II SA/Bk 393/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Sobolewska – Nazarczyk (spr.), Sędziowie: sędzia NSA Danuta Tryniszewska - Bytys, sędzia NSA Stanisław Prutis,, po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. S. o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 21 grudnia 2009 r. sygn. akt II SA/Bk 393/09 w sprawie ze skargi G. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy skierowania do zakładu opiekuńczo - leczniczego p o s t a n a w i a: odmówić wykładni wyroku Wyrokiem z dnia 21 grudnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uchylił zaskarżoną przez G. C. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Starosty B. z dnia [...] kwietnia 2009r. o nr [...] (pkt 1) i określił, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku (pkt 2). Jednocześnie Sąd przyznał radcy prawemu M. G. od Skarbu Państwa kwotę 292,80 zł tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne skarżącego wykonane na zasadzie prawa pomocy. Opisany wyrok uprawomocnił się w dniu 26 lutego 2010 r. W dniu 19 maja 2010 r. pełnomocnik skarżącego – E. S. zwróciła się o wykładnię pkt 2 w/w wyroku twierdząc, że jest on niezrozumiały, albowiem skoro Sąd uchylił decyzje obu instancji, to nie było już żadnych decyzji, które nie mogłyby być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku. Tym bardziej, że obie decyzje były odmowne i skarżący nie nabył na ich podstawie żadnych prawa. Odnośnie pkt 3 wyroku pełnomocnik skarżącego zwróciła się z zapytaniem, czy ustanowiony dla skarżącego radca prawny jest nadal pełnomocnikiem skarżącego przed organem I instancji. Końcowo skarżąca podniosła, że z uzasadnienia przedmiotowego wyroku nie wynika, ażeby skarżący w trakcie ponownego postępowania administracyjnego miał obowiązek złożyć nowe aktualne zaświadczenia lekarskie i nowy wywiad środowiskowy, tymczasem organ I instancji zażądał tych dokumentów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, iż wniosek o dokonanie wykładni wyroku podlegał ocenie w ramach art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), cytowanej dalej: p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości, co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania (por. T. Ereciński (w:) Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego, s. 581; postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2001 r., sygn. akt II SAB 57/98, Lex nr 75533). Wniosek o wykładnię nie może zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami, co do dalszego postępowania (por. postanowienie NSA z dnia 23 czerwca 2003 r., sygn. akt I SA/Łd 1517/02, niepubl.; postanowienie SN z dnia 8 stycznia 1998 r., sygn. akt III AO 25/97, OSNP 1999, nr 4, poz. 151). Ponadto zważyć należy, iż nie jest możliwe w postępowaniu o rozstrzygnięcie wątpliwości żądanie usunięcia merytorycznych błędów orzeczenia. Nie mieści się również w ramach wykładni, o której mowa w cytowanym wyżej przepisie, żądanie przez stronę wyjaśnienia przez sąd powodów zajętego w sprawie stanowiska, które legło u podstaw rozstrzygnięcia, skoro zostało ono w sposób jasny uzasadnione w jego motywach. Żądanie wnioskodawcy, stanowiące w istocie polemikę ze stanowiskiem sądu, zmierzające do nowej interpretacji rozstrzygnięcia w zakresie przyjętym przez stronę skarżącą, wykracza znacznie poza wykładnię wyroku sformułowaną w art. 158 ustawy. Wykładnia taka nie może bowiem zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzeniu o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z dnia 4 lutego 2005 r., sygn. akt OZ 1312/04, niepubl. oraz postanowienie z dnia 5 kwietnia 2005r. sygn. akt OZ 1226/04, niepubl.). Wskazać przy tym należy, że sięgnięcie do instytucji wykładni orzeczenia ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do jego treści, w szczególności, gdy jest ona niejednoznaczna lub dotknięta zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia. Jak wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych, instytucja ta nie może prowadzić do nowej oceny stanu faktycznego ani prawnego, ani pozostawać w sprzeczności z jego treścią. Nie może również służyć dodatkowemu rozpoznaniu sprawy. Potrzeba wykładni może być zatem wyłącznie wynikiem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania orzeczenia. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki uzasadniające dokonanie wykładni wyroku tutejszego Sądu z dnia 21 grudnia 2009r. albowiem sentencja wyroku została sformułowana w sposób jasny, niebudzący żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Orzeczenie o wstrzymaniu wykonania uchylonych decyzji oparto na przepisie art. 152 p.p.s.a., obligującym wojewódzki sąd administracyjny do dokonania tej czynności w przypadku uwzględnienia skargi. Wydanie, bowiem przez sąd administracyjny wyroku uwzględniającego skargę poprzez uchylenie decyzji organu administracji oznacza, że decyzja ta nadal istnieje w obrocie prawnym. Jednak wynikający z niej skutek prawny (wykonalność), jest zawieszony do czasu uprawomocnienia się wyroku. Zatem dopiero uprawomocnienie się wyroku sądu administracyjnego I instancji prowadzi do skutku w postaci wyeliminowania aktu administracji z obrotu prawnego. Konkludując podkreślić należy, że rozstrzygnięcie, o którym mowa w art. 152, stanowi obligatoryjny element każdego wyroku uwzględniającego skargę, niezależnie od tego, czy wcześniej wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji w drodze postanowienia oraz, czy konkretna decyzja poddaje się wykonaniu w sensie czynienia użytku z uprawnienia bądź wypełnienia obowiązku z niego wynikającego. W ocenie Sądu również pkt 3 wyroku z dnia 21 grudnia 2009r. nie wymaga wykładni, albowiem przyznane prawo pomocy (w przedmiotowej sprawie w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego) dotyczy tylko i wyłącznie postępowania przed sądem administracyjnym i nie rozciąga się na postępowanie administracyjne. Sąd w ramach wykładni wyroku nie może też, jak oczekuje tego pełnomocnik skarżącego, oceniać, czy żądanie przez organ I instancji w toczącym się ponownie postępowaniu administracyjnym - określonych dokumentów jest zasadne, czy też nie. Kwestia ta nie była, bowiem przedmiotem oceny i wyrokowania Sądu stąd też należy uznać, że zgłoszony wniosek wykracza poza dyspozycję art. 158 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie Sąd, na mocy art. 158 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.