II SA/Bk 393/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Protokolant Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 września 2013 r. sprawy ze skargi Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. na postanowienie P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B. z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia informacji z rejestru gruntów i budynków 1. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia; 2. zasądza od P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B. na rzecz skarżącego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia 18.02.201r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych – Oddział w B. wystąpił z żądaniem podania numeru księgi wieczystej nieruchomości oraz wskazania nieruchomości, których właścicielem lub wieczystym użytkownikiem jest Pan K. F. Jako podstawę prawną wskazano art. 24 ust. 2, art. 26 ust. 1-3 i art. 66 ust. 4 ustawy z dnia 13.10.1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. Nr 205 poz. 1585 z 2009r. z późn. zm.) i art. 24 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 17.05.1989r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. Nr 193, poz. 1287 z 2010r. z późn. zm.). Starosta Powiatowy w K. postanowieniem z dnia [...].03.2013r., nr [...] – odmówił udzielenia informacji z rejestru ewidencji gruntów i budynków o numerze księgi wieczystej oraz wskazania nieruchomości, których właścicielem (wieczystym użytkownikiem) jest Pan K. F. W uzasadnieniu swego stanowiska organ I instancji podkreślił, że wnioskodawca nie przedstawił w sposób wystarczający sformalizowanego wniosku, który odpowiadałby warunkom zawartym w art. 24 ust. 2 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne w związku z art. 20 ust. 1 tej ustawy. Ponadto, zdaniem organu, strona wnioskująca nie wykazała, w myśl art. 24 ust. 5 cytowanej powyżej ustawy, posiadania indywidualnego interesu prawnego. Odwołanie od wyżej wymienionego postanowienia wniósł Zakład Ubezpieczeń Społecznych – Oddział w B., reprezentowany przez radcę prawnego Panią M. S.-K. Strona odwołująca się podkreśliła, że jej interes prawny w uzyskaniu żądanej informacji wynika zarówno z tego, iż jest organem egzekucyjnym, jak i z tego że jako wierzyciel zobowiązany jest wskazać organowi egzekucyjnemu majątek dłużnika. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B. postanowieniem z dnia [...].04.2013r., nr [...] – utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Organ odwoławczy w uzasadnieniu swojego stanowiska wskazywał na fakt błędnie sformułowanego wniosku, który zawierał jedynie imię i nazwisko osoby, nie określał zaś konkretnej nieruchomości – jej numer ewidencyjny bądź adres. Wnioskodawca, zdaniem organu odwoławczego, nie wykazał także swego interesu prawnego. Na potwierdzenie powyższego stanowiska P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego zacytował szereg orzeczeń Wojewódzkich Sądów Administracyjnych rozstrzygających w tym przedmiocie. Skargę na wyżej wymienione postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wywiódł Zakład Ubezpieczeń Społecznych – Oddział w B., reprezentowany przez radcę prawnego Panią M. S.-K., zarzucając naruszenie art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6.09.2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.) poprzez jego niezastosowanie i wydanie w przedmiotowej sprawie postanowienia zamiast decyzji – art. 24 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 17.05.1989r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez uznanie, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych – Oddział w B., występując o udzielenie informacji o danych znajdujących się w prowadzonej przez organ ewidencji gruntów, jest zobowiązany do wykazania konkretnej nieruchomości ( jej numeru ewidencyjnego lub adresu), nie zaś nazwiska i imienia właściciela. W odpowiedzi na skargę P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B., wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, zważył, co następuje: Sądy administracyjne przed przystąpieniem do merytorycznego badania, w myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25.07.2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz U. Nr 153, poz. 1269 z 2002r. z późn. zm.), zgodności zaskarżonych rozstrzygnięć organów z prawem, obowiązany jest zbadać czy nie zostały naruszone przepisy proceduralne, które mogłyby mieć wpływ na wydane rozstrzygnięcie. W konkretnej sprawie Sąd stwierdził, że odwołanie (prawidłowo powinno być to pismo procesowe zatytułowane "zażalenie") zostało sporządzone, podpisane i wywiedzione do organu odwoławczego przez osobę nieuprawnioną. Pani radca prawna M. S.-K. nie posiadała umocowania do reprezentowania Zakładu Ubezpieczeń Społecznych – Oddział w B., bowiem jak wynika z dołączonego przez nią pełnomocnictwa z dnia 25.05.2011r. (k.6 akt administracyjnych II instancji) powyższe umocowanie do występowania w postępowaniu administracyjnym w danej sprawie – nie zostało zawarte. Takiego pełnomocnictwa nie ma także w aktach administracyjnych organu I instancji. Skoro więc, w myśl art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2.04.1997r. (Dz. U. Nr 78 poz. 483) "Każda ze stron ma prawo zaskarżania orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji. Wyjątki od tej zasady oraz tryb zaskarżania określa ustawa", a art. 127 Kpa powyższą zasadę Konstytucyjną zawiera – to wywiedzenie odwołania (zażalenia) przez osobę, która nie jest stroną i nie została przez stronę umocowana przez stosowne pełnomocnictwo – stanowi rażące naruszenie prawa. W świetle powyższych rozważań należy uznać, że zaskarżone postanowienie zostało wydane bez odwołania strony. Spełnia więc przesłanki zawarte w art. 156 pkt 2 kpa. Dlatego też Sąd na podstawie art. 145 § 1 ust. 2 ustawy z dnia 30.08.2002r. – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012, poz. 270 z późn. zm.) – stwierdził nieważność zaskarżonego postanowienia. O kosztach rozstrzygnął na podstawie art. 200 cytowanej powyżej ustawy.