem EsNp. Planowana inwestycja nie przebiega przez działkę, oznaczoną nr geod. [...], położoną w P. Zdaniem organu trasa wskazanej we wniosku z [...] maja 2015 r. o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości inwestycji nie została określona w części graficznej planu miejscowego, obowiązującego na terenie wsi P. Wprawdzie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dopuszczono zmianę lokalizacji linii SN 15 kV pod warunkiem, że nie będzie to kolidowało z istniejącym i projektowanym zagospodarowaniem terenu i zachowane będą obowiązujące w tym zakresie przepisy szczególne. Powyższe sformułowanie stanowi dopuszczenie zmian względem załącznika graficznego. Warunkiem dopuszczenia zmiany jest brak kolidowania z istniejącym zagospodarowaniem terenu i brak kolidowania z projektowanym zagospodarowaniem terenu. Spójnik "i" użyty pomiędzy istniejącym oraz projektowanym zagospodarowaniem terenu wskazuje, że przesłanki te muszą być spełnione łącznie. Z mapy do celów projektowych wynika, że na nieruchomości miałaby stanąć stacja transformatorowa. Umiejscowienie stacji transformatorowej zgodnie z mapą do celów projektowych, kolidowałoby z obecnym zagospodarowaniem terenu oraz z projektowanym zagospodarowaniem terenu. W tym wypadku jedyną możliwością jest zrealizowanie inwestycji za zgodą właściciela obciążanej nieruchomości. Organ podkreślił, że Inwestor może skorzystać z przymusowego ograniczenia prawa właściciela tylko do tych nieruchomości, które pod tego typu inwestycje zostały w planie przeznaczone. Jeżeli tak się nie stało, nie jest możliwe zrealizowanie inwestycji z wykorzystaniem unormowania art. 124 u.g.n.. Podstawy do wyrażenia zgody nie może również stanowić zapis planu, zgodnie z którym "sieć elektroenergetyczna napowietrzna i podziemna może być realizowana w pasach drogowych na zasadach określonych w ustawie o drogach publicznych". Organ podniósł, że projektowana sieć biegnie przez teren, na którym zaprojektowano drogę ale nie stanowi na dzień dzisiejszy drogi publicznej w myśl przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 460). W trakcie dokonywania analizy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie stwierdzono, aby istniał zapis rozszerzający możliwość zakładania sieci w projektowanych pasach drogowych. W ocenie Wojewody brak określenia zamierzenia inwestycyjnego w planie miejscowym albo brak decyzji lokalizacyjnej stanowią przesłanki negatywne do wydania decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem, pełnomocnik skarżącej Spółki złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postepowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono: I. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie: 1) art. 124 ust. 1 i 3 w zw. z art. 112 ust. 1 i 3 u.g.n., poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji niezastosowanie w przedmiotowej sprawie, podczas gdy w przedmiotowej sprawie zachodzą wszelkie przesłanki do jego zastosowania; 2) art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 1 i art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r. poz. 199, ze zm., zwanej dalej: "u.p.z.p."), poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji błędne zastosowanie w przedmiotowej sprawie, podczas gdy w przedmiotowej sprawie zachodzą wszelkie przesłanki do jego zastosowania; II. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, mianowicie: 1) naruszenie art. 8 k.p.a., tj. zasady zaufania obywateli do organów administracji, poprzez wskazanie błędnego prawnie uzasadnienia zaskarżonej decyzji podczas, gdy od organu administracji w szczególności wymaga się znajomości obowiązujących przepisów prawa i ich właściwego stosowania; 2) rażące naruszenie art. 7 k.p.a. oraz wynikającej z niego zasady prawdy obiektywnej, poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie i zebranie całego materiału w sprawie, a przez to nieuwzględnienie wniosku odwołującej, pomimo tego, iż jest on w pełni uzasadniony i konieczny; 3) rażące naruszenia art. 6 k.p.a., tj. zasady legalności działania poprzez wydanie decyzji sprzecznej z prawem. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik podniósł, że proponowana lokalizacja urządzeń energetycznych na przedmiotowej działce zgodna jest z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego- uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w C. z dnia [...] grudnia 2001 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy C., który zakłada rezerwę terenu pod projektowane stacje transformatorowe wraz z liniami zasilającymi SN 15 kV jak wskazano w rysunku planu. Dopuszcza on również zmianę lokalizacji linii SN 15 kV oraz stacji transformatorowych pod warunkiem, że nie będzie to kolidowało z istniejącym i projektowanym zagospodarowaniem terenu oraz zachowane będą obowiązujące w tym zakresie przepisy szczególne. Strona skarżąca podniosła, że Starosta błędnie stwierdził, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia ze zmianą lokalizacji inwestycji. Podniosła, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w pkt 4.6.5 określa gdzie powinny być sytuowane nowe sieci, wskazując że sieć elektroenergetyczna napowietrzna i kablowa- podziemna może być realizowana w pasach drogowych na zasadach określonych w ustawie o drogach publicznych. Zdaniem pełnomocnika taka lokalizacja projektowanych linii w przyszłości nie będzie w żaden sposób ograniczać użytkowania działek zgodnie z ich przeznaczeniem. Wskazała, że część działki nr geod. [...], położonej we wsi P., gm. C. jest przeznaczona w przyszłości pod drogę publiczną. Zatem organ błędnie przyjął, że istniejąca linia nie przechodzi przez działkę nr geod. [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Podczas rozprawy w dniu 13 września 2016 r. Sąd postanowił dopuścić dowód z akt administracyjnych nr [...] na okoliczność tożsamości sprawy już rozstrzygniętej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga jest zasadna i podlega uwzględnieniu. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej: "P.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie zaś z art. 135 P.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody P. z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty Powiatu B. z dnia z dnia [...] marca 2016 r., o odmowie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości położonej w P. gmina C. Postępowanie w tej sprawie zostało zainicjowane wnioskiem PGE dystrybucja S.A. z dnia [...] maja 2015 r. Według ustaleń tut. Sądu postępowanie w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z ww. nieruchomości ma już długą historię. Jak wynika z dowodów z dokumentów dopuszczonych na rozprawie przed tut. Sądem Spółka PGE Dystrybucja wystąpiła także z wnioskiem o ograniczenie sposobu korzystania z w/w nieruchomości, których wpłynął do Starosty B. w dniu [...] marca 2015 r. Na wniosku tym jest omyłkowo napisana data [...] grudnia 2015 r. (karta 26 akt administracyjnych [...]). Postępowanie zainicjowane tym wnioskiem zakończyło się ostateczną decyzją Starosty B. z dnia [...].05.2015 r., nr [...] o odmowie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej geodezyjnym [...] w miejscowości P., polegającej na budowie linii elektroenergetycznej średniego napięcia SN. Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd ocenił oba wnioski i doszedł do przekonania, że sprawa ograniczenia sposobu korzystania z działki o numerze geodezyjnym [...] została już ostatecznie rozstrzygnięta powołaną decyzją Starosty Powiatu B. z dnia [...] maja 2015 r. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Tożsamość sprawy zachodzi w przypadku, gdy w prowadzonym postępowaniu występują te same podmioty, ten sam przedmiot i ten sam stan prawny w niezmienionym stanie faktycznym, w stosunku do postępowania już zakończonego decyzją ostateczną. Przy czym tożsamość przedmiotową należy rozumieć szerzej niż tylko jako przedmiot sprawy. Chodzi w tym wypadku zarówno o identyczny przedmiot nowej sprawy w stosunku do sprawy uprzednio ostatecznie rozstrzygniętej, jak i o tożsamość stanu prawnego tej sprawy przy niezmienionych jej okolicznościach faktycznych. Analiza obu wniosków oraz załączników mapowych do tych wniosków wskazuje, że dotyczą one tego samego przedsięwzięcia. Jedyną różnicą, nie mającą wpływu na tożsamość sprawy, jest zawarcie we wniosku z dnia [...] marca 2015 r. prośby o nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności (karta 26 akt administracyjnych [...]) natomiast we wniosku z dnia [...] maja 2015 r. jest prośba o zezwolenie na niezwłocznie zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji - w trybie art. 124 ust. 1a u.g.n. Ponadto w sentencji decyzji z dnia [...] maja 2015 r. Starosta B. wskazał, że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości jest związane z inwestycją celu publicznego polegającą na budowie, natomiast w decyzji Starosty z [...] marca 2016 r. i decyzji Wojewody z dnia [...] kwietnia 2016 r. wskazano, niezgodnie z wnioskiem PGE Dystrybucja S.A. z dnia [...] maja 2015 r., że to ograniczenie jest związane z inwestycją celu publicznego polegającą na przebudowie w/w linii. To przemienne określenie cech robót budowlanych nie ma znaczenia z punktu widzenia tożsamości sprawy, bowiem jak już zostało wspomniane zakres planowanych prac inwestycyjnych w obu wnioskach jest identyczny. Ponadto zdefiniowanie planowanej inwestycji według przepisów Prawa budowalnego na tym etapie procesu inwestycyjnego nie przesądza o jej kwalifikacji prawnej przed organami administracji architektoniczno-budowlanej w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę albo w procedurze zgłoszenia robót budowlanych. Również zawarcie żądania o nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności w oparciu o różne podstawy prawne nie ma wpływu na tożsamość sprawy, nie dotyczy bowiem przedmiotu samego rozstrzygnięcia lecz kwestii możliwości wykonania postanowień decyzji po jej wydaniu. Sąd jednocześnie stwierdził, że w sprawie nie zachodziły przesłanki negatywne stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, wymienione w art. 156 § 2 K.p.a. Rozpoznając sprawę skład orzekający rozważał także stwierdzenie nieważności, z przedstawionych powyżej powodów, decyzji kasacyjnej Wojewody z dnia [...] sierpnia 2015 r., znak: [...]. SI oraz decyzji Starosty Powiatu B. z dnia [...] lipca 2015 r., znak: [...]. Sąd uznał, że nie ma ku temu kompetencji w niniejszym postępowaniu, bowiem ostateczna decyzja Wojewody P. z dnia [...] sierpnia 2015 r., znak: [...] mogła być przedmiotem skargi do tut. Sądu w ramach odrębnego postępowania sądowoadministracyjnego. Zatem, w ocenie składu orzekającego, wyeliminowanie z obrotu prawnego również tych decyzji byłoby wykroczeniem poza zakres sprawy w rozumieniu art. 135 P.p.s.a. Powyższe nie stoi jednak na przeszkodzie do wyeliminowania z obrotu prawnego wymienionych decyzji w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji przed właściwymi organami. Oprócz w/w wady nieważności kwestionowanych decyzji Sąd stwierdza, że błędne jest stanowisko organów odnośnie niezgodności w/w zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy C. Jak można przypuszczać błąd rozumowania organów wnika z okoliczności, że inwestycja polegająca na usytuowaniu napowietrznej linii elektroenergetycznej średniego napięcia SN jest zaplanowana w pasie drogowym drogi publicznej jeszcze nieurządzonej. Fakt nieurządzenia tej drogi wynika z porównania rysunku mapy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z kopiami map terenu (karty 66 i 67 akt administracyjnych). Na kopiach tych map widać, że na przedmiotowym terenie nie ma jeszcze wytyczonej drogi publicznej. Powyższe potwierdza także uczestnik postępowania M. K., który w protokole z rozprawy administracyjnej przyznaje, że "planowana droga w najbliższych latach nie będzie budowana.." (karta 90 akt administracyjnych). Okoliczność, że nie urządzono jeszcze drogi publicznej nie daje podstaw do stwierdzenia, że planowana inwestycja jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy C., uchwalonym uchwałą z dnia [...] grudnia 2001 r., nr [...]. Z oryginału rysunku tego planu wynika bowiem, że linia energetyczna ma przebiegać w pasie określonym w tym planie jako droga publiczna, a który to grunt, wobec niewybudowania tej drogi, jest w dalszym ciągu własnością Państwa K.. Jedyną nieścisłość, którą dostrzega Sąd, a która nie powoduje niezgodności zamierzenia inwestycyjnego z planem jest zamiar realizacji inwestycji po drugiej stronie planowanej drogi. Z rysunku planu miejscowego wynika bowiem, że linia energetyczna, oznaczona symbolem "Es Ni", przebiega po stronie prawej planowanej drogi publicznej, patrząc na mapę w kierunku B., natomiast według załącznika do wniosku (karta 10 akt administracyjnych) przebudowana linia ma przebiegać po stronie lewej planowanej drogi publicznej - patrząc na mapę w kierunku B. Również umieszczenie stacji transformatorowej na działce nr [...] jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Na rysunku tego planu obiekt ten jest wyraźnie zaznaczony. Ponadto w części opisowej planu 4.6.2. oraz 4.6.3. stwierdza się, że adaptowana jest lokalizacja istniejących stacji transformatorowych na terenie Gminy. Zatem prawodawca lokalny sanuje legalność ich usytuowania w terenie i dopuszcza zmianę ich lokalizacji, o ile nie będzie to kolidowało z istniejącym i projektowanym zagospodarowaniem terenu. Mając na uwadze powyższe, na mocy art. 145 § 1 pkt 2) P.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a.