II SA/Bk 379/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie sędzia NSA Stanisław Prutis,, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w dniu 27 września 2007 r. na rozprawie sprawy ze skargi S. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] marca 2007 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego w związku z suszą p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...] listopada 2006r. nr [...] Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w N. D. działający z upoważnienia Wójta Gminy N. D., po rozpatrzeniu wniosku T. S. o zasiłek celowy w związku z suszą w 2006r. odmówił przyznania wnioskowanej pomocy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., po rozpatrzeniu odwołania T. S., decyzją z dnia [...] marca 2007r. nr [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzją z dnia [...] listopada 2006r. nr [...] Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w N. D. działający z upoważnienia Wójta Gminy N. D., po rozpatrzeniu wniosku S. S. o zasiłek celowy w związku z suszą w 2006r. odmówił przyznania wnioskowanej pomocy. Następnie S. S. wywiódł skargę do sądu administracyjnego w której wniósł o uchylenie decyzji Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w N. D. z dnia [...] listopada 2006r. nr [...] oraz decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia [...] marca 2007r. nr [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. w odpowiedzi na skargę podało, że skarga powinna być odrzucona, gdyż skarżący nie był stroną postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje: Skarżący wywiódł skargę do sądu administracyjnego w której domagał się uchylenia decyzji organu I instancji oraz organu odwoławczego, przy czym decyzje te zostały wydane w dwóch różnych postępowaniach administracyjnych. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia [...] marca 2007r. nr [...] została wydana w sprawie, której stroną był T. S. Wniesienie skargi na tę decyzję przez S. S. było niedopuszczalne. Zgodnie bowiem z treścią art. 50§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny wszczyna postępowanie na podstawie skargi wniesionej przez uprawniony podmiot. Uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy kto ma w tym interes prawny oraz w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich i organizacja społeczna, jeżeli sprawa mieści się w zakresie jej statutowej działalności i brała ona udział w postępowaniu administracyjnym. Legitymacja do złożenia skargi została oparta na kryterium interesu prawnego, co oznacza, że ze skargą może wystąpić, co do zasady, podmiot, który wykaże związek między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków chronionym przez przepisy prawa materialnego a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Taka zależność nie zachodzi pomiędzy zaskarżoną decyzją a prawną sytuacją skarżącego. Skarżący nie miał przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym, nie miał też żadnego interesu prawnego ani w postępowaniu administracyjnym ani we wniesieniu skargi do sądu administracyjnego na przedmiotową decyzję, gdyż decyzja ta w ogóle go nie dotyczyła, była adresowana do innego podmiotu, tj. T. S.. Jako, że posiadanie uprawnienia do złożenia skargi do sądu administracyjnego stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi a skarżący takiej czynnej legitymacji procesowej nie posiada, skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na mocy art. 58§1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) podlegała odrzuceniu. Jeżeli chodzi o decyzję Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w N. D., której uchylenia również domagał się skarżący, to w tym przypadku pomimo tego, że decyzja ta dotyczy jego interesu prawnego to również nie mogła być uwzględniona z racji braku wyczerpania przez skarżącego służącego mu w postępowaniu administracyjnym środka odwoławczego na etapie przedsądowym. Wymóg wyczerpania przez stronę skarżącą środków zaskarżenia, służących jej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, wynika wprost z treści art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jak stanowi art. 52 § 2 w/w ustawy przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przedmiotowej sprawie środkiem zaskarżenia na etapie postępowania administracyjnego było odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego B. o czym skarżący był pouczony. Odwołanie takie nie był wniesione. W tej sytuacji również i w tym przypadku Sąd nie mógł poddać skargi merytorycznej ocenie, albowiem w pierwszej kolejności musiał skontrolować jej dopuszczalność. Niespełnienie jednego z formalnych warunków dopuszczalności skargi czyniło koniecznym odrzucenie skargi, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) w zw. z art. 52 § 1 tejże ustawy.