II SA/Bk 396/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), Sędziowie sędzia WSA Justyna Siemieniako, sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski, Protokolant starszy sekretarz sądowy Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 października 2024 r. sprawy ze skargi U. L.S. w G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 13 maja 2024 r., nr BP.501.808.2024.2367.WA7.567163 w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 13 maja 2024 r. nr BP.501.808.2024.2367.WA7.567163 Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej powoływany jako: "GITD", "organ odwoławczy") utrzymał w mocy decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "WITD", "organ I instancji") z dnia 6 marca 2024 r. nr WI.8140.6.55.2024 nakładającą karę pieniężną w wysokości 5.800 zł na L. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą U. w G. (dalej powoływany jako skarżący). Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W przeprowadzonej przez WITD w dniu 16 stycznia 2024 r. na drodze ekspresowej nr [...] w miejscowości Zaborów kontroli drogowej zespołu pojazdów złożonego z pojazdu marki S. o nr rej. [...] oraz naczepy marki [...] o nr rej. [...] stwierdzono: 1) niezgłoszenie w formie pisemnej,w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2022 r. poz. 2201 ze zm., dalej jako: u.t.d.), w wymaganym terminie - za każdą zmianę; 2) niewłaściwą obsługę lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi. Pojazd prowadził W. S. realizując krajowy przewóz drogowy rzeczy. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli z dnia [...] stycznia 2024 r. nr [...]. Pismem z dnia 18 stycznia 2024 r. organ I instancji zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu w zakresie naruszenia przepisów u.t.d. Postępowanie przed organem I instancji zakończyło się decyzją z 6 marca 2024 r. nr WI.8140.6.55.2024, którą nałożono na skarżącego karę pieniężną w wysokości 5.800 zł, z uwagi na stwierdzenie naruszeń określonych w: 1) Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d., polegającego na niewłaściwej obsłudze lub odłączeniu homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkującego nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi – w kwocie 5.000 zł oraz 2) lp. 1.5. załącznika nr 3 do u.t.d., polegającego na niezgłoszeniu w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d., w wymaganym terminie - za każdą zmianę – w kwocie 800 zł. W następstwie wniesionego odwołania GITD wydał wskazaną na wstępie decyzję. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy wskazał odnośnie do naruszenia lp. 1.5. załącznika nr 3 do u.t.d., że przedsiębiorca nie dochował obowiązku zgłoszenia pojazdu marki S. o nr rej. [...] do posiadanej licencji krajowej o nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy oraz do licencji wspólnotowej o nr [...]. Powyższe ustalono na podstawie odpowiedzi udzielonej przez GITD na zapytanie organu I instancji z dnia 18 stycznia 2024 r. dot. zgłoszenia przez przedsiębiorcę w/w pojazdu do zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego/licencji wspólnotowej na przewóz rzeczy. GITD poinformował, że pojazd marki [...] o nr rej. [...] nie został zgłoszony do posiadanej przez skarżącego licencji o nr [...]. GITD wskazał także iż szczegółowe dane odnośnie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego posiada podmiot, który wydał to zezwolenie, tj. Starosta Grajewski. Organ I instancji wystąpił pismem z dnia 5 lutego 2024 r. z zapytaniem do Starosty Grajewskiego czy ww. pojazd został zgłoszony do licencji lub zezwolenia. W odpowiedzi wpłynęło pismo o nr WT.7250.8.2024 informujące, że ww. przedsiębiorca posiada licencję na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego o nr [...], wydaną w dniu 11 grudnia 2003 r. Do licencji tej nie zgłoszono pojazdu marki S. o nr [...]. W zakresie naruszenia lp. 6.1.2. załącznika nr 3 do u.t.d. GITD stwierdził, że na podstawie danych cyfrowych pobranych z karty kierowcy W. S. oraz z tachografu zamontowanego w pojeździć marki S. o nr [...], stwierdzono że ww. pojazd poruszał się bez prawidłowo załogowanej karty kierowcy w dniu 12 stycznia 2024 r. w godzinach od 18:39 do 19:44, pokonując dystans 11 km. Przesłuchany w charakterze świadka kierowca zeznał, że w dniu 12 stycznia 2024 r. po wylogowaniu swojej karty kierowcy o godz. 18:36 zakończył pracę i udał się swoim prywatnym samochodem do domu, pojazd marki [...] pozostawił zaś pod opieką swojego pracodawcy L. S. GITD wskazał, że w wyjaśnieniach z dnia 26 stycznia 2024 r. skarżący podał, iż to on po odczepieniu naczepy prowadził pojazd bez załogowanej karty kierowcy: "(...)poruszałem się bez naczepy, wykonując jazdę próbną wciskając w tachografie OUT, ponieważ samochód ten zaczął nierówno pracować, po czym udałem się na stację diagnostyczną na ul. [...] w G. celem ustalenia przyczyny. Okazało się że wybita jest poduszka mocująca silnik z ramą. Po przyjechaniu na bazę wymieniłem poduszkę, podczepiłem naczepę i udostępniłem auto dla kierowcy." Odnosząc się do zarzutów strony jakoby organ I instancji błędnie zinterpretował przepisy prawa i niesłusznie nie uznał przejazdu z dnia 12 stycznia 2024 r. jako przejazdu wyłączonego z konieczności używania tachografu na mocy art. 3 lit. g rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.U. UE L nr 102/1 z dnia 11 kwietnia 2006 r., dalej jako: "rozporządzenie 561/2006") organ odwoławczy, po ponownej analizie materiału dowodowego, stwierdził, że nie może zgodzić się z argumentacją strony. Podzielił bowiem wskazania WITD, że art. 3 lit. g nie ma zastosowania w omawianym przypadku. Z akt sprawy zdaniem GITD wynika, że kierujący pojazdem [...] L. S. prowadził pojazd do serwisu w celu zdiagnozowania usterki, po czym po określeniu przyczyny usterki wrócił niesprawnym pojazdem na bazę, gdzie dokonał naprawy. Art. 3 lit. g mówi o jazdach w ramach naprawy lub konserwacji. W niniejszym przypadku według organu odwoławczego nie spełniono tej przesłanki, ponieważ kierujący prowadził pojazd przed stwierdzeniem usterki oraz po jej stwierdzeniu. Naprawa pojazdu, zgodnie z wyjaśnieniami strony, nastąpiła już po powrocie do bazy przedsiębiorstwa. Organ odwoławczy wyjaśnił, że nie kwestionuje prawdziwości słów strony, jednak zdaniem GITD strona nie wykazała się dostateczną starannością w prowadzeniu własnych spraw. Skarżący nie zgromadził i nie przedłożył żadnych dowodów obrazujących jego słowa zawarte w wyjaśnieniach. Nie przedłożono chociażby żadnego wydruku z tachografu z informacją o potencjalnej usterce i koniecznej wizycie w serwisie. Co więcej przedsiębiorca był w serwisie, uzyskał informację o rodzaju usterki, ale nie przedstawił organowi np. paragonu czy faktury za usługę sprawdzenia pojazdu, zakupu części na wymianę. Nie zgadzając się z ww. decyzją GITD, skarżący złożył skargę do tut. sądu, zarzucając naruszenie przepisu art. 3 lit. g rozporządzenia 561/2006 poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że powodem jazdy w trybie "out" była konieczność zdiagnozowania i ewentualnego usunięcia awarii z samochodu [...] na stacji diagnostycznej, z powodu dostrzeżonej nierównej pracy silnika. Jazdę w trybie "out“ wykonał samym ciągnikiem bez naczepy w dobrej mierze aby kierowca wyjechał sprawnym zestawem kontynuując dalszą jazdę. Okolicznością potwierdzającą jego wyjaśnienia jest ilość przejechanych km oraz prędkość jaką się wtedy poruszał, co spowodowane było dostrzeżoną nierówną pracą silnika. Na potwierdzenie sprawdzania stanu technicznego w warsztacie mechanicznym, dodatkowo w załączeniu przedłożył zaświadczenie wydane przez firmę M. Podniesiono, że pojazdem w ramach przejazdu do warsztatu przejechano wyłącznie niecałe 12 km, z prędkością 29,66 km/h, co ewidentnie wskazuje na przejazd w celu dokonania naprawy pojazdu. Jedynym błędem po jego stronie jako skarżącego w niniejszej sprawie, był brak wykonania stosownego wydruku i wskazania w nim uzasadnienia przejazdu bez zalogowanej karty, tj. jazdy do serwisu z powodu dostrzeżonej usterki pojazdu, do czego w pełni się przyznał. W ocenie skarżącego dojazd do serwisu na przegląd, konserwację lub naprawę jest niewątpliwie wyłączony z przepisów o czasie pracy w sytuacji, gdy nie jest częścią normalnej trasy tego pojazdu z załadunkiem lub na załadunek, a taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, co w pełni uzasadnia jazdę w trybie "out". W związku z tym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji z powodu wskazanych w skardze naruszeń, które miały istotny wpływ na wynik sprawy i umorzenie postępowania w sprawie, z uwagi na okoliczności wskazane w uzasadnieniu, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny zasadności, nałożonej na skarżącego kary pieniężnej, za naruszenie obowiązków związanych z prowadzeniem przez niego przedsiębiorstwa transportowego wykonującego przewóz drogowy. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy powołanej wyżej ustawy o transporcie drogowym (u.t.d.) oraz wskazane przez organy administracji przepisy prawa wspólnotowego regulujące kwestię transportu drogowego, w tym rozporządzenie 561/2006 oraz rozporządzenie 165/2014. Zgodnie bowiem z art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie. Obowiązki lub warunki przewozu drogowego, o których mowa powyżej, precyzuje art. 4 pkt 22 u.t.d., definiujący je jako obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz z innych, wymienionych tam aktów prawa krajowego i wspólnotowego, w tym rozporządzenia 165/2014 oraz rozporządzenia 561/2006 (vide: art. 4 pkt 22, ppkt b. i h. u.t.d). Przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie dowodowe wykazało, że skarżący, będący przedsiębiorcą świadczącym usługi transportu drogowego, posiada obowiązującą licencję uprawniającą do wykonywania międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy na wszystkich trasach dla przewozów lub części przewozów realizowanych zarobkowo na terytorium Wspólnoty. Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiło niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym, w wymaganym terminie - za każdą zmianę oraz niewłaściwa obsługa lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi. Powyższe stwierdzono w dniu 16.01.2024 r. na drodze ekspresowej nr S7 w miejscowości Zaborów, podczas kontroli drogowej zespołu pojazdów złożonego z pojazdu marki [...] o nr rej. [...] oraz naczepy marki Schmitz o nr rej. [...]. Pojazd prowadził Pan W. S. realizując krajowy przewóz drogowy rzeczy. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli z dnia 16.01.2024 r. o nr WITD.DI.P.YII0279/22/24. W dniu 06.03.2024 r. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję o nałożeniu łącznej kary pieniężnej w wysokości 5.800,00 zł (słownie: pięć tysięcy osiemset złotych) na stronę za naruszenia stwierdzone w toku kontroli. Stosownie do art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie. Zgodnie z art. 92a ust. 3 ustawy o transporcie drogowym suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć 12 000 złotych. Stosownie do art. 92a ust. 7 ustawy o transporcie drogowym wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403. Zgodnie z art. 92 c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ. Wyjaśnić trzeba, że w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Treść art. 92a ust. 1 i 7 w zw. z załącznikiem nr 3 do utd określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do utd. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. Odnośnie naruszenia polegającego na niezgłoszeniu w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym, w wymaganym terminie — za każdą zmianę; Ip. 1.5 załącznika nr 3 do it.t.d. W myśl art. 14 ust. l ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika lub licencji wspólnotowej, zmiany danych, o których mowa w art. 7a nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. Zgodnie z treścią art. 7a ustawy o transporcie drogowym: Nie ulega w sprawie wątpliwości, że skarżący nie dochował obowiązku zgłoszenia pojazdu marki [...] o nr rej. [...] do posiadanej licencji krajowej o nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy oraz do licencji wspólnotowej o nr [...]. Powyższe ustalono na podstawie odpowiedzi udzielonej przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego (GITD) na zapytanie organu I instancji z dnia 18.01.2024 r. dot. zgłoszenia przez przedsiębiorcę w/w pojazdu do zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego/licencji wspólnotowej na przewóz rzeczy. GITD poinformował, że pojazd marki [...] o nr rej. [...] nie został zgłoszony do posiadanej, przez podmiot U. , licencji o nr [...] GITD wskazał także iż szczegółowe dane odnośnie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego posiada podmiot, który wydał to zezwolenie tj. Starosta Grajewski. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie Sądu kara pieniężna w wysokości 800,00 zł z tytułu w/w stwierdzonego naruszenia sankcjonowanego przez Ip. 1.5 załącznika nr 3 do utd została nałożona na stronę zasadnie. Odnośnie naruszenia polegającego na niewłaściwej obsłudze lub odłączeniu homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi, Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do utd. Zgodnie z art. 32 ust. 3 rozporządzenia 165/2014, zabrania się fałszowania, ukrywania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach lub przechowywanych w tachografie lub na karcie kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z tachografu. Każda forma manipulowania tachografem, wykresówką lub kartą kierowcy, która mogłaby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych lub informacji wydrukowanych jest zabroniona. W pojeździe nie może znajdować się żadne urządzenie, które mogłoby zostać użyte w powyższych celach. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do w/w ustawy, który karą pieniężna w wysokości 5.000,00 złotych sankcjonuje niewłaściwą obsługę lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi. W niniejszej sprawie w dniu 16.01.2024 r., w toku czynności kontrolnych, na podstawie danych cyfrowych pobranych z karty kierowcy Pana W. S. oraz z tachografu zamontowanego w pojeździe marki [...] o nr [...], stwierdzono że w/w pojazd poruszał się bez prawidłowo zalogowanej karty kierowcy w dniu 12.01.2024 r. W wyjaśnieniach z dnia 26.01.2024 r. Pan L. S. wskazał, że to on po odczepieniu naczepy prowadził pojazd bez załogowanej karty kierowcy ,,(...)poruszałem się bez naczepy, wykonując jazdę próbną wciskając w tachografie OUT, ponieważ samochód ten zaczął nierówno pracować, po czym udałem się na stację diagnostyczną na ulicy [...] w G. celem ustalenia przyczyny. Okazało się że wybita jest poduszka mocująca silnik z ramą. Po przyjechaniu na bazę wymieniłem poduszkę, podczepiłem naczepę i udostępniłem auto dla kierowcy". Z uwagi na powyższe okoliczności, zdaniem Sądu, kara pieniężna w wysokości 5.000,00 zł została nałożona na stronę zasadnie. Odnosząc się do zarzutów strony jakoby organ błędnie zinterpretował przepisy prawa i niesłusznie nie uznał przejazdu z dnia 12.01.2024 r. jako przejazdu wyłączonego z konieczności używania tachografu na mocy art. 3 lit. g rozporządzenia 561/2006 należy stwierdzić, że nie może zgodzić się z argumentacją strony. Wskazać bowiem należy, jak słusznie zauważył Mazowiecki Inspektor Transportu Drogowego iż art. 3 lit. g nie ma zastosowania w omawianym przypadku. Z akt sprawy wynika, że kierujący pojazdem [...] Pan L. S. prowadził pojazd do serwisu w celu zdiagnozowania usterki, po czym po określeniu przyczyny usterki wrócił niesprawnym pojazdem na bazę, gdzie dokonał naprawy. Art. 3 lit. g mówi o jazdach w ramach naprawy lub konserwacji. W niniejszym przypadku nie spełniono tej przesłanki, ponieważ kierujący prowadził pojazd przed stwierdzeniem usterki oraz po jej stwierdzeniu. Naprawa pojazdu, zgodnie z wyjaśnieniami strony, nastąpiła już po powrocie do bazy przedsiębiorstwa - nie ulega więc wątpliwościom że na gruncie tej sprawy nie można zastosować wyłączenia, o którym mówi art. 3 lit. g. Prawidłowo też wskazał organ I i II instancji twierdząc że, jeżeli pojazd uległ awarii to taki pojazd winno się usunąć z drogi i zholować do serwisu. Przykładowa typowa czynność objęta wyłączeniem to jazda wykonywana przez mechanika w celu sprawdzenia efektów naprawy układu kierowniczego pojazdu lub wykonania jazdy próbnej po usunięciu usterek. ". Łączna kara pieniężna za wszystkie stwierdzone w sprawie naruszenia złącznika nr 3 do utd wyniosła w sprawie 5.800,00 zł. Należy podkreślić, iż to przedsiębiorca powinien udowodnić okoliczności, które stanowiłyby podstawę do zastosowania przepisu art. 92c ustawy o transporcie drogowym, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tego przepisu. Powyższe potwierdza Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który w wyroku z dnia 26 listopada 2015r., sygn. III SA/Kr 584/15, stwierdził: "Mając na względzie treść wyżej przytoczonego przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym Sąd w pełni podziela stanowisko, że ciężar udowodnienia okoliczności wymienionych w art. 92c ust. 1 pkt 1ustawy o transporcie drogowym spoczywa na przedsiębiorcy, który musi wykazać, a nie tylko wskazać, że dołożył należytej staranności organizując przewóz i nie miał wpływu na naruszenie prawa przez kierowcę, przy czym brak takiego wpływu musi istnieć realnie". Z tych też powodów Sąd skargę oddalił zgodnie z art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302).