II SA/Bk 40/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 marca 2016 r. sprawy ze skargi W. T. i F. T. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie utrzymania w mocy decyzji wydanej po wznowieniu postępowania uchyla zaskarżoną decyzję Decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 roku znak: [...] prezydent Miasta B. po rozpoznaniu wniosku W. i F. T. w sprawie wznowienia postepowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...] znak [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Gminie B. pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na przebudowie skrzyżowania ulic [...] - [...] – [...] – [...] na małe rondo stwierdził, że decyzja ta została wydana z naruszeniem prawa, a jednocześnie nie można jej uchylić, gdyż prawidłowo zostały zastosowane przepisy prawa materialnego, a co za tym idzie w wyniku wznowienia postępowania zapadałaby wyłącznie decyzja odpowiadająca w swoje istocie powołanej powyżej decyzji ostatecznej. Odwołania wniesionego przez wnioskodawców Wojewoda P. nie uwzględnił i decyzją z dnia [...] listopada 2015 roku, Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ wskazał, że zasadnie wznowione zostało postępowanie ponieważ Państwo T. nie brali bez swej winy udziału w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę mimo, iż mieli interes prawny w uznaniu ich za stronę postepowania ponieważ inwestycja bezpośrednio oddziałuje na ich działkę. Jednocześnie organ I i II instancji podzielił stanowisko organu I instancji, że to uchybienie proceduralne nie daje podstaw do wyeliminowania decyzji ostatecznej z obrotu prawnego. Organ wskazał, że przedstawiony do zatwierdzenia projekt budowlany inwestycji był zgodny z przepisami prawa – art. 35 ust. 1 pkt 3, art. 20 ust. 4 i art. 20 ust 1 pkt 1 b ustawy prawo budowlane, a także zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla Wygoda uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej B. z dnia [...] października 2011 roku oraz ustaleniami decyzji lokalizacyjnej Prezydenta Miasta B.o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia [...] maja 2014 roku Nr [...], znak [...]. Rondo zostało zlokalizowane na przecięciu się osi wlotów krzyżujących się ulic, co sprawiło przybliżenie się ronda do nieruchomości skarżących, nie spowodowało to jednak naruszenia przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publicznej i ich usytuowanie. Organ podzielił tez interpretację art. 43 ustawy z dnia 25 marca 1985 roku o drogach publicznych wskazując, że przepis ten ma zastosowanie jedynie do sytuowania nowych obiektów względem drogi. Uznając, że zaistniała w postępowaniu wada polegająca na braku udziału bez własnej winy nie mogła spowodować uchylenia decyzji organ stwierdził, że zgodnie z art. 146 § 2 kpa w niniejszej sprawie zapadłaby decyzja o treści tożsamej z wydaną przez wznowieniem postępowania. Skargę na powyższą decyzję wnieśli W. i F. T., w której zarzucili: 1) Rażące naruszenie przepisów ustawy z dnia 7.07.1994 r. prawo budowlane, rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publicznej i ich usytuowania, a także przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym poprzez rażąco błędną wykładnię tych przepisów w stosunku do stanu faktycznego sprawy i w konsekwencji doprowadzenie do tego, że usytuowanie i budowa ronda w sposób rażący narusza nasze bezpieczeństwo zdrowia, życia, pozbawiając nas jednocześnie normalnego bezpiecznego korzystania z naszej nieruchomości, a także stanowi oczywiste zagrożenie dla zdrowia i życia wszystkich uczestników ruchu korzystających z ronda; 2) Naruszenie przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a w szczególności jej art. 32 przez usytuowanie ronda w taki sposób, że sąsiadującym z tym rondem po przeciwnej stronie właścicielom nieruchomości pozostawia się wolny obszar o szerokości 14 metrów, zaś w stosunku do nas i naszej nieruchomości sytuuje się rondo w sposób zagrażający naszemu życiu i zdrowiu jako właścicielom nieruchomości, a także stwarzając zagrożenie dla każdego uczestnika w ruchu na rondzie przy naszej nieruchomości; 3) rażące naruszenie § 79 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, gdyż zaprojektowana i wykonana konstrukcja tak stromych zjazdów, z których jeden wiodący do garażu ma spadek podłużny 20%, a drugi wiodący do budynku gospodarczego na spadek 33% całkowicie uniemożliwia zjazd i wjazd na teren naszej nieruchomości; 4) naruszenie art. 77 § 1 kpa przez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego, a co za tym idzie błędne uznanie, że projekt ronda wraz ze zjazdami odpowiada wymogom § 77 rozporządzenia wykonawczego w sytuacji gdy zbudowane zjazdy z drogi do naszej posesji nie są dostosowane ani do wymagań bezpieczeństwa ruchu pojazdów poruszających się na rondzie, ani do bezpieczeństwa ruchu pieszych w tym obszarze; 5) naruszenie art. 47 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym poprzez jego niezastosowanie w sytuacji gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału wynika, że usytuowane rondo zagraża bezpieczeństwu w ruchu drogowym czyniąc decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] sierpnia 2014 roku zatwierdzającą projekt budowlany rażąco naruszającą prawo; 6) naruszenie art. 9 ustawy Prawo budowlane przez jego niezastosowanie i zatwierdzenie projektu budowy ronda w sposób odbiegający od przepisów techniczno budowlanych określonych w art. 7 ww. ustawy bez uzyskania upoważnienia właściwego ministra; 7) rażące naruszenie art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach przez całkowicie błędną interpretację tego przepisu, iż zarzut bliskiego usytuowania ronda od zabudowy naszej posesji nie może być bramy pod uwagę w niniejszej sprawie, gdyż rzekomo to ograniczenie dotyczyło tylko nas, i że to my winniśmy dostosować swój dom wybudowany 26 lat temu do obecnie istniejącej drogi, która została przebudowana w 2014 roku; 8) naruszenie dyspozycji § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 22 pkt 2 ppkt 3 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym wobec pozbawienia nas jako strony możliwości brania udziału w istotnej części postępowania administracyjnego co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w zakresie usytuowania ronda. W oparciu o powyższe podstawy wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skargę Sąd uznał za uzasadnioną. Po przeprowadzeniu postępowania po wznowieniu postępowania organ stwierdził, iż zachodzą przesłanki z art. 146 § 2 kpa co uzasadnia wydanie decyzji odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...].08.2014 r., nr [...] znak [...] z uwagi na prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego ponieważ wydana decyzja w wyniku wznowienia postępowania odpowiadałaby w swej treści decyzji ostatecznej i rozstrzygnięcie to zaakceptował organ odwoławczy. Postępowanie wznowieniowe zostało wszczęte postanowieniem organu I instancji z dnia [...] grudnia 2014 r. i zostało zawieszone postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r. w związku z toczącym się postępowaniem o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej. [...] czerwca 2015 roku w związku z wydaniem ostatecznej decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji postępowanie zostało podjęte i [...] sierpnia 2015 roku została wydana decyzja organu I instancji, a po rozpoznaniu odwołania decyzja organu odwoławczego z dnia [...] listopada 2015 r., która jest przedmiotem niniejszej skargi. Postępowanie wznowieniowe zostało ograniczone jedynie do ponownej analizy materiału dowodowego zebranego w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji z dnia [...].08.2014 r. w związku z uznaniem, iż niezasadnie byli pominięci w poprzednim postępowaniu ponieważ jako właściciele sąsiadującej nieruchomości posiadali interes prawny i winni być stroną postępowania. Wobec ustalenia iż przedstawiony projekt inwestycji odpowiada wymogom prawa budowalnego i przepisom techniczno budowlanym organy uznały, że decyzja z dnia [...].08.2014 r., nr [...] znak [...] winna pozostać w obrocie. Kwestionując to stanowisko skarżący zarówno w odwołaniu jak w skardze utrzymują, iż naruszony został ich interes, ponieważ rondo zlokalizowano z naruszeniem odległości, o której mowa w art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, a nadto, że przebudowane zjazdy nie odpowiadają wymogom z § 79 pkt 5 i 4 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 roku. Organy nie kwestionują iż odległość 6 m jaka jest przewidziana w art. 43 ust. 1 ustawy nie jest zachowana jednakże ich zdaniem w przedmiotowej sprawie przepis ten nie ma zastosowania, bowiem stosuje się go do obiektów nowo budowlanych, a nie już istniejących, jak jest w przedmiotowej sprawie. Stanowisko to nie jest przekonywujące, należy bowiem mieć na uwadze, iż organ winien rozważyć w jaki sposób inwestycja będzie oddziaływała na sąsiadujące nieruchomości, a tym bardziej w sposób bardzo wnikliwy należało rozważyć to w sytuacji, jak w niniejszej sprawie gdy nie jest zachowana odległość o której mowa we wskazanym art. 43 ustawy. W odniesieniu do skarżących przybliżenie ronda do ich nieruchomości spowodowało trudności z wjazdem i wyjazdem z nieruchomości i włączeniem się do ruchu na rondzie, co stwarza niebezpieczeństwo dla użytkowników ruchu. Okoliczności te przyznają organy wskazują przy tym, że podobna sytuacja istniała przed budową ronda. Należy jednak zważyć, że budowa ronda miała na celu usprawnienie ruchu drogowego, co jednakże w pełni nie zostało zrealizowane przez zaakceptowanie lokalizacji ronda, a doprowadziło do pogorszenia sytuacji skarżących naruszając w ten sposób ich interes przez znaczne utrudnienie w korzystaniu z nieruchomości. Sytuację tę pogarszają dodatkowo wybudowane zjazdy co do których organy utrzymują, że są wybudowane przy zachowaniu warunków technicznych. Należy jednak mieć na uwadze, że przebudowa była wynikiem przede wszystkim przybliżenia ronda do nieruchomości skarżących do wymuszało ukształtowanie dużych i zbyt krótkich pochyleń dodatkowo utrudniających wjazd i wyjazd z nieruchomości skarżących. Skarżący wskazują, że istniała możliwość przesunięcia ronda, ponieważ po jego drugiej stronie jest duży teren niezabudowany dający taką możliwość. W tej sytuacji Sad uznał, że akceptując przedstawioną w projekcie lokalizację ronda organy nie zbadały w należyty sposób naruszenia interesów skarżących w zakresie ograniczenia ich w korzystaniu z nieruchomości i czy w związku z tym nie zachodziła potrzeba innej lokalizacji. Okoliczności te wbrew odmiennemu stanowisku skarżących podlegają badaniu przy zatwierdzaniu projektu budowlanego w ramach art. 35 i art. 20 ust. 2 prawa budowlanego i winny być przedmiotem ustaleń przy ponownym rozpoznawaniu sprawy. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w wyroku.