II SA/Bk 414/10

Dnia 09 grudnia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), po rozpoznaniu w dniu 09 grudnia 2010 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku W. B. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi sprawy ze skargi W. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lipca 2009 r. Nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia p o s t a n a w i a przywrócić skarżącemu termin do wniesienia skargi. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. postanowieniem z dnia [...] lipca 2009 r. Nr [...] utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta B. z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] odmawiające wydania zaświadczenia o zgodności zamierzonej zmiany sposobu użytkowania obiektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Przedmiotowa decyzja wraz z pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia skargi została doręczona W. B. w dniu 5 sierpnia 2009 r., natomiast skarżący wniósł skargę w dniu 19 maja 2010 r., a zatem z przekroczeniem ustawowego terminu do jej wniesienia. Powyższe skutkowało odrzuceniem skargi przez sąd w dniu 13 lipca 2010 r. (k. 14). W dniu 05 listopada 2010 r. W. B. złożył wniosek przywrócenie terminu do wniesienia skargi na powyższe postanowienie. We wniosku skarżący wskazał, iż termin złożenia skargi został przekroczony ze względu na bardzo zły stan zdrowia. Wnioskodawca od 1991 r. choruje, a od 1995 r. jest inwalidą I grupy z bezwładem i porażeniem obu kończyn dolnych i niedowładem dłoni, wymagającym ciągłej opieki osób drugich. Na potwierdzenie powyższych okoliczności skarżący przedstawił liczną dokumentację medyczną oraz orzeczenie Komisji Lekarskiej do spraw Inwalidztwa i Zatrudnienia (k. 29-36). Jego stan zdrowia powoduje również zaburzenia świadomości. We wrześniu 2009 r. stan zdrowia wnioskodawcy uległ pogorszeniu, co skutkowało pobytem w szpitalu w terminie od 29 sierpnia 2009 r. do 4 września 2009 r. Ponadto do przekroczenia terminu do wniesienia skargi przyczyniła się także zmiana adresu zamieszkania – obecnie skarżący mieszka u córki w W. Końcowo W. B. wskazał, iż nie ma rozeznania w przepisach prawa, a także pełnego pełnomocnictwa osoby drugiej, której mógłby powierzyć załatwianie spraw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: W ocenie Sądu wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 86 i 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej cytowanej: p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), uchybiony termin, w tym również do wniesienia skargi, należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, dokonując jednocześnie czynności, dla której określony był termin, we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy strony w uchybieniu terminu. Oznacza to, iż strona nie jest zobowiązana w postępowaniu o przywrócenie terminu do udowodnienia braku swej winy, wystarczy bowiem, że uprawdopodobni powyższą okoliczność. Z powyższych względów Sąd zobowiązany był rozważyć, czy argumenty skarżącego uprawdopodobniają, że uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez jego winy. W przedmiotowej sprawie zaistniały szczególne przesłanki uzasadniające uwzględnienie wniosku. Niewątpliwe jest, iż skarga została wniesiona przez W. B. z przekroczeniem ustawowego terminu 30 dni (art. 53 § 1 p.p.s.a.) od doręczenia zakwestionowanego w niej orzeczenia: doręczenie nastąpiło, bowiem w dniu 5 sierpnia 2009 r., termin upływał w dniu 7 września 2009 r., zaś skarga wpłynęła dopiero w dniu 19 maja 2010 r. Zwrócenia uwagi wymaga jednak fakt, iż skarżący znajduje się w bardzo trudnej sytuacji zdrowotnej, uniemożliwiającej mu normalne, samodzielne funkcjonowanie, a tym bardziej wykonywanie dodatkowych obowiązków np. związanych z toczącym się przed sądem postępowaniem. Jak wynika, bowiem z licznych przedłożonych kart leczenia szpitalnego oraz orzeczenia komisji lekarskiej skarżący jest inwalidą pierwszej grupy, z bezwładem i porażeniem obu kończyn dolnych i niedowładem dłoni, wymagającym ciągłej opieki osób drugich. Ponadto posiada liczne inne schorzenia. Powyższe schorzenia skarżącego mają długotrwały, różnorodny i rozległy charakter, a w okresie nasileń wyłączają go czasowo z normalnego, codziennego życia. Jak podał, były one bezpośrednią przyczyną uchybienia obowiązkom, jakie wynikają dla niego z roli procesowej skarżącego w niniejszym postępowaniu. Przedstawione okoliczności sprawy wyłączają, zdaniem sądu, precyzyjne ustalenie, kiedy ustały powody uniemożliwiające wniesienie skargi i jednocześnie ustalenie, czy skarżący dochował terminu do złożenia wniosku, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a., albowiem powody te – związane z sytuacją zdrowotną skarżącego – cały czas są aktualne i wpływają na wykonywanie przez niego obowiązków procesowych (por. postanowienie NSA z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie sygn. akt III SA/Wa 1370/06, niepubl.). Przyjąć, zatem należy, iż okoliczności wskazane we wniosku skarżącego dostatecznie uprawdopodobniają, iż do uchybienia terminu do wniesienia skargi doszło bez winy skarżącego w rozumieniu art. 86 §1 cytowanej ustawy. Mając na uwadze powyższe oraz konstytucyjne prawo skarżącego do sądu, na podstawie art. 86 i 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji postanowienia.