II SA/Bk 382/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska,, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w dniu 11 października 2005 r. sprawy ze skargi H. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] marca 2005 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję organu II instancji i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, 2. stwierdza, że zaskarżone decyzje nie podlegają wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu wpisu sądowego. Skarżący – Pan H. R. -wniósł o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na realizacji budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce oznaczonej w ewidencji gruntów nr [...] położonej w G. przy ul. P. Burmistrz Miasta G. decyzją z dnia [...] stycznia 2005 roku nr [...], po przeprowadzeniu analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, opracowaniu projektu decyzji przez uprawnionego architekta orzekł o odmowie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla projektowanego zamierzenia inwestycyjnego. W rozstrzygnięciu swoim organ I instancji stwierdził, że żadna z działek sąsiednich, dostępna z tej samej drogi publicznej, nie jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Pan H. R. podnosząc naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 roku poprzez nie uwzględnienie zabudowy na działce nr [...], wchodzącej, zdaniem skarżącego, w obszar z art. 61 ust 1 pkt 1 cytowanej ustawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] marca 2005 roku, nr [...] – utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy, uznając ją za zgodną z prawem w szczególności zaś art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. za pośrednictwem organu wywiódł Pan H. R., zarzucając naruszenie art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez rozszerzającą interpretację treści oraz nierzetelną analizę terenu przy braku uwzględnienia § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., wnosząc o jej oddalenie podtrzymało argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W sytuacji nie obowiązywania planu zagospodarowania terenu materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 roku (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z 2003 roku). Przepis tego artykułu wskazuje na spełnienie łącznie szeregu warunków. Jednym z nich jest warunek, aby co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. W konkretnej sprawie organ spełnił, z formalnego punktu widzenia, wszystkie wymogi dotyczące postępowania w tym zakresie. Przeprowadził analizę funkcji terenu, a decyzję oparł na treści art. 61 cytowanej wyżej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jednak zdaniem Sądu, dokonał nadinterpretacji powyższego przepisu. Sąd podzielił zarzuty przedstawione w skardze przez skarżącego, iż organ nie oparł swojej analizy terenu na obszarze ściśle wyznaczonym art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy cytowanej powyżej. Przepis § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 z 2003 roku), zawiera bowiem wymogi wyznaczenia obszaru analizowanego, które winny być wyznaczone na kopii mapy zasadniczej lub katostralnej w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej niż 50 m – ale w obrębie jednej ulicy. Organy wyżej wymienionych wymogów nie spełniły. Należy również podkreślić, że analiza funkcji terenu dokonana przez mgr inż. arch.. E. T. – nie odpowiada podstawowym założeniom art. 61 § 5 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ponieważ powyższa analiza nie została dokonana na obszarze ściśle określonym przez § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku. Z uwagi na brak określenia wyżej wymienionych parametrów wyznaczania obszaru podlegającemu analizie – nie można jednoznacznie ustosunkować się czy zabudowa działki nr [...] wchodzi w zakres tejże analizy, czy też pozostaje poza jej obszarem. Dlatego też organy, rozpatrując ponownie sprawę będą musiały określić dokładny obszar objęty analizą, zgodnie z parametrami zawartymi w § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 z 2003 roku) – oraz ustosunkować się do wszystkich ewentualnych budowli na tym obszarze. Mając całokształt powyższych okoliczności na względzie Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z 2002 roku). O wykonalności wyroku rozstrzygnął w myśl art. 152 cytowanej ustawy zaś o kosztach na podstawie art. 200 tejże ustawy.