II SA/Bk 386/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 października 2015 r. sprawy ze skarg A. Ł. i F. Ł. oraz Prokuratora Rejonowego w A. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie samowolnie wybudowanej piwnicy oddala skargi Decyzją z dnia [...].04.2015r. o nr P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B., po rozpatrzeniu odwołania A. i F. Ł., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w A., udzielającą A. Z. pozwolenia na użytkowanie samowolnie wybudowanej piwnicy o pow. 19,66m2, usytuowanej na działce o nr geod. [...] w A. przy ul. K. Po wydaniu decyzji przez organ II instancji, pismem z dnia 24.03.2015r., udział w postępowaniu zgłosił Prokurator Rejonowy w A. na podstawie art. 183 § 1 k.p.a. Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. (zwanego dalej: PWINB), zostały wniesione przez Prokuratora Rejonowego w A. oraz przez A. i F. Ł. Skargi zostały połączone i rozpoznane w jednym postępowaniu sądowoadministracyjnym pod sygn. akt II SA/Bk 386/15. Stan sprawy przedstawiał się następująco: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w A. (zwany dalej: PINB) prowadził postępowanie w sprawie legalności wybudowania piwnicy na działce o nr geod. [...] w A., stanowiącej własność A. Z. A. i F. Ł., będący właścicielami sąsiedniej nieruchomości o nr geod. [...], zabudowanej budynkiem mieszkalnym oddalonym od spornej piwnicy o ok. 30 cm, twierdzili, że piwnica negatywnie wpływa na ich budynek mieszkalny (niszczenie ścian, zawilgocenie itp.). PINB, decyzją z dnia [...].04.2014r., działając na podstawie art. 40 ustawy z dnia 24.10.1974r. Prawo budowlane, nakazał A. Z: wykonać nad piwnicą szczelne zadaszenie jednospadowe (ze spadkiem w kierunku własnego budynku) konstrukcji stalowej, pokryte blachą wraz z szyną i rurami spustowymi celem odprowadzenia wód opadowych na własna działkę. Przestrzeń pomiędzy piwnicą a ścianą fundamentową budynku mieszkalnego p. Ł. pozostawić wolną w celach konserwacyjnych. Powyższą decyzję utrzymał w mocy PWINB decyzją z dnia [...].05.2014r. zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę p. Ł. na te decyzje wyrokiem z dnia [...].10.2014r. w sprawie o sygn. akt [...]. Wyrok Sądu stał się prawomocny z dniem [...].11.2014r. W uzasadnieniu wyroku WSA wskazał m.in., że nie istnieje konieczność rozbiórki piwnicy, pobudowanej w latach 1940-1946, a organy słusznie zastosowały art. 40 Prawa budowlanego z 1974r. nakazując inwestorce wykonanie prac budowlanych, niezbędnych do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z przepisami. Sąd uznał za wystarczające i za prawidłowe obowiązki nałożone na A. Z., decyzją z dnia [...].04.2014r. utrzymaną w mocy przez PWINB w dniu [...].05.2014r. Następnie, PINB przeprowadził kontrolę wykonania przez A. Z. obowiązków nałożonych w/w decyzjami i wydał w dniu [...].03.2015r. decyzję udzielającą A. Z. pozwolenie na użytkowanie samowolnie wybudowanej piwnicy, usytuowanej na działce o nr [...] w A. Organ stwierdził, że inwestorka wykonała zadaszenie nad piwnicą zgodnie z decyzją. Piwnica nie narusza przepisów o planowaniu przestrzennym jak też techniczno-budowlanych i nie stanowi zagrożenia dla osób lub mienia. Organ zastosował art. 42 ust. 3 ustawy z dnia 24.10.1974r. Prawo budowlane (Dz.U. nr 38, poz. 229 ze zm.) w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2013r., poz. 1409 ze zm.). A. i F. Ł. złożyli odwołanie od powyższej decyzji. Organ II instancji utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. Decyzją z dnia [...].04.2015r. PWINB stwierdził, że zaistniały warunki do udzielenia pozwolenia na użytkowanie piwnicy w świetle art. 42 ust. 1-3 Prawa budowlanego z 1974r., ponieważ zostały wykonane, przez inwestorkę, zmiany i przeróbki nakazane poprzednimi decyzjami z art. 40 w/w Prawa budowlanego. Inspektor dokonał oględzin w dniach 9.01.2015r. i 26.01.2015r. podczas których stwierdził wykonanie zadaszenia piwnicy o konstrukcji stalowej opartej na konstrukcji betonowej piwnicy. Obróbki blacharskie wykonano prawidłowo, a wody opadowe spływają na własną działkę inwestora. Pomimo intensywnych opadów śniegu, w przestrzeni między częścią zadaszenia piwnicy a budynkiem skarżących, nie zalegał śnieg, Organ ustalił, że piwnica nadaje się do użytkowania i nie powoduje zagrożenia dla budynku mieszkalnego p. Ł. W skardze, wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, A. i F. Ł. zarzucili decyzji PWINB z dnia [...].04.2015r.: - naruszenie prawa dające podstawy do wznowienia postępowania na podst. art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. w związku z art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawo budowlane z uwagi na to, że zarówno organ I i II instancji nie zażądali stanowiska właściwego Konserwatora Zabytków, - naruszenie przepisów art. 6, 7, 8, 10 § 1, 11, 24 § 3, 50, 77 § 1 k.p.a. polegające na tym, że organy uniemożliwiły skarżącym wzięcia aktywnego udziału w toku podejmowanych czynności podczas postępowania administracyjnego oraz wydały decyzje bez zebrania pełnego materiału dowodowego, - naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych poprzez niezachowanie odległości piwnicy i jej zadaszenia od granicy i domu skarżących. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o dopuszczenie dowodu ze zdjęć oraz z pisma Konserwatora Zabytków z dnia 17.02.2014r. na okoliczność, że miejsce lokalizacji piwnicy objęte jest ochroną urbanistyczną Konserwatora Zabytków. W obszernym uzasadnieniu skargi, A. i F. Ł. streścili przebieg postępowania. Z nowych elementów, jakie się pojawiły (a których nie odnotowano w odwołaniu) był zarzut braku zasięgnięcia przez organy zgody, na legalizację piwnicy, przez Konserwatora Zabytków. Skarżący twierdzili, że z pisma Konserwatora Zabytków z dnia 1.02.2014r. dowiedzieli się, że centrum A. w tym ulica K.i, znajduje się w konserwatorskiej strefie ochronnej, co oznacza, że sporna piwnica również podlega tej ochronie. Dalej, skarżący podnieśli, że organy oddalały ich wnioski dowodowe lub nie udzielały odpowiedzi. Skarżący opisali remonty, jakie wykonywali w swoim budynku mieszkalnym, poczynając od 1962r. Ponieważ remonty nie przyniosły rezultatu uważają, iż przyczyną zawilgocenia, gnicia i niszczenia ściany ich domu od strony piwnicy jest zaleganie śniegu, wody, mokrej ziemi w miejscu pomiędzy piwnicą a domem. Zdaniem skarżących, wykonane zadaszenie piwnicy, nie zabezpiecza domu w sposób dostateczny, a projekt zadaszenia został sporządzony niezgodnie ze sztuką budowania. Wnioski skarżących o dokonanie ekspertyzy zadaszenia nie były uwzględnione przez organy. Skarżący zarzucili też nieprawidłowe przeprowadzenie oględzin polegające na stwierdzeniu, że śnieg nie zalega pomiędzy domem a piwnicą, gdy tymczasem zalega mokra ziemia, spływająca z dachu piwnicy. Zarzucili niepowiadomienie ich o terminie oględzin piwnicy, jak też niedopuszczenie wniosku z ustaleń Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w A., prowadzącej postępowanie pod kątem zdatności piwnicy do przechowywania żywności, a więc do jej użytkowania. Zdaniem skarżących wybudowanie zadaszenia nad piwnicą w odległości 10cm od ściany domu skarżących jest niezgodne z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (odległość powinna wynosić 1,5m od granicy działki). W podsumowaniu skargi podkreślono, że pozwolenie na użytkowanie piwnicy przez A. Z. nie usuwa zagrożeń opisanych w art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1974r., gdyż nadal powoduje zagrzybienie budynku mieszkalnego, uszkodzenie fundamentów, pogorszenie warunków użytkowania itp., co wskazuje na potrzebę rozbiórki piwnicy, a nie zezwalania na jej użytkowanie. W odpowiedzi na skargę p. Ł. organ wniósł o jej oddalenie. PWINB podkreślił, że usytuowanie spornej piwnicy nie jest sprzeczne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, co potwierdził Burmistrz Miasta A. w zaświadczeniu z dnia 8.10.2012r. Organ przypomniał, że zaskarżona decyzja została poprzedzona, wcześniej wydaną decyzją, w trybie art. 40 ustawy Prawo budowlane z 1974r., nakazującą doprowadzenie piwnicy do stanu zgodnego z przepisami poprzez nakazanie wykonania określonych robót budowlanych. Decyzja ta jest ostateczna i była kontrolowana przez WSA w Białymstoku w sprawie [...]. Jej następstwem jest decyzja pozwalająca na użytkowanie (zaskarżona). Zdaniem organu z budowlanego punktu widzenia piwnica nadaje się do użytkowania. Spełnia warunki techniczne unormowane w § 13 ust. 2 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3.07.1980r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki, bowiem ściany budynku gospodarczego (piwnicy) od granicy z działką sąsiednią, nie posiadają okiem i drzwi, a wody opadowe są odprowadzane na działkę inwestora. Naruszenie przepisów postępowania, wymienionych w skardze, wg organu, nie nastąpiło. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku na tę samą decyzję, wywiódł Prokurator Rejonowy w A., który przystąpił do postępowania w dniu 7.05.2015r. po wydaniu decyzji przez organ II instancji. Prokurator zarzucił decyzji: - naruszenie art. 39 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1994r. w związku z art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 23.07.2003r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, co miało wpływ na wynik sprawy. Prokurator wniósł o uchylenie decyzji obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego, merytorycznego rozpoznania przez organ I instancji. Zdaniem Prokuratora, nałożenie na A. Z. obowiązków w postaci wykonania nad piwnicą, szczelnego zadaszenia jednospadowego, wymagało uprzedniego zezwolenia na prowadzenie tych robót, wydanego przez wojewódzkiego konserwatora zabytków, ponieważ nieruchomość przy ul. K. w A. znajduje się na terenie wpisanym, decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w S. z dnia [...].11.1980r. (znak [...]), do rejestru zabytków województwa suwalskiego pod nr 96, jako układ urbanistyczny miasta A. Art. 36 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków wymaga uzyskania pozwolenia konserwatora na prace przy zabytku, wydanego w formie decyzji. Zabytek nie musi być wpisany indywidualnie do rejestru zabytków, a wystarczy jeśli się znajduje na terenie objętym ochroną konserwatorską. Takie pozwolenie nie zostało wydane w niniejszej sprawie. Według Prokuratora należało je uzyskać przed rozpoczęciem prac budowlanych, polegających na wykonaniu zadaszenia nad piwnicą, a także dla udzielenia pozwolenia na użytkowanie spornej piwnicy. W odpowiedzi na skargę Prokuratora, PWINB wniósł o jej oddalenie. Organ zauważył, że decyzja nakazująca wykonanie robót budowlanych nad piwnicą została już wydana i zaakceptowana przez WSA w Białymstoku w sprawie [...]. Obecna sprawa dotyczy pozwolenia na użytkowanie, w trybie art. 42 ustawy Prawo budowlane z 1974r., a na tym etapie stanowisko konserwatora zabytków nie jest potrzebne. Zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1994r. prowadzenie robót budowlanych przy obiekcie wpisanym do rejestru zabytków lub na obszarze wpisanym do rejestru zabytków, wymaga przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, uzyskania pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków. Organ skonstatował, że w/w przepis nie dotyczy pozwolenia na użytkowanie obiektu. Z pisma z dnia 1.02.2014r. P. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków organ wywiódł, że budynek (piwnica) przy ul. S. w A. nie jest indywidualnie wpisany do rejestru zabytków, leży zaś na terenie objętym ochroną konserwatorską. Organ stwierdził, że A. Z. nie występowała o pozwolenie do konserwatora zabytków, gdyż organ nadzoru budowlanego nie wydawał pozwolenia na budowę. Celem prac wykonywanych nad piwnicą było jej zabezpieczenie. Nie została zmieniona kubatura ani kształt piwnicy, co nie powoduje pogorszenia warunków ochrony konserwatorskiej. W toku postępowania sądowego skarżący p. Ł. złożyli trzy pisma procesowe oraz plik zdjęć z dnia 22.06.2015r., 29.07.2015r. i 15.09.2015r. na okoliczność, że ich budynek mieszkalny nadal niszczeje i wymaga remontu, a zadaszenie nad piwnicą sąsiadki nie zdało egzaminu. Uczestniczka A. Z. wniosła o oddalenie skargi. W piśmie z dnia 18.08.2015r. zaprzeczyła twierdzeniom skarżących. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Obydwie skargi nie zasługiwały na uwzględnienie. Zgodnie z kompetencją sądów administracyjnych, wyrażoną w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25.07.2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 154, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) sąd kontroluje zaskarżoną decyzję pod kątem jej zgodności z prawem materialnym i procesowym, mając na uwadze także ewentualne uchybienia decyzji, nie podniesione w zarzutach skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpoznając obydwie skargi, w tak zakreślonej kognicji, Sąd orzekający nie dopatrzył się naruszenia prawa. Obydwie skargi, zarówno skarżących A. i F. Ł. jak i Prokuratora Rejonowego w A. posiadają ten sam zarzut, a mianowicie naruszenia art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013r. poz. 1409) w związku z art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 23.07.2003r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. z 2014r., poz. 1446) polegające na wydaniu decyzji zezwalającej na użytkowanie piwnicy, bez uzyskania uprzedniego zezwolenia konserwatora zabytków na prowadzenie robót budowlanych polegających na wykonaniu zadaszenia nad tą piwnicą. W ocenie Sądu, powyższy zarzut jest chybiony na tym etapie postępowania. Otóż należy przypomnieć, że proces legalizacyjny dotyczący samowolnie wybudowanej piwnicy na nieruchomości A. Z., został wdrożony decyzją z dnia [...].04.2014r. PINB w A., w której nakazano inwestorce wykonanie czynności, w celu doprowadzenia piwnicy do stanu zgodnego z prawem, w świetle art. 40 ustawy z dnia 24.10.1974r. Prawo budowlane (Dz.U. nr 38, poz. 229 ze zm.). Powyższa decyzja wykluczała konieczność rozbiórki piwnicy. Została utrzymana w mocy decyzją PWINB w B., a następnie zaaprobowana wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia [...].10.2014r. – sygn. akt [...], który oddalił skargę A. i F. Ł. W decyzji kończącej w/w postępowanie, prowadzące do legalizacji obiektu, organy nadzoru budowlanego powinny określić wszelkie czynności o charakterze zarówno budowlanym, jak i w zakresie dokumentacji, które inwestorka miałaby wypełnić aby uzyskać następnie decyzję pozwalającą na użytkowanie piwnicy. Godzi się zauważyć, że w/w decyzja nie nakładała na A. Z. obowiązku przedłożenia pozwolenia konserwatora zabytków na wykonanie robót budowlanych, związanych z budową zadaszenia nad piwnicą. Co więcej, tenże problem nie pojawił się ani w uzasadnieniach w/w decyzji, ani też z zarzutach odwołania i skargi p. Ł., a wreszcie nie był zauważony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w uzasadnieniu wyroku w sprawie o sygn. akt [...]. Decyzja, w przedmiocie nakazania wykonania określonych czynności inwestorowi obiektu budowlanego jest prawomocna i ostateczna. Oznacza to, że zarówno organy jak i sąd są związane jej treścią. Zatem, na etapie pozwolenia na użytkowanie obiektu, nieuprawnionym byłaby ocena prawidłowości w/w decyzji. Podnoszony, w niniejszej sprawie, zarzut braku decyzji konserwatora zabytków, zezwalającej na prowadzenie robót budowlanych przy piwnicy, jest zdaniem Sądu, spóźniony. Dlatego też, nie negując okoliczności, że obiekt znajduje się na terenie wpisanym do rejestru zabytków woj. suwalskiego jako układ urbanistyczny miasta A., decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w S. z dnia [...].11.1980r. – [...], Sąd w niniejszym postępowaniu, nie jest kompetentny do wypowiadania się, czy ten fakt miał znaczenie dla wyniku innej sprawy, już zakończonej – w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności przez A. Z. O ile w ocenie skarżących (zarówno Prokuratora jak i p. Ł.), istniał obowiązek uzyskania pozwolenia konserwatora zabytków i nie został dopełniony, to istnieją nadzwyczajne procedury służące do wzruszenia decyzji z dnia [...].03.2015r. PINB w A. (także następnych). Na obecnym etapie postępowania organy były związane w/w decyzją, ponieważ na jej podstawie została wydana zaskarżona decyzja pozwalająca na użytkowanie. Obecny zakres rozważań Sądu ogranicza się do kontroli prawidłowości wydania decyzji zezwalającej na użytkowanie samowolnie wybudowanej piwnicy usytuowanej na działce o nr geod. [...] przy ul. K. w A. Decyzja ta została wydana na podstawie art. 42 ust. 3 ustawy z dnia 24.10.1974r. Prawo budowlane. Zgodnie z tym przepisem organ, przed wydaniem decyzji o zdatności obiektu do użytkowania, dokonuje sprawdzenia wykonywania wcześniej nałożonych obowiązków tj. w niniejszym przypadku zawartym w decyzji PINB z dnia [...].04.2014r. Takiej kontroli organ dokonał w terenie w dniu 9.01.2015r. oraz oględzin dnia 26.01.2015r. stwierdzając prawidłowe wykonanie zadaszenia piwnicy z odprowadzeniem wód na własną działkę inwestora, a zatem zdatność obiektu do użytkowania. Należy zwrócić uwagę, że decyzja skarżona jest konsekwencją poprzedniej ostatecznej decyzji z dnia [...].04.2014r. Tamże szeroko rozważono (także kontrolował to Sąd) warunki legalizacji piwnicy: zgodność z planem miejscowym, niedopuszczalność pogorszenia warunków zdrowotnych i użytkowych otoczenia, niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia (art. 37 Prawa budowlanego z 1974r), zachowanie odległości od budynku skarżących w świetle przepisów rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3.07.1980r. w sprawie warunków technicznych, a także brak konieczności dopuszczenia ekspertyz specjalistów (czego domagali się skarżący). Skoro powyższe kwestie zostały przesądzone, to nie znajduje miejsca ich aprobata w tymże postępowaniu. Skarżący A. i F. Ł. powtarzają w zarzutach skargi, zdecydowaną większość argumentów, które były rozstrzygnięte w sprawie dotyczącej nałożenia obowiązków na inwestorkę w trybie art. 40 ustawy Prawo budowlane z 1974r. Zostały one uznane za nieuzasadnione przez Sąd w sprawie o sygn. akt [...]. Niedopuszczalnym jest ocenianie tych samych zarzutów w tym postępowaniu, ponieważ nie dotyczą meritum sprawy. Skarżący podejmują próbę obalenia, w niniejszym postępowaniu, poprzedniej ostatecznej decyzji, bowiem satysfakcjonującym rozwiązaniem dla skarżących byłaby decyzja nakazująca rozbiórkę spornej piwnicy, w której widzą przyczynę zawilgocenia i dewastacji ściany własnego budynku mieszkalnego, znajdującej się w bliskiej odległości tego obiektu. Jednakże, raz jeszcze należy podkreślić, iż kwestia ta była analizowana przez organy i Sąd w poprzednim postępowaniu, zakończonym nałożeniem określonych obowiązków na A. Z., które zostały wykonane. Skarżący, w obszernym odwołaniu od decyzji organu I instancji jak też w licznych pismach i skardze do Sądu podnoszą i rozbudowują treść wciąż tych samych zarzutów niesłusznie twierdząc, iż organy ignorują ich wnioski dowodowe. Sąd podziela stanowisko organów, że wynik postępowania jakie prowadzi Stacja Sanitarno-Epidemiologiczna w A. na wniosek skarżących, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy niniejszej. Jak twierdzą sami skarżący, organ ten ma stwierdzić, czy piwnica nadaje się do użytkowania pod kątem przechowywania żywności. Jest rzeczą oczywistą, że żywność tę przechowuje właścicielka piwnicy, a nie skarżący. Jeżeli organ sanitarny, w ramach własnych kompetencji, nałoży na właścicielkę jakieś obowiązki, to to postępowanie pozostaje bez wpływu na legalizacje w sensie budowlanym. Sąd nie podziela zarzutów skargi, iż doszło do naruszenia przepisów art. 6, 7, 8, 10, 11, 24 § 3, 50 i 77 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronom aktywnego uczestnictwa w postępowaniu administracyjnym. Jak wynika z przebiegu postępowania skarżący mieli dostęp do akt sprawy i faktycznie korzystali z możliwości robienia odpisów i notatek znajdujących się tam dokumentów. Zostali też powiadomieni, zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. o możliwości zapoznania się z aktami przed wydaniem decyzji. Skarżący z tej możliwości skorzystali. Jedynym uchybienie organu, lecz nie mającym znaczenia dla wyniku sprawy, było niepowiadomienie skarżących o terminie oględzin w dniu 26.01.2015r. Skarżący twierdzą, że z tego powodu byli pozbawieni możliwości złożenia wniosków dowodowych. W ocenie Sądu, nie jest to prawdą, gdyż pismem z dnia 8.02.2015r. takie wnioski złożyli z tym, że organ I instancji wniosków tych nie uwzględnił, jako nie mających znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Organ dał temu wyraz w uzasadnieniu decyzji z dnia [...].03.2015r. Sąd podziela stanowisko organu, zwracając jednocześnie uwagę na brzmienie art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a., zgodnie z którym zarzut naruszenia przepisów postępowania może skutkować uchyleniem decyzji tylko wówczas, gdy to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przyczyna taka nie miała miejsca. Mając na względzie powyższe okoliczności Sąd oddalił skargę na mocy art. 151 p.p.s.a.