II SA/Bk 399/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Wincenciak (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. C. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi D. C. B. na postanowienie P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] grudnia 2012 r., Nr [...] w przedmiocie umocnienia nabrzeża p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Pan D. C. B. (dalej powoływany także jako: "Skarżący"), w skardze na postanowienie P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] grudnia 2012 r. w przedmiocie wstrzymania prowadzenia robót budowlanych przy budowie umocnienia nabrzeża grodzicami wynylowymi na działce [...] (jeziorze B.) na wprost działki nr geod. [...] w obrębie A. gm. N. i nałożenia na inwestorów obowiązku przedłożenia w terminie do [..] lipca 2013r. dokumentacji tj. ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, czterech egzemplarzy projektu budowlanego oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością (działka [...]) na cele budowlane, zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Skarżący wskazał, że wobec podejmowania przez organ czynności z rażącym naruszeniem prawa, w tym przepisów o właściwości, istnieje realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody stronom i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków poprzez wydanie przez organ I instancji na podstawie art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego kolejnej decyzji z rażącym naruszeniem prawa i po raz kolejny w warunkach niewłaściwości organu tj. decyzji o rozbiórce obiektu, a wykonywanie takiej decyzji spowoduje stan nieodwracalny, rodzący niebezpieczeństwo dla osób korzystających z pomostu na działce [...], bowiem obiekt zabezpiecza obecnie dostęp do pomostu od strony terenu podmokłego, grząskiego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), Sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego ma charakter wyjątkowy, a jego warunkiem jest uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę istnienia przesłanek wymienionych w cytowanym art. 61 p.p.s.a. Zgodnie jednak z ugruntowanym stanowiskiem doktryny jak również orzecznictwem sądów administracyjnych, wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. W rzeczywistości problem wykonania aktów administracyjnych dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, a także aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki, itp. (por. T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Komentarz, wyd. LexisNexis Warszawa 2005, str. 295). Stąd nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Wstrzymanie wykonania dotyczy zatem sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia, przy czym uprawdopodobnienie nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony. Jednakże to na stronie wnioskującej ciąży obowiązek wykazania, że zachodzą przesłanki uzasadniające wstrzymanie określonego aktu. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności, rzeczą zaś Sądu jest zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Brak natomiast uzasadnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia jego merytoryczną ocenę - por. postanowienie NSA z 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04 (niepubl.). W pierwszej kolejności należy zauważyć, że skarżone postanowienie w pkt 1 dotyczy wstrzymania wykonania robót budowlanych, w pkt 2 zaś nakłada na Skarżącego obowiązki przedłożenia dokumentacji koniecznej do przeprowadzenia procedury legalizacyjnej. Dopiero w przypadku braku przedłożenia wymaganych dokumentów, organ w drodze decyzji nakazuje rozbiórkę obiektu (art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego). Odnosząc się do pierwszej części postanowienia należy stwierdzić, że Skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił, że wstrzymanie wykonania robót budowlanych może spowodować dla niego niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Sąd nie stwierdził też na podstawie akt sprawy, aby wstrzymanie wykonania robót budowlanych przy budowie umocnienia nabrzeża mogło pociągać tego rodzaju konsekwencje. W uzasadnieniu wniosku Skarżący wyraził obawy związane z wykonaniem decyzji o rozbiórce. Decyzja taka nie została jednak wydana, ponadto nie wiadomo, czy będzie wydana i, co istotne, nie jej dotyczy niniejszy wniosek o wstrzymanie wykonania. Argumentacja wniosku Skarżącego koncentruje się natomiast przede wszystkim na nałożonym obowiązku przedłożenia dokumentacji, z czym Skarżący wiąże perspektywę nałożenia obowiązku rozbiórki. Jednak, zdaniem Sądu, zaskarżone postanowienie w tej części nie kwalifikuje się do wykonania i w związku z tym nie można wstrzymać jego wykonania. Nałożenie obowiązku przedłożenia dokumentacji w procedurze legalizacyjnej nie wywołuje skutków materialnoprawnych, zaś wykonanie tego obowiązku zależy wyłącznie od woli Skarżącego, nie jest ono obwarowane przymusem państwowym, obowiązek ten nie może zostać wykonany w drodze egzekucji administracyjnej. Zatem zaskarżone postanowienie w tej części nie jest aktem administracyjnym podlegającym wykonaniu i nie ma możliwości wstrzymania jego wykonania. Należy dodatkowo zauważyć, że obowiązek nałożony w trybie art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego nie tylko nie może wyrządzić Skarżącemu szkody czy trudnych do odwrócenia skutków, ale jego nałożenie ma właśnie umożliwić przeprowadzenie procedury legalizacyjnej, której celem jest uniknięcie rozbiórki obiektu. Dopiero brak uiszczenia opłaty legalizacyjnej spowoduje wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę wybudowanego pomostu. Dlatego też Sąd uznał za zasadne odmówić udzielenia ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w oparciu o art. 61 § 3 cytowanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.