II SA/Bk 394/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Danuta Tryniszewska – Bytys (spr.), po rozpoznaniu w dniu 06 lipca 2010 r. w Białymstoku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F. S. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania p o s t a n a w i a odrzucić skargę F. S. złożył skargę na decyzję Wojewody P. z [...] kwietnia 2010 r., którą utrzymano w mocy decyzję Burmistrza Miasta H. z [...] marca 2010 r. o odmowie wymeldowania I. Z. z pobytu stałego przy ul. Ż. [...] w H. Zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału z 16 czerwca 2010 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez oznaczenie organu, którego działalności lub bezczynności skarga dotyczy, wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu, nadesłanie jednego odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem oraz do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie skarżący odebrał 22 czerwca 2010 r. (k. 13). Termin uzupełnienia braków mijał we wtorek 29 czerwca 2010 r. W dniu 24 czerwca 2010 r. Dyrektor Wydziału Spraw Obywatelskich i Cudzoziemców P. Urzędu Wojewódzkiego w B. przesłał do sądu pismo F. S. z 16 czerwca 2010 r., adresowane do WSA w Białymstoku. Skarżący wniósł w piśmie o "zaniechanie rozpatrzenia sprawy [...] przeciwko I. Z. o wymeldowanie z pobytu stałego przy ul. Ż. [...] w H.". Prośbę swą motywował tym, iż I. Z. wymeldowała się z pobytu stałego pod wyżej wskazanym adresem. Dyrektor potwierdził, że wymeldowanie nastąpiło 16 czerwca 2010 r., na którą to okoliczność przedłożył kserokopię informacji Burmistrza H. oraz kserokopię zaświadczenia o wymeldowaniu z pobytu stałego (k. 17, 18). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 220 § 1 zd. 1 i § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata, zaś skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuci skargę, gdy nie uzupełniono w terminie jej braków formalnych. Natomiast zgodnie z art. 60 § 1 zd. 1 i 2 w zw. z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę, co wywołuje obowiązek umorzenia postępowania. Dopuszczalne i skuteczne (prowadzące do umorzenia postępowania) cofnięcie skargi jest możliwe tylko wówczas, gdy spełnione zostaną podstawowe warunki formalne przewidziane dla tego typu pisma procesowego. Innymi słowy rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne, jeżeli nie zawiera ona braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Jeżeli skarga zawiera braki, których nie uzupełniono, sąd nie umorzy postępowania, a odrzuci skargę (vide post. NSA z 10.06.1987r., SA/Gd 537/87, OSP 1990, z. 4, poz. 207 oraz T. Woś i inni "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 291). W rozpoznawanej sprawie skarga nie została wniesiona skutecznie, bowiem nie został uiszczony wpis sądowy oraz nie uzupełniono jej braków formalnych w postaci załączenia odpisu skargi i sprecyzowania przedmiotu zaskarżenia. Uwzględniając stanowisko wyżej zaprezentowane zachodziły podstawy do odrzucenia skargi. Marginalnie wskazać tylko można, że sposób zakończenia niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego nie ma wpływu na sytuację prawną skarżącego, bowiem zarówno umorzenie postępowania, jak i odrzucenie skargi są orzeczeniami kończącymi postępowanie, ale nie rozstrzygają sprawy merytorycznie. Od obydwu przysługuje taki sam środek zaskarżenia - skarga kasacyjna. Mając powyższe na uwadze na mocy art. 220 § 3 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.