II SA/Bk 391/14

II SA/Bk 391/14 POSTANOWIENIE Dnia 30 września 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.) po rozpoznaniu w dniu 30 września 2014 r. w Białymstoku na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. S. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi oraz do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu w sprawie ze skargi Z. S. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] lutego 2014 r. znak [...] w przedmiocie wymeldowania p o s t a n a w i a przywrócić Z. S. termin do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu Postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2014 r. tutejszy sąd odrzucił skargę Z. S. od decyzji Wojewody P. z dnia [...] lutego 2014 r. w przedmiocie wymeldowania. Sąd wskazał, że skarżący nie uzupełnił braku formalnego skargi przez nadesłanie wymaganej ilości jej odpisów oraz nie opłacił skargi (tj. nie złożył w wyznaczonym terminie wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu – wskutek czego wniosek został pozostawiony bez rozpatrzenia, a następnie nie uiścił wpisu na wezwanie sądu). Powyższe postanowienie odrzucające skargę doręczono skarżącemu w dniu 8 września 2014 r. (k. 60). W dniu 4 września 2014 r. Z. S. złożył do sądu wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy, jak też sześć odpisów skargi. Wskazał, że zaszła pomyłka odnośnie adresu, pod którym miał odbierać korespondencję z sądu. Jak oświadczył, był przekonany że wskazał adres: ul. [...] w B., bowiem pod adresem: ul. [...], którego dotyczy sprawa o wymeldowanie, mieszka jego była synowa i nie przekazuje mu korespondencji. Wyjaśnił także, że jest osobą schorowaną i starszą oraz nieznającą się na regulacjach prawnych. Na wezwanie sądu skarżący do wniosku o przywrócenie terminu dołączył w wyznaczonym terminie wymaganą ilość jego odpisów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek jest zasadny i podlega uwzględnieniu. Zgodnie z art. 86 § 1 i art. 87 § 1, 2 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze m.), zwanej dalej p.p.s.a., przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym powinno nastąpić, gdy: uchybienie terminowi było niezawinione przez stronę, wniosek o przywrócenie terminu został złożony w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi, w piśmie wskazane zostały okoliczności uprawdopodobniające brak winy w niedotrzymaniu terminu, a równocześnie z wnioskiem strona dokonała spóźnionej czynności. W sprawie niniejszej skarżący dopełnił wymogów formalnych wniosku o przywrócenie terminu. Należało uznać, że termin siedmiodniowy na dokonanie tej czynności biegł w sprawie od daty ustania przyczyny uchybienia terminu lub najpóźniej od dnia doręczenia postanowienia o odrzuceniu skargi, co nastąpiło 8 września 2014 r. Skarżący wniosek złożył w dniu 4 września 2014 r. Na wezwanie sądu uzupełnił również braki formalne wniosku o przywrócenie terminu, bowiem przedłożył w wyznaczonym terminie wymagane odpisy wniosku. Przedłożył także brakujące odpisy skargi. Złożył również na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy, co nastąpiło w zastępstwie spóźnionej czynności przesłania tego formularza po pierwotnym wezwaniu oraz w zastępstwie spóźnionej czynności uiszczenia wpisu, do którego był wzywany. Zdaniem sądu należy ocenić, że spóźnienie w uzupełnieniu braków formalnych skargi (odpisy) i w uiszczeniu wpisu (złożeniu wniosku o prawo pomocy na urzędowym formularzu) było przynajmniej w części niezawinione przez stronę. Zauważyć należy, że wezwania Przewodniczącego o przedłożenie odpisów skargi oraz o złożenie wniosku o prawo pomocy na urzędowym formularzu (a później o uiszczenie wpisu) kierowane były na adres wskazany w skardze tj. ul. [...], B., a następnie – po dwukrotnym awizowaniu i zwrocie do sądu – składane do akt ze skutkiem doręczenia. Nie może jednak ujść uwadze, że w aktach sprawy znajdował się także inny adres skarżącego: ul. [...], B. Był on podany w dołączonym do skargi potwierdzeniu wypłaty emerytury skarżącego a także był wskazany przez organ w odpowiedzi na skargę jako adres skarżącego. Tymczasem adres: ul. [...] był wskazany przez organ jako adres uczestniczki postępowania (wnioskodawczyni wymeldowania skarżącego). Stąd też twierdzenie skarżącego zawarte we wniosku o przywrócenie terminu, iż był przekonany o podaniu przez niego w skardze adresu do korespondencji jako ul. [...] znajduje swoje podstawy w aktach sprawy. W sytuacji bezskutecznego doręczania wezwań pod adresem [...] sąd miał możliwość skierowania ich pod adres przy ul. [...], zwłaszcza że pod tym adresem występowały skuteczne doręczenia tej stronie w postępowaniu administracyjnym. Zasadą jest, że okoliczności, o których mowa w art. 87 § 2 p.p.s.a., powinny mieć charakter wyjątkowy i nie powinny wynikać z niedochowania należytej staranności, ale z przyczyn, którym nie można zapobiec. W ocenie sądu, przedmiotową przesłankę należy badać w odniesieniu do każdego indywidualnego przypadku. W sprawie niniejszej spóźnienie skarżącego usprawiedliwia istnienie w aktach sprawy pewnych nieścisłości w zidentyfikowaniu adresu skarżącego, pod którym miał on odbierać korespondencję, stąd też przyjąć należy, iż skarżący uprawdopodobnił brak winy w niedochowaniu terminu do uzupełnieniu braków formalnych skargi i uiszczeniu wpisu od skargi (złożeniu na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy). Stąd też uzasadnione jest przywrócenie uchybionego terminu. W aktualnym stanie sprawy, na skutek niniejszego przywrócenia terminu uznać należy, że skarga Z. S. nie jest dotknięta brakami (strona przedłożyła wymagane odpisy skargi oraz złożyła na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy, którego pozytywne rozpoznanie przez referendarza sądowego ma wskutek niniejszego postanowienia moc wsteczną tak, jakby złożono go w terminie wyznaczonym na wezwanie do wpisu). Stąd też skarga podlega merytorycznemu rozpoznaniu. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.