II SA/Bk 384/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie sędzia NSA Jerzy Bujko (spr.), sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w dniu 19 października 2004 r. sprawy ze skargi E. W. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] maja 2004 r. Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji pierwszej instancji i umorzenia postępowania w sprawie nałożenia obowiązku dostarczenia dokumentacji instalacji wodno-kanalizacyjnej 1. oddala skargę; 2. przyznaje od Skarbu Państwa (Kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku) na rzecz adwokat A. K.-G. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem wynagrodzenia nieopłaconej pomocy prawnej ustanowionej z urzędu.- W dniu 10.IX.1999 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. wszczął na wniosek E. W. postępowanie w sprawie samowolnie wykonanej przez D. P. instalacji gazowej, wodociągowej i elektrycznej w budynku mieszkalnym przy ul. K. [...] w B. Postępowanie to, zostało następnie, również na wniosek E. W., umorzone postanowieniem PINB w B. z [...].XII.1999 r. W dniu 5.III.2002 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. wszczął ponownie na żądanie E. W. postępowanie w sprawie samowolnie zrealizowanych przez D. P. robót budowlanych w budynku przy ul. K. [...]. Postanowieniem z dnia [...].VII.2002 r. postępowanie to – w części dotyczącej samowolnie wybudowanego przyłącza wodociągowego wraz z wewnętrzną instalacją wodociągową zostało zawieszone. Postanowienie to uchylił organ II instancji, umarzając jednocześnie wszczęte postępowanie (postanowienie PWINB w B. z [...].IX.2002 r). Decyzją z dnia [...].X.2002 r., wydaną z urzędu P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. stwierdził nieważność wymienionej wyżej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...].XII.1999 r. umarzając postępowanie. Organ odwoławczy stwierdził, iż cofnięcie wniosku E. W. nie uzasadniało umorzenia postępowania a organ nadzoru budowlanego winien kontynuować sprawę z urzędu, załatwiając sprawę decyzjami stosownie do stwierdzonych nieprawidłowości. W dalszym postępowaniu prowadzonym odnośnie instalacji wodno-kanalizacyjnej Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. wydał w dniu [...].IV.2004 r. decyzję nakazującą D. P. w terminie do 31.V.2004 r. wykonać czynności doprowadzające do zgodności z przepisami wykonaną samowolnie wewnętrzną instalację wodociągowo-kanalizacyjną w budynku mieszkalnym przy ul. K. [...] w B., to jest przedłożyć 3 egzemplarze projektu budowlanego tej instalacji oraz oświadczenie osoby uprawnionej o prawidłowym jej wykonaniu. Jako prawną podstawę tej decyzji organ wskazał art. 7 ust 1 ustawy z 27.III.2003 r. o zmianie ustaw Prawo budowlane i zmianie niektórych ustaw (Dz.U.Nr 80, poz. 718) i art. 51 ust 1 pkt 2 i ust 4 Prawa budowlanego z 7.VII.1994 r. Od wymienionej ostatnio decyzji odwołała się D. P., zarzucając naruszenie art. 51 prawa budowlanego oraz art. 8, 77, 81 i 107 kpa. Skarżąca podniosła, iż organ błędnie uznał, iż wykonała ona samowolnie instalację wodno-kanalizacyjną w sytuacji, gdy instalacja ta istniała już od wielu lat a w 1996 r. Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji w B. zamontowało tylko dwa oddzielne wodomierze w mieszkaniach odwołującej się i E. W. W następstwie rozpoznania tego odwołania P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B., decyzją z [...].V.2004 r., uchylił w całości zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie pierwszoinstancyjne. Powołując się na stanowisko zajęte w wyroku NSA z dnia 26.XI.2002 r. (SA/Bk 933/02) organ odwoławczy stwierdził, że "wewnętrzna instalacja wodno-kanalizacyjna nie podlega regulacjom przepisów Prawa budowlanego, w przeciwieństwie do przyłączy wodno-kanalizacyjnych (zewnętrznych)". Ostatnio wymienioną decyzją PWINB w B. E. W. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skarżący podniósł, iż mimo wyodrębnienia w budynku przy ul. K. [...] w B. dwóch odrębnych lokali mieszkalnych stanowiących własności jego i D.P. części budynku konieczne do wspólnego użytkowania stanowią współwłasność właścicieli lokali. Skarżący jest zainteresowany prawidłowym wykonaniem instalacji wodno-kanalizacyjnej w mieszkaniu D.P., gdyż w razie awarii może być zalane jego mieszkanie. Strona podniosła, że w kilku wcześniej ukończonych postępowaniach administracyjnych organy uznały jego podobne działania jako samowolę budowlaną i nakładały na skarżącego różnego rodzaju obowiązki. W związku z tym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na tę skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Przepis art. 28 ust. 1 ustawy z 7.VII.1994 r. Prawo budowlane (Dz.Ust. z 2000 r., Nr 109, poz. 1157 z późn. zm.) stanowi, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Niektóre, określone rodzaje robót budowlanych są zwolnione z obowiązku wcześniejszego uzyskania pozwolenia na budowę z tym, że część tych robót może być wykonana po ich wcześniejszym zgłoszeniu właściwemu organowi (art. 29-31 prawa budowlanego). Prawo budowlane w art. 3 pkt 6 i 7 zawiera legalną definicję pojęć: "budowa" i "roboty budowlane". W definicjach tych nie mieści się niewielka przebudowa wewnętrznej instalacji wodociągowej w celu założenia oddzielnego licznika poboru wody, jak w wypadku czynności dokonanych w 1996 r. we własnym mieszkaniu przez D. P. Nie można uznać bowiem, iż czynności takie stanowią budowę lub przebudowę, montaż, remont lub rozbiórkę obiektu budowlanego (por. art. 3 pkt 7 prawa budowlanego). Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę aprobuje w pełni stanowisko prawa zawarte w cytowanym przez organ II instancji wyroku NSA z dnia 26.XI.2002 r. sygn. SA/Bk 933/02. Skoro więc nie ma sporu pomiędzy stronami o zakres prac wykonanych przez D.P., lecz tylko o ich prawną kwalifikację, to należy uznać, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Dlatego na mocy art. 151 ustawy z 30.VIII.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.Ust. Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji.