II SA/Bk 38/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie sędzia NSA Mieczysław Markowski, sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Protokolant referent stażysta Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego oddala skargę Zaskarżoną w sprawie niniejszej decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. znak [...] P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. (dalej jako PWINB) utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. (dalej jako PINB) z dnia [...] września 2015 r. znak [...], którą: - zatwierdzono zamienny projekt budowlany budynku inwentarsko – gospodarczego o powierzchni zabudowy 227 m2, powierzchni użytkowej 339,4 m2, kubaturze 1076 m3 – kategorii II obiektu budowlanego, wybudowanego na działkach nr [...] przy ul. N. w S.; - udzielono S. L. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy budowie tego budynku; - wskazano, że inwestor jest zobowiązany do uzyskania pozwolenia na użytkowanie w formie decyzji administracyjnej. Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. prowadził od dnia 6 sierpnia 2014 r. postępowanie naprawcze dotyczące istotnych odstępstw przy budowie budynku inwentarsko - gospodarczego na działkach nr [...] w S. przy ul. N. Inwestorem robót był właściciel działek S. L. Organ nadzoru budowlanego pierwszej instancji ustalił, że decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia [...] października 1996 r. nr [...] inwestor otrzymał pozwolenie na budowę budynku inwentarsko-gospodarczego na działkach nr [...] w K. N. (obecnie działki nr [...] znajdujące się w obrębie miasta S. – K. N.). Realizacja obiektu odbywała się niezgodnie z prawem, bowiem: inwestor nie pobrał dziennika budowy, nie powołał kierownika budowy, nie zapewnił obsługi geodezyjnej oraz nie zawiadomił organu nadzoru budowlanego o zamierzonym terminie rozpoczęcia robót budowlanych, nadto wykonywał budynek z istotnymi odstępstwami od projektu budowlanego, polegającymi na tym, że: na długości 8,30 m zmienił wysokość budynku z 4,00 m przy okapie do 3,45 m oraz z 8,20 m w kalenicy do 6,96 m, zmienił kąt nachylenia połaci dachowych; na pozostałej części budynku (na długości 15,50 m) wymurował ścianki kolankowe zwiększając wysokość budynku przy okapie do 5,86 m na długości 6,00 m oraz do 4,56 m na długości 9,50 m; wysokość w kalenicy nie uległa zmianie w stosunku do projektowanej. Ponadto stwierdzono wykonanie nieistotnych odstępstw, tzn. otworów okiennych (zarówno w ścianach, jak i połaciach dachowych) oraz drzwiowych, a także rezygnację z jednego otworu drzwiowego. W trakcie postępowania naprawczego postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r. organ pierwszej instancji wstrzymał inwestorowi prowadzenie robót budowlanych oraz zobowiązał go do opracowania i przedłożenia w terminie 30 dni: inwentaryzacji geodezyjnej oraz inwentaryzacji budowlanej dotychczas wykonanych robót budowlanych wraz z oceną techniczną ich wykonania, sporządzoną przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane. W dniu [...] sierpnia 2014 r. Starosta S. stwierdził wygaśnięcie ostatecznej decyzji z dnia [...] października 1996 r. nr [...] o pozwoleniu na budowę przedmiotowego obiektu. Po przedłożeniu przez inwestora wymaganych dokumentów, decyzją z dnia [...] września 2014 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, PINB nakazał inwestorowi sporządzenie i przedłożenie w terminie do dnia 28 listopada 2014 r. czterech egzemplarzy zamiennego projektu budowlanego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych. Od decyzji tej właściciel działki sąsiedniej A. S. złożył odwołanie, jednakże zostało ono uwzględnione przez PWINB decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. tylko w zakresie terminu przedłożenia projektu (na skutek upływu dotychczasowego terminu został on przez organ odwoławczy przedłużony do dnia 31 stycznia 2015 r.), zaś w pozostałym zakresie utrzymano rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w mocy. Skarga A. S. na decyzję organu odwoławczego została oddalona wyrokiem z dnia 18 czerwca 2015 r. w sprawie II SA/Bk 106/15. Sąd ocenił, że organy nadzoru budowlanego właściwie zastosowały tryb naprawczy z art. 51 ust. 1 pkt 3 w związku z ust. 7 Prawa budowlanego, bowiem przy realizacji obiektu budowalnego, na którego inwestor posiadał pozwolenie na budowę, doszło do istotnych odstępstw. W konsekwencji prawidłowo zobowiązał inwestora do przedłożenia projektu zamiennego, zwłaszcza że ze zgromadzonego materiału dowodowego (w tym przedłożonej przez inwestora inwentaryzacji budowlanej wraz z oceną techniczną, jak i z kontroli oraz oględzin dokonanych przez organy nadzoru budowlanego) nie wynika, aby stan realizowanego budynku wymagał wykonania jakichkolwiek robót budowlanych. Sąd zaakceptował jako prawidłowe przedłużenie terminu złożenia projektu budowlanego zamiennego. Także podkreślił, że z przedłożonej przez inwestora oceny technicznej, wbrew twierdzeniom skarżącego, wynika że ogólny stan budynku jest dobry oraz że roboty budowlane zostały wykonane zgodnie ze sztuką budowlaną, warunkami technicznymi i wiedzą techniczną; przedmiotowy budynek nie był budowany samowolnie, inwestor dysponował pozwoleniem na budowę (co prawda ono wygasło, jednak nastąpiło to po dniu wszczęcia postępowania naprawczego). Sąd w sprawie II SA/Bk 106/15 wskazał, że na kontrolowanym etapie postępowania nie można przesądzić, iż inwestor wykorzysta budynek w sposób inny niż zamierza, jak też nie jest rolą organów nadzoru budowlanego ocena kwestii własności działki inwestycyjnej. Sąd podkreślił, że obowiązujące przepisy Prawa budowlanego nie uzależniają usytuowania budynków od zgody sąsiada, a jedynie od obowiązujących warunków technicznych lub decyzji właściwych organów. Powyższy wyrok uprawomocnił się w dniu 25 sierpnia 2015 r. Wcześniej, bo w dniu 10 października 2014 r., inwestor przedłożył projekt zamienny. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] września 2015 r. nr [...] PINB zatwierdził projekt zamienny uznając, że spełnia on wszystkie wymagania określone w przepisach, a projektant dołączył oświadczenie zgodnie z art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Organ pierwszej instancji wskazał, że projekt zamienny uwzględnia zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych, sporządzony został przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno – budowlanej i architektonicznej. W końcowej części uzasadnienia wskazano, że inwestor jest zobowiązany do ustanowienia kierownika budowy oraz do pobrania dziennika budowy w celu zakończenia inwestycji. Odwołanie od powyższej decyzji złożył A. S., który zarzucił: - naruszenie art. 7, 77 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej jako k.p.a.) w związku z art. 36a i art. 51 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego przez wadliwe uznanie, że przedłożony projekt zamienny może być zatwierdzony i skutkować udzieleniem pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Tymczasem w sprawie nie było podstaw do zastosowania art. 36a Prawa budowlanego, bowiem decyzja z dnia [...] sierpnia 2014 r. stwierdzająca wygaśnięcie ostatecznego pozwolenia na budowę z 1996 r. z powodu przerwania prac budowlanych w okresie dłuższym niż 2 lata oznaczała, że prace podjęte przez inwestora po upływie 2 lat były samowolą budowlaną; - wadliwe nieuwzględnienie, że wygaśnięcie pozwolenia na budowę wiąże się z obowiązkiem wystąpienia o wydanie nowego pozwolenia na budowę, a jeśli inwestor tego nie uczynił, to kontynuując prace dopuścił się samowoli budowlanej. Odwołujący się wnioskował o uchylenie zaskarżonej decyzji, dopuszczenie dowodu ze zdjęć Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Warszawie z lat 1997, 2009 i 2010 na okoliczność ustalenia, że sporny budynek powstał w 2010 r., a jego budowę rozpoczęto w 2001 r.; dopuszczenia dowodu z nagrania obrazującego fakt zalewania jego działki, co jest skutkiem niezgodnego z prawem usytuowania budynku; wyłączenie organu pierwszej instancji z uwagi na niezachowanie bezstronności. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r. PWINB odmówił wyłączenia organu pierwszej instancji od rozpoznania przedmiotowej sprawy. Decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. znak [...] PWINB utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy. Organ odwoławczy podkreślił, że w sprawie ustalono realizowanie obiektu z istotnymi odstępstwami od pozwolenia na budowę, zastosowano procedurę z art. 50 i 51 Prawa budowlanego, zaś trafność wyboru tej procedury potwierdził WSA w Białymstoku w sprawie II SA/Bk 106/15 oddalając skargę A. S. na decyzję w przedmiocie zobowiązania do przedłożenia projektu zamiennego. Przedłożenie zaś przez inwestora projektu budowlanego zamiennego zobowiązywało organy nadzoru budowlanego, zgodnie z art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego, do sprawdzenia tego projektu i po pozytywnej jego ocenie – zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i wydania pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, w którym nakazano by inwestorowi obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie. To też nastąpiło. Organ pierwszej instancji ocenił przedłożony projekt, stwierdził, że uwzględnia on wcześniejszą inwentaryzację robót oraz obrazuje wszystkie istotne odstępstwa. Ocena ta jest prawidłowa i zdaniem organu odwoławczego skutkowała zatwierdzeniem projektu zamiennego. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania PWINB wskazał, że postępowanie naprawcze zostało wszczęte w dniu [...] sierpnia 2014 r., a więc przed stwierdzeniem wygaśnięcia pozwolenia na budowę (co miało miejsce w dniu [...] sierpnia 2014 r.) i w czasie, gdy inwestor prowadził roboty budowlane. Z przedłożonych zdjęć lotniczych wynika jedynie, że na rok 1997 nie można stwierdzić, iż roboty budowlane przy spornym budynku nie zostały rozpoczęte (widoczny jest obiekt o innych wymiarach poziomych), zaś ze zdjęć z lat 2009 i 2010 wynika, że obiekt już istniał. Na załączonym filmiku widać z kolei, że wody opadowe z dachu budynku spływają rurami spustowymi na teren działki inwestora, a woda z terenu inwestora spływa na działkę Skarżącego. Kwestie stosunków wodnych nie należą jednak do właściwości organów nadzoru budowlanego. Ustosunkowując się do wniosku pełnomocnika skarżącego z pisma z dnia 9 listopada 2015 r. organ odwoławczy wskazał, że możliwość przeprowadzenia dowodu ze świadków istniała na wcześniejszym etapie postępowania. Skargę na decyzję PWINB z dnia [...] listopada 2015 r. złożył do sądu administracyjnego A. S., który zarzucił: I. naruszenie przepisów procesowych mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 6, 7, 8 k.p.a. w związku z art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, w tym nieprzesłuchanie zawnioskowanego świadka oraz nieuwzględnienie dowodu z pisemnego oświadczenia nieżyjącego już świadka - na okoliczność ustalenia daty rozpoczęcia prac budowlanych. Skutkowało to, zdaniem Skarżącego, niedokładnym ustaleniem stanu faktycznego i zastosowaniem art. 36a i art. 51 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 37 Prawa budowlanego, które to przepisy nie powinny mieć zastosowania; II. naruszenie przepisów prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego poprzez jego błędne zastosowanie i nieuwzględnienie, że inwestor na dzień kontroli zakończył już roboty budowlane, których skutkiem były istotne odstępstwa od pierwotnego projektu budowlanego, a to powinno było skutkować umorzeniem postępowania, zwłaszcza że doszło do wygaśnięcia pierwotnego pozwolenia na budowę. Uzasadniając skargę wskazano, że niezrozumiałe jest całkowite pominięcie najpierw przez organ pierwszej instancji, a później organ odwoławczy wniosku dowodowego o przesłuchanie świadka W. W. i wniosku o dopuszczenie dowodu z oświadczenia B. S. na okoliczność rozpoczęcia robót budowlanych. Dowodami tymi Skarżący chciał wykazać, że inwestor rozpoczął roboty budowlane dopiero po upływie czterech lat od uzyskania pozwolenia na budowę, zatem nie mógł ich prowadzić bez uzyskania nowego pozwolenia na budowę. Przeprowadzona legalizacja jest zatem niezgodna z prawem. Skutkiem nieprzeprowadzenia zawnioskowanych dowodów było błędne zastosowanie przepisów art. 51 ust. 4 oraz art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego. Z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika zaś, że ten ostatni przepis może dotyczyć dopiero zamierzonych a nie już dokonanych istotnych odstępstw od projektu budowlanego. Organy nadzoru budowlanego powinny były umorzyć postępowanie w przedmiotowej sprawie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. W piśmie z dnia 15 marca 2016 r. uczestnik postępowania – inwestor S. L. wskazał, że w jego ocenie skarga zawiera błędne informacje. Natomiast ustanowiony temu uczestnikowi postępowania na zasadzie prawa pomocy pełnomocnik, w piśmie z dnia 1 czerwca 2016 r. wskazał na następujące okoliczności: legalność wszczęcia i prowadzenia procedury naprawczej na podstawie art. 51 Prawa budowalnego oceniał już sąd administracyjny w sprawie II SA/Bk 106/15 i nie podlega ona kwestionowaniu; zawnioskowane dowody osobowe i z dokumentów nie mogą mieć wpływu na wynik sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Kluczowe w sprawie niniejszej są dwie okoliczności: skutki wyroku tutejszego Sądu w sprawie II SA/Bk 106/15 oraz to, na jakim etapie postępowania naprawczego została wydana zaskarżona decyzja. Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), dalej jako p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Z uwagi zaś na to, że zarówno decyzja zaskarżona w sprawie II SA/Bk 106/15 (zobowiązująca inwestora do przedłożenia zamiennego projektu budowlanego), jak i decyzja zaskarżona w sprawie niniejszej (o zatwierdzeniu tegoż zamiennego projektu budowlanego) zostały wydane w granicach tej samej sprawy, której przedmiotem jest legalność spornego budynku inwentarsko – gospodarczego, przepis art. 153 p.p.s.a. ma zastosowanie. Oznacza to, że obecnie rozpoznający sprawę skład Sądu nie może kwestionować oceny prawnej i wskazań sformułowanych w uzasadnieniu wyroku z dnia 18 czerwca 2015 r. w sprawie II SA/Bk 106/15, który nota bene jest wyrokiem prawomocnym, gdyż nie został poddany kontroli instancyjnej przez żadną ze stron postępowania. W tamtej zaś sprawie Sąd jednoznacznie i wyraźnie jako prawidłowy ocenił wybór przez organy nadzoru budowlanego trybu doprowadzenia budowy spornego obiektu do stanu zgodnego z prawem tj. na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), dalej jako p.b. – co było skutkiem stwierdzenia istotnych odstępstw od projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją z dnia [...] października 1996 r. o pozwoleniu na budowę. Jednoznacznie jako prawidłową i nienaruszającą przepisów prawa budowlanego Sąd w sprawie II SA/Bk 106/15 ocenił zaskarżoną decyzję z dnia [...] grudnia 2014 r. zobowiązującą inwestora do sporządzenia i przedłożenia projektu budowlanego zamiennego, co nastąpiło przy zastosowaniu wyżej wskazanego art. 51 ust. 1 pkt 3 p.b. Jak wynika z rozważań na stronie 9 i 10 uzasadnienia wyroku w sprawie II SA/Bk 106/15, Sąd miał też na uwadze okoliczność stwierdzenia wygaśnięcia pozwolenia na budowę z 1996 r., jednakże uznał, że nie ma ona wpływu na wynik sprawy, a zatem że tryb naprawczy został wdrożony bez naruszenia przepisów prawa. Stanowisko tutejszego Sądu ze sprawy II SA/Bk 106/15 przesądza zatem w sprawie niniejszej, ze skargi na decyzję zatwierdzającą zamienny projekt budowlany, że jako bezzasadne należy ocenić wszystkie te zarzuty skargi, które odnoszą się do niemożności zastosowania w sprawie przepisu art. 51 p.b. Nie można się więc zgodzić ze Skarżącym, że wykluczone jest zalegalizowanie odstępstw od pierwotnego projektu budowlanego, a konieczne jest umorzenie postępowania administracyjnego na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. W tym kontekście za bezzasadny należy również ocenić powoływany w powiązaniu z zarzutem naruszenia art. 51 p.b. zarzut braku przesłanek do zastosowania art. 36a p.b. Zgodzić się co prawda należy ze Skarżącym, że istotnie przepis art. 36a p.b. dotyczy w zasadzie zamierzonych robót budowlanych polegających na wykonaniu istotnych odstępstw od projektu budowlanego, jednakże w sprawie niniejszej przepis ten nie był podstawą rozstrzygnięcia, bowiem był nim art. 51 ust. 4 p.b. Ten ostatnio wskazany przepis oraz art. 51 ust. 1 pkt 3 p.b. (który był podstawą rozstrzygnięcia decyzji zaskarżonej w sprawie II SA/Bk 106/15) regulują samodzielnie procedurę legalizowania samowoli budowlanej polegającej na wykonaniu istotnych odstępstw od projektu budowlanego, który to projekt pozostaje w fazie realizacji po zatwierdzeniu go ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę. Taka sytuacja miała miejsce w sprawie niniejszej. Skoro zatem przesądzone zostało w sprawie II SA/Bk 106/15, że organ nadzoru budowlanego trafnie dokonał wyboru trybu naprawczego z art. 51 ust. 1 pkt 3 p.b. oraz że decyzja wydana na tej podstawie była zgodna z prawem, kolejnym etapem w sprawie doprowadzenia budynku inwentarsko – gospodarczego do stanu zgodnego z prawem było sprawdzenie wykonania przez inwestora obowiązku przedłożenia projektu budowlanego zamiennego oraz jeśli to nastąpiło – ocena tego projektu i w razie jej pozytywnego wyniku wydanie decyzji o jego zatwierdzeniu i o wznowieniu robót budowlanych. Etapem następnym po wydaniu decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 p.b. jest bowiem etap opisany w art. 51 ust. 4 p.b., zgodnie z którym to przepisem po upływie terminu lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, i wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych albo - jeżeli budowa została zakończona - o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego. W decyzji tej nakłada się obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Jak wynika z normy art. 51 ust. 4 p.b., nie jest to etap prowadzenia postępowania wyjaśniającego co do okoliczności realizacji pierwotnego projektu budowlanego (rozpoczęcia budowy, okresu prowadzenia prac budowalnych czy okresu trwania przerwy w tych pracach). Te bowiem zostały już ustalone w decyzji wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 p.b. Stąd też za bezzasadne uznać należy również i te zarzuty skargi, które dotyczą naruszenia art. 7, 8, 77 i 80 k.p.a. w zakresie niedopuszczenia dowodów ze źródeł osobowych i z dokumentów zawierających oświadczenia osób trzecich na okoliczność ustalenia daty rozpoczęcia budowy. Z akt sprawy wynika, że inwestor został zobowiązany do przedłożenia zamiennego projektu budowlanego do dnia 31 stycznia 2015 r. Projekt ten przedłożył niezwłocznie, bo w dniu 10 października 2014 r. i został on oceniony przez organy nadzoru budowlanego obydwu instancji jako zgodny z przepisami prawa, zawierający wszystkie wymagane prawem elementy, w tym oświadczenie inwestora o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującym prawem i zasadami wiedzy technicznej. Jak wskazał organ odwoławczy, projekt jest również zgodny z wykonaną inwentaryzacją i uwzględnia wszystkie dokonane odstępstwa. Zdaniem Sądu, powyższa ocena organów nadzoru budowlanego, choć nieco lakoniczna, koresponduje z treścią projektu. Wskazano w nim bowiem faktycznie wszystkie stwierdzone odstępstwa, odniesiono się do obowiązujących przepisów planistycznych, projekt zawiera opis zagospodarowania działki wraz z załącznikiem graficznym oraz opis techniczny wraz z rzutami budynku oraz graficzną inwentaryzacją. Dodać przy tym należy, że kształt projektu zamiennego uwzględnia zakres i charakter odstępstw, które polegały na zmianie wysokości, kubatury, powierzchni użytkowej i zabudowy (vide s. 12 projektu zamiennego, tabelka). Zauważyć przy tym należy, że zgodnie z art. 34 ust. 2 p.b. zakres i treść projektu budowlanego powinny być dostosowane do specyfiki i charakteru obiektu oraz stopnia skomplikowania robót budowlanych. Sąd nie znajduje podstaw do zakwestionowania oceny organów nadzoru budowlanego, a zauważyć należy, że również i Skarżący zarzutów odnośnie kompletności, czytelności i zgodności z prawem tego projektu zamiennego nie zgłaszał. Tym samym nie ma też podstaw do podważenia decyzji o zatwierdzeniu tegoż projektu, udzieleniu pozwolenia na wznowienie robót budowlanych oraz zobowiązaniu inwestora do uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie (art. 51 ust. 4 p.b.), co jest naturalną konsekwencją wykonania przez inwestora obowiązków z art. 51 ust. 1 pkt 3 p.b. Sąd nie stwierdził także, co zarzuca Skarżący, aby zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem zasady praworządności i pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 6 i 8 k.p.a.). Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.