II SA/Bk 387/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Jerzy Bujko, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w dniu 21 września 2004 r. sprawy ze skargi H. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] maja 2004 r. Nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego - oddala skargę.- Dyrektor Zarządu Mienia Komunalnego w B. decyzją z dnia [...]03.2004 r., nr [...], na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy – z dnia 21.06.2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. nr 71, poz. 734) oraz art. 104 kpa – przyznał dodatek mieszkaniowy Panu H. Z. w kwocie 15,55 złotych w tym ryczałt za brak CO w wysokości 0,80 złotych w okresie od [...]04.2004 r., do [...]09.2004 r. Na skutek odwołania Pana H. Z., który uznał przyznany mu dodatek mieszkaniowy za niski – Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...]05.2004 r. nr [...] – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, uznając ją za zgodną z prawem. Organ odwoławczy dokonał stosownych obliczeń wynikających z przesłanek zawartych w art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych oraz § 3 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28.12.2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych, które potwierdziły trafność ustaleń przyjętych przez organ I instancji. Skargę na powyższą decyzją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu wywiódł Pan H. Z.. Skarżący nie kwestionował zgodności zaskarżonej decyzji z prawem. Podkreślał jedynie swoją bardzo trudną sytuację materialną i zdrowotną prosząc o przyznanie mu dodatku mieszkaniowego w kwocie przynajmniej 200 złotych, co pozwoli mu "wybrnąć z tej przykrej sytuacji". W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., wnosząc o jej oddalenie, podtrzymało argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Organy administracji państwowej właściwie ustaliły wysokość należnego skarżącemu dodatku mieszkaniowego w oparciu o przesłanki zawarte w art. 6 ustawy z dnia 21.06.2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. nr 71, poz. 734 z 2001 r. z późn. zm.) oraz w § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28.12.2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz.U. nr 156, poz. 1817 z 2001 r.). Należy podkreślić, że ustalenie wysokości dodatku mieszkaniowego nie opiera się na kryterium dowolności, ale na ściśle określonych przesłankach zawartych w wyżej wymienionych przepisach. W świetle powyższego organy nie mogły uwzględnić bardzo trudną sytuację zdrowotną i materialną skarżącego i przyznać mu proponowanej kwoty 200 złotych, a jedynie sumę wynikającą ze ścisłych obliczeń wynikających z przesłanek zawartych w przepisach. Wojewódzki Sąd Administracyjny także nie mógł tego uczynić, bowiem zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30.08.2002 r. (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z 2002 r.) sprawuje kontrolę nad działalnością administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2004 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z 2002 r.).