II SA/Bk 375/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 września 2015 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego 1. oddala skargę; 2. przyznaje radcy prawnemu A. O. od Skarbu Państwa (Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku) kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne skarżącego J. G. wykonane na zasadzie prawa pomocy. Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w W. decyzją z dnia (...).04.2015r. nr (...), nie przyznał panu J. G. zasiłku celowego na zakup żywności. Na skutek odwołania pana J. G. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia (...).05.2015r., nr (...) – utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że pan J. G., w czasie przeprowadzonego wywiadu środowiskowego, odmówił podpisania protokołu z jego sporządzenia oraz odmówił złożenia i podpisania oświadczenia majątkowego. W konsekwencji organ, w myśl art. 107 ust. 4a i ust. 5 ustawy z dnia 12.03.2004r. o pomocy społecznej odmówił przyznania pomocy w postaci zasiłku celowego. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wywiódł pan J. G. podnosząc następujące okoliczności: - nieprawdą jest, że odmówił przeprowadzenia wywiadu i złożenia oświadczenia majątkowego – tylko nie podpisał protokołu uznając go za krótki i lakoniczny, - jest osoba niepełnosprawną, która z uwagi na ciężką i przewlekłą chorobę nie jest stanie pracować zawodowo, a więc nie spełnia przesłanki z art. 7 ustawy o pomocy społecznej, - naruszone zostały prawa konstytucyjne, bowiem jest dyskryminowany, - dotychczasową pomoc finansową przekazywano z opóźnieniem, co spowodowało niezrealizowanie zabiegów rehabilitacyjnych, - dochodzą do niego wieści, że ośrodek źle gospodaruje finansami, przeznaczając je na nagrody pracownikom, - aktualnie jest w bardzo trudnej sytuacji finansowej, życiowej i zdrowotnej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., wnosząc o jej oddalenie, podtrzymało argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, zważył, co następuje: skarga jest niezasadna, bowiem nie narusza prawa. Materialnoprawną podstawę wydanej decyzji stanowił art. 107 ust. 4a i ust. 5 ustawy z dnia 12.03.2004r. o pomocy społecznej (t.j. Dz.U. z 2015r. poz. 163 z późn. zm.). W myśl powyższego przepisu osoby, które nie wyraziły zgody na przeprowadzenie wywiadu środowiskowego lub odmówiły złożenia oświadczenia o dochodach i stanie majątkowym – pozbawione są możliwości otrzymania świadczenia z pomocy społecznej. W sprawie niniejszej bezspornym jest, że pan J. G. odmówił złożenia oświadczenia majątkowego oraz przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. Należy podkreślić, że złożenie podpisu w kwestionariuszu wywiadu środowiskowego, sporządzonym w trakcie przeprowadzania wywiadu jest potwierdzeniem, że powyższy wywiad się odbył. Wszelkie uwagi, co do przebiegu tegoż wywiadu można składać na piśmie – co też skarżący uczynił, ale nie mają one wpływu na fakt, że niezłożenie podpisu w dwóch wyżej wymienionych kwestiach wyczerpuje przesłanki zawarte w art. 107 ust. 4a i ust. 5 ustawy o pomocy społecznej. Okoliczność, że skarżący jest osobą niepełnosprawną o lekkim stopniu niepełnosprawności spełniającym kryterium do przyznania mu świadczeń, z czego skarżący sukcesywnie korzystał – nie ma znaczenia w sytuacji niespełnienia przesłanek z art. 107 ust. 4a i ust. 5 ustawy o pomocy społecznej. Należy podkreślić, że skarżący, jako stały beneficjent Ośrodka Pomocy Społecznej, powinien wiedzieć, iż na podstawie jego oświadczenia majątkowego – organ administracji dokonuje oceny zasadności zgłoszonego wniosku o przyznanie zasiłku. Pan J. G. jest rolnikiem, a więc jego sytuacja materialna i dochód uzależniony jest od wielu zmiennych czynników. Organ administracji państwowej nie może bazować tylko na treści wniosku skarżącego, ale musi mieć jego oświadczenie w zakresie aktualnej sytuacji majątkowej. Organ, bowiem odpowiedzialny jest za prawidłowy i zgodny z ustawą o pomocy społecznej rozdział środków pochodzących z budżetu. Trzeba także dodać, że organy, nie naruszyły w żadnym zakresie przepisów Konstytucji Rzeczpospolitej, ponieważ art. 67 wyraźnie stwierdza, iż "zakres i formy zabezpieczenia społecznego określa ustawa". W sprawie niniejszej jest to ustawa z dnia 12.03.2004r. o pomocy społecznej, którą prawidłowo zastosował organ wydając zaskarżoną decyzję na podstawie art. 107 ust. 4a i ust. 5 cytowanej wyżej ustawy. Pozostałe zarzuty skarżącego dotyczące przekazywania mu z opóźnieniem przyznanych wcześniej świadczeń, czy też wskazujące na, jego zdaniem, złą pracę Ośrodka Pomocy Społecznej – nie mają wpływu na ocenę merytoryczną zaskarżonej decyzji. Mogą jedynie stanowić przesłanki do wniesienia skargi w trybie Rozdziału VIII Kodeksu postępowania administracyjnego. Mając całokształt powyższych okoliczności na względzie Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.). O wysokości kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, przyznanych ustanowionemu z urzędu radcy prawnemu, Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 250 ww. ustawy oraz przepisów § 2 ust. 3 i § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.). Obejmują one opłatę ze czynności radcy prawnego w kwocie 240 zł powiększoną o należny podatek od towarów i usług, wyliczony według 23% stawki w kwocie 55,20 zł.