II SA/Bk 414/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska (spr.),, sędzia WSA Marek Leszczyński, Protokolant starszy sekretarz sądowy Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 września 2018 r. sprawy ze skargi Wojewody P. na uchwałę Rady Miejskiej w Sokółce z dnia 31 października 2017 r., nr LXIII/361/17 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części terenu Miasta Sokółka przy ulicy Grodzieńskiej 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej paragrafu 2 ustęp 4 części tekstowej i odpowiadającej jej części graficznej w zakresie terenów leśnych oraz paragrafu 14 ustęp 4 punkt 2 litera "a" części tekstowej, 2. oddala skargę w pozostałej części. W dniu 31 października 2017 r. Rada Miejska w Sokółce podjęła uchwałę nr LXIII/361/17 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części terenu Miasta Sokółka przy ulicy Grodzieńskiej. Uchwała została opublikowana w Dz. Urz. Woj. Podlaskiego z 2017 r., pod pozycją 4174. Skargę na powyższą uchwałę, na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1875), złożył do sądu administracyjnego Wojewoda Podlaski, którzy zarzucił rażące naruszenie prawa, tj. art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1073 ze zm.), dalej: ustawa planistyczna, poprzez stwierdzenie w § 1 ust. 1 uchwały, że "miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego części terenu Miasta Sokółka przy ulicy Grodzieńskiej, nie narusza ustaleń "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Sokółka" uchwalonego uchwałą Nr XIV/132/99 Rady Miejskiej w Sokółce z dnia 15 grudnia 1999 r. i zmienionego uchwałami Rady Miejskiej w Sokółce: Nr XXXI/239/05 z dnia 1 marca 2005 r. oraz Nr XVII/103/11 z dnia 29 września 2011 r.", podczas gdy w rzeczywistości Gmina Sokółka nie posiada kompletnego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, tj. części tekstowej i graficznej "Uwarunkowania" oraz części tekstowej i graficznej "Kierunki". Wojewoda wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości. W uzasadnieniu skargi Wojewoda wskazał, że: - mimo że studium nie jest aktem prawa miejscowego, tylko aktem prawa wewnętrznego, to kształtuje politykę przestrzenną gminy i wiąże organy przy sporządzaniu i uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 9 ust. 4 ustawy planistycznej). Istnieje zatem ścisły związek między treścią studium a treścią planu miejscowego; - przepis § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (Dz. U. nr 118, poz. 1233) wskazuje z jakich elementów składa się studium. Jak wskazał Wojewoda, zarówno plan miejscowy jak i studium składają się z części tekstowej i graficznej, a zatem dla oceny czy ustalenia planu miejscowego nie naruszają ustaleń studium, konieczne jest porównanie części graficznej (rysunku) planu i studium, jak też tekstu planu z tekstem studium. Organy gminy nie dysponują swobodą w ustaleniu, które rozwiązania studium są dla nich wiążące a które nie. Odnosząc powyższe do treści zaskarżonego planu miejscowego Wojewoda wskazał, że naruszeniem zasad sporządzania planu było stwierdzenie zgodności ze Studium w sytuacji, gdy Gmina Sokółka nie posiada zgodnego z prawem, kompletnego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, tj. części tekstowej i graficznej "Uwarunkowania" oraz części tekstowej i graficznej "Kierunki". Dokumentacja Studium przedłożona przez Gminę stanowi jedynie zbiór uchwał, nieopisanych map i załączników. Jak wskazał Wojewoda, trafność jego argumentacji potwierdził WSA w Białymstoku stwierdzając nieważność kilku uchwał Rady Miejskiej w Sokółce w sprawie planów miejscowych, w których stwierdzono zgodność z takim niekompletnym Studium (wyroki w sprawach II SA/Bk 857-861/17 z dnia 24 kwietnia 2018 r.). Przedłożone dokumenty planistyczne z lat 1999, 2005 i 2011 nie wykazują ciągłości planistycznej w zakresie załączników graficznych, zawierają liczne błędy i braki w częściach tekstowych i graficznych. Wojewoda wskazał następujące uchybienia: - w § 1 uchwały z dnia 15 grudnia 1999 r. nr XIV/132/99 wymienione zostały elementy tworzące uchwalone wówczas Studium, tj. (1) "Synteza uwarunkowań" – załącznik nr 1; (2) "Uwarunkowania zagospodarowania przestrzennego – Gmina" na mapie w skali 1:25000 – załącznik nr 2; (3) "Infrastruktura techniczna" – załącznik nr 3; (4) "Polityka zagospodarowania przestrzennego – Gmina" na mapie w skali 1:25000 – załącznik nr 4; (5) "Polityka zagospodarowania przestrzennego – Miasto" na mapie w skali 1:7000 – załącznik nr 5; (6) "Kierunki zagospodarowania przestrzennego – Miasto" na mapie w skali 1:7000 – załącznik nr 6. Natomiast, jak wskazał Wojewoda, mapy dołączone do tych kart posiadają następujące tytuły: środowisko przyrodnicze gminy, klasyfikacja dróg w gminie, infrastruktura techniczna w gminie, obiekty i obszary chronione w gminie, podział gminy na obręby geodezyjne, zagospodarowanie i przeznaczenie terenów gminy, obiekty chronione na podstawie przepisów szczególnych – miasto, istniejące zainwestowanie – miasto, infrastruktura techniczna – miasto Linie wysokiego napięcia, linie ciepłownicze, infrastruktura techniczna – miasto kanalizacja, infrastruktura techniczna – miasto wodociągi, klasyfikacja dróg w mieście, pozwolenia na budowę i decyzje o warunkach zabudowy wydane w latach 1995-1997 – miasto. Zdaniem Wojewody, są to mapy, które nie zostały wymienione w treści uchwały jako część graficzna do uchwalonego w roku 1999 Studium. Nadto, nie posiadają podpisu i oznaczenia, do którego dokumentu są załącznikiem, jak też budzi wątpliwości cyfrowa technika ich wykonania oraz posiadają różne oznaczenia tych samych terenów (przykładowo organ wskazał na obiekt "stadion", który na jednej mapie jest położony na terenie oznaczonym jako "teren usług, kultury, nauki i sportu z zielenią towarzyszącą", zaś na innej jako "teren parków, zieleńców i lasów"; podobne rozbieżności wskazał odnośnie terenu cmentarza). Wojewoda wywodził, że także mapy wielkoformatowe ("Polityka zagospodarowania przestrzennego miasta" skala 1:7000, mapa czarno – biała, kopia; "Kierunki zagospodarowania przestrzennego miasta" skala 1:7000; "Synteza uwarunkowań" skala 1:25000; "Uwarunkowania przyrodnicze i kulturowe gminy" skala 1:25000; "Polityka zagospodarowania przestrzennego gminy" skala 1:25000; "Kierunki zagospodarowania przestrzennego gminy", "Infrastruktura techniczna" skala 1:25000, mapa czarno – biała, kopia) – opisane zbiorczo jako "Studium Sokółka 1999" nie mogą zostać uznane za prawidłowe załączniki do Studium. Nie posiadają oznaczeń ani opisów pozwalających stwierdzić do którego dokumentu są załącznikiem, technika ich wykonania jest odmienna od tej, którą wykonano mapy dołączone do jednej z części tekstowych dołączonych do uchwały (technika odręczna lub cyfrowa), jak też odmiennie przedstawiono cały obszar gminy – pokazują gminę w części, podczas gdy mapy dołączone do części tekstowej pokazują gminę w całości; - w § 1 pkt II uchwały nr XIV/132/99 z dnia 15 grudnia 1999 r. wskazano na trzy części składowe Studium: Uwarunkowania rozwoju zagospodarowania przestrzennego miast i gminy Sokółka – załącznik nr 7, Kierunki i polityka przestrzenna miasta – załącznik nr 8, Kierunki i polityka przestrzenna gminy – załącznik nr 9. Żadna z tych części nie zawiera oznaczeń, pieczątek i informacji, do którego dokumentu są załącznikiem, nadto wersja tych dokumentów (części graficznej i załączników) przedstawionej sądowi a Wojewodzie są różne, zaś tytuł opracowania "Uwarunkowania rozwoju zagospodarowania przestrzennego" jest inny niż tytuł załącznika nr 7 do tej uchwały, co wskazuje, że mamy do czynienia z innymi opracowaniami. Nie mogą zatem, zdaniem Wojewody, zostać uznane za pełnoprawne załączniki do uchwały w sprawie Studium z 1999 r. Wojewoda podkreślił, że sama Gmina wskazała, iż zarządzeniem Burmistrza Sokółki z dnia [...] kwietnia 2018 r. przystąpiono do odtworzenia zaginionych załączników do uchwały z 1999 r., zaś pracownicy w bieżącej pracy posługiwali się kserokopiami. W ocenie Wojewody, "Brak pełnego oryginału pierwotnej uchwały (...) w sprawie uchwalenia studium" uniemożliwia dokonanie oceny zgodności planu ze Studium. Jak wskazał Wojewoda, składy orzekające w sprawach II SA/Bk 857-861/17 nie stwierdziły konieczności oczekiwania na wynik ww. odtworzenia, zaś wskazały, że organ uchwałodawczy stwierdzał fikcję oceniając zgodność planu ze Studium; - uchwała w sprawie zmiany Studium z dnia 1 marca 2005 r. nr XXXI/239/05 dotyczyła zmiany części graficznej zobrazowanej na mapie "Polityka zagospodarowania przestrzennego gminy" sporządzonej w skali 1:25000 oraz zmiany wprowadzono w aneksie do części opisowej Studium. Zdaniem Wojewody, wadliwość tej zmiany polega na braku tekstu jednolitego Studium i braku części "Uwarunkowania" (w formie tekstowej i graficznej) oraz "Kierunki" (w formie tekstowej i graficznej); - odnośnie uchwały z dnia 26 kwietnia 2005 r. nr XXXIII/251/05 w sprawie przyjęcia tekstu jednolitego części opisowej Studium Wojewoda wskazał, że przyjęty tekst zawiera trzy części, tj. uwarunkowania zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy, kierunki i polityka przestrzenna gminy oraz kierunki i polityka przestrzenna miasta. Nie dołączono załączników graficznych; - odnośnie uchwały w sprawie zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Sokółka z dnia 29 września 2011 r. nr XVII/103/11 Wojewoda wskazał, że do uchwały załączono tekst Studium, część graficzną (jedna mapa) i rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia uwag. Odnośnie tej uchwały Wojewoda zarzucił, że: załączona mapa została wykonana w odmiennej technice niż mapa z 2005 r., której powinna być kontynuacją (w 2005 r. inaczej przedstawiono obszar gminy, inne były oznaczenia obszarów, inne legendy i oznaczenia w nich zawarte), dlatego zmiana z 2011 r. nie wykazuje ciągłości w stosunku do uchwał z 2005 r. Nadto, w uchwale z 2011 r. brak jest obligatoryjnego elementu Studium jakim jest część "Uwarunkowania" (zarówno w części tekstowej jak i graficznej), bowiem każde Studium powinno się składać z części "Uwarunkowania" (w formie tekstowej i graficznej) oraz "Kierunki" (w formie tekstowej i graficznej). Uchwały zmieniające mogą dotyczyć części Studium, ale powinno się sporządzać tekst jednolity. Do uchwały z 2011 r. sporządzono tekst jednolity, ale wyłącznie do elementu "Kierunki", natomiast załączona mapa stanowi jedynie odwzorowanie dokonanej zmiany. W konkluzji Wojewoda wskazał, że w jego ocenie Gmina Sokółka nie posiada dokumentu Studium uwarunkowań i zagospodarowania przestrzennego, odnośnie którego mogłaby dokonać oceny zgodności z jego treścią zaskarżonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 2017 r. Wojewoda wskazał, że podziela pogląd sądu w sprawach II SA/Bk 857-861/17, zgodnie z którym Gmina powinna najpierw dążyć do uporządkowania sytuacji ze Studium, a dopiero później uchwalać plany stosując regulację art. 20 ust. 1 ustawy planistycznej. Sytuacja, jaka ma miejsce w sprawie, tj. stwierdzenie zgodności planu ze Studium nieistniejącym, stanowi, w ocenie Wojewody, istotne naruszenie prawa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że przepisy obowiązujące w 2005 r. i w 2011 r. nie wprowadzały wymogu, aby w przypadku zmiany tylko części Studium sporządzać zawsze tekst jednolity zawierający i uwarunkowania, i kierunki w formie tekstowej i graficznej. W ocenie organu, można wywodzić, że takie stanowisko prezentował również Wojewoda, skoro nigdy w ramach nadzoru nie stwierdził nieważności uchwał w sprawie Studium z 1999 r., 2005 i 2011 r. Są one obowiązującym aktem. Organ wskazał, że przepis wprowadzający wymóg uchwalania tekstu jednolitego Studium zawierający "uwarunkowania" i "kierunki" w formie tekstowej i graficznej obowiązuje dopiero od 18 listopada 2015 r., zatem do tej daty możliwe było uchwalenie Studium bez konieczności przyjęcia tekstu jednolitego. Dlatego w sprawie można uznać, że obowiązują "uwarunkowania" w formie tekstowej i graficznej przyjęte w 1999 r. i w 2005 r., a "kierunki" w części tekstowej i graficznej uchwalone później czyli w 2011 r. Gmina wywodzi, że brak jest przepisu powodującego utratę mocy obowiązującej Studium uchwalonego wcześniej w zakresie, w jakim późniejsza uchwała zmieniająca jej nie zmienia (nie zmienia zapisów wcześniejszych). W jej ocenie, wolą ustawodawcy przesądzono, że Studia uchwalone przed 2015 r. mogą obowiązywać częściami. W ocenie Gminy, obecnie Studium obowiązuje jako całość składająca się z uchwał z 1999 r., dwukrotnych jej zmian w 2005 r. oraz z 2011 r., zaś przygotowując projekt zaskarżonej uchwały projektant odnosił się do zmiany uchwalonej w 2011 r. Tak też wywodziła Miejska Komisja Urbanistyczna ustosunkowując się do skargi Wojewody. Burmistrz przyznał, że należy odtworzyć oryginały brakujących dokumentów celem oceny, czy zasadny jest zarzut Wojewody o niekompletności Studium, dlatego wydano zarządzenie z dnia 23 kwietnia 2018 r. o odtworzeniu tych dokumentów, dostępnych jednak w formie kopii. Burmistrz podkreślił sporządzenie Studium przez osoby wyspecjalizowane oraz to, że od roku 2005 uchwalono 27 projektów planów i żaden z projektantów przygotowujących te projekty nie zgłaszał trudności w ustaleniu, czy postanowienia planu nie naruszają postanowień Studium jako całości, którą tworzą poszczególne części. Nadto, jak wskazał, uwarunkowania są niezbędne do opracowania kierunków, dlatego zapisy uwarunkowań pozostają bez wpływu na dokonanie oceny braku sprzeczności studium z rozwiązaniami projektu zagospodarowania przestrzennego. Sporządzając projekt planu bada się przede wszystkim zgodność z kierunkami i projektant w zasadzie wyłącznie posługuje się kierunkami, gdyż w tym dokumencie określona jest polityka zagospodarowania przestrzennego. Sąd z urzędu stwierdził, że w wypożyczonych z Naczelnego Sądu Administracyjnego aktach administracyjnych (7 teczek) ze sprawy II SA/Bk 857/17, która oczekuje na rozpoznanie skargi kasacyjnej, znajdują się: - oryginał uchwały z dnia 29 września 2011 r. nr XVII/103/11 Rady Miejskiej w Sokółce w sprawie zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Sokółka (teczka [...], tekst uchwały w koszulce łącznie z tekstem zaskarżonego w sprawie II SA/Bk 857/17 planu miejscowego) wraz z dwoma załącznikami w postaci: tekstu jednolitego tego Studium w zakresie części "Kierunki zagospodarowania przestrzennego" (załącznik nr 1 do ww. uchwały) oraz mapy skali 1:10 000 przetworzonej do skali 1: 20 000 oznaczonej jako "Kierunki – zmiana Studium" (załącznik nr 2 do ww. uchwały); - potwierdzona za zgodność z oryginałem treść uchwały nr XXXIII/251/05 Rady Miejskiej w Sokółce z dnia 26 kwietnia 2005 r. w sprawie przyjęcia tekstu jednolitego części opisowej Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Sokółka wraz z jednym załącznikiem składającym się z trzech części, tj. I. Uwarunkowania zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy; II. Kierunki i polityka przestrzenna Gminy; III. Kierunki i polityka przestrzenna Miasta; - oryginał uchwały nr XXXI/239/05 Rady Miejskiej w Sokółce z dnia 1 marca 2005 r. w sprawie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Sokółka wraz z dwoma załącznikami, tj. mapą w skali 1:25 000 (zatytułowaną "Polityka zagospodarowania przestrzennego gminy – zmiany", załącznik nr 1) oraz Aneks do części opisowej Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Sokółka (załącznik nr 2); - potwierdzona za zgodność z oryginałem kopia uchwały nr XIV/132/99 Rady Miejskiej w Sokółce z dnia 15 grudnia 1999 r. w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Sokółka (uchwała stanowi tekst zszyty wraz z trzynastoma dokumentami graficznymi zatytułowanymi: podział gminy na obręby geodezyjne, zagospodarowanie i przeznaczenie terenów gminy, środowisko przyrodnicze gminy, klasyfikacja dróg w gminie, infrastruktura techniczna w gminie, obiekty i obszary chronione w gminie, istniejące zainwestowanie – miasto, pozwolenia na budowę i decyzje o warunkach zabudowy wydane w latach 1995-1997 – miasto, obiekty chronione na podstawie przepisów szczególnych – miasto, klasyfikacja dróg w mieście, infrastruktura techniczna – miasto wodociągi, infrastruktura techniczna – miasto kanalizacja, infrastruktura techniczna – miasto Linie wysokiego napięcia, linie ciepłownicze); - dwie teczki oznaczone jako "wrzesień 1999 r." i zatytułowane: Kierunki i polityka przestrzenna gminy" oraz "Kierunki i polityka przestrzenna miasta". Z urzędu sąd stwierdził, że jako odrębne akta (rulony – załączniki graficzne) dołączone były do akt II SA/Bk 857-861/17: - mapa kolorowa w skali 1: 25 000 "Synteza uwarunkowań"; - mapa kolorowa i czarno – biała w skali 1:25000 "Infrastruktura techniczna"; - - mapa kolorowa 1:25000 "Uwarunkowania przyrodnicze i kulturowe gminy"; - mapę kolorową 1:25 000 "Politykę zagospodarowania przestrzennego gminy"; - mapę kolorową "Kierunki zagospodarowania przestrzennego gminy"; - mapa kolorowa w skali 1:7000 "Kierunki zagospodarowania przestrzennego miasta; - mapa czarno – biała "Polityka zagospodarowania przestrzennego miasta". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlega uwzględnieniu, jednakże nie z powodów wskazanych w skardze, ale z powodu uchybień w zaskarżonym planie stwierdzonych przez sąd z urzędu na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej: P.p.s.a. W pierwszej kolejności skład orzekający stwierdza, że ocena zarzutów skargi Wojewody na uchwałę nr LXIII/361/17 jest oceną indywidualną w sprawie niniejszej, która dotyczy innego planu niż miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego zaskarżone w sprawach II SA/Bk 857-861/17 (vide k. 31-33, 45-48 akt sądowych). Innymi słowy, w tamtych sprawach sąd kontrolował zgodność planów ze Studium w zakresie treści tych planów i tego, czy znajduje ona odzwierciedlenie w treści i rysunku Studium. Skargi w tamtych sprawach dotyczyły planów uchwalonych dla złóż kruszywa i ocenę sądu w sprawach II SA/Bk 857-861/17 należy odnieść wyłącznie do treści tych planów. Przystępując do merytorycznej oceny zarzutów skargi w sprawie niniejszej należy wskazać, że w przypadku skarg na uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego naruszenie prawa powszechnie obowiązującego może polegać na istotnym naruszeniu zasad sporządzania planu, istotnym naruszeniu trybu jego sporządzania oraz naruszeniu właściwości organów w tym zakresie (art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1073 ze zm.), dalej: ustawa planistyczna. Dodać należy, że w poprzednim stanie prawnym nieważność planu powodowało każde naruszenie zasad sporządzania planu (także niemające cechy istotności) oraz istotne naruszenie trybu jest sporządzania. Sytuacja uległa zmianie z dniem 18 listopada 2015 r. na skutek nowelizacji z dnia 9 października 2015 r. (Dz. U. poz. 1777). Obecnie dla stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie planu konieczne jest ustalenie istotnego naruszenia zasad lub istotnego naruszenie trybu jego sporządzania. W sprawie niniejszej ma zastosowanie brzmienie art. 28 ust. 1 ustawy planistycznej po nowelizacji, tj. z daty podejmowania zaskarżonej uchwały (31 października 2017 r.). Zdaniem sądu, w sprawie niniejszej nie doszło do naruszenia trybu sporządzania planu, zaś doszło do naruszenia zasad sporządzania planu w odniesieniu do części tekstowej i graficznej planu, jednakże nie w takim zakresie jak zarzuca Wojewoda. Odnośnie trybu sporządzania, to – poza wyjątkiem, o którym będzie mowa przy ocenie konkretnych rozwiązań planistycznych - nie budzi on co do zasady zastrzeżeń sądu z punktu widzenia legalności, jak też zarzutów w tym zakresie nie podniósł skarżący. Tryb sporządzania planu należy rozumieć jako sekwencję czynności podejmowanych w toku procedury planistycznej. Są to czynności (kolejne etapy) określone w art. 17 ustawy planistycznej. Zaniechanie którejś z czynności może stanowić istotne naruszenie trybu, skutkujące nieważnością uchwały w całości lub części. Istotne naruszenie trybu sporządzania planu następuje, gdy ustalenia planistyczne są odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono procedury sporządzania aktu planistycznego (vide np. wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2018 r., II OSK 925/16 oraz z dnia 20 października 2011 r., II OSK 1593/11, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej w skrócie jako CBOSA). Skład orzekający w sprawie niniejszej ustalił, że procedura planistyczna została zainicjowana uchwałą z dnia 11 grudnia 2015 r. nr XXI/159/15 w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części terenu Miasta Sokółka przy ulicy Grodzieńskiej. Następnie ogłoszono i obwieszczono o przystąpieniu do prac planistycznych oraz pouczono zainteresowanych o możliwości i terminie składania wniosków do planu (do dnia 12 stycznia 2016 r.). Zawiadomiono instytucje i organy właściwe do uzgadniania i opiniowania planu (art. 17 pkt 1 i 2 ustawy planistycznej). Jak wynika z akt administracyjnych, wnioski nie wpłynęły, zaś uprawnione instytucje nie zgłosiły zastrzeżeń. Uzyskano decyzję z dnia [...] sierpnia 2016 r. Marszałka Województwa P. o wyrażeniu zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne. Następnie, po sporządzeniu prognozy skutków finansowych uchwalenia planu (wrzesień – listopad 2016 r.) oraz prognozy oddziaływania na środowisko (wrzesień 2016 r.) – art. 17 pkt 4 i 5 ustawy planistycznej, przeprowadzono procedurę uzgodnieniową i opiniodawczą uzyskując w tym zakresie pozytywne stanowiska organów uzgadniających i opiniujących lub nie uzyskując odpowiedzi, co stanowi milczącą aprobatę dla rozwiązań planu (vide wykazy opinii i uzgodnień w aktach administracyjnych). Jedynie początkowo nie doszło do uzgodnienia projektu planu przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, który w postanowieniu z dnia [...] września 2016 r. wskazał, że nie uzgadnia przedłożonego projektu i zaleca wyrysowaną w projekcie planu drogę oznaczoną symbolem KDD (droga publiczna) zastąpić symbolem KDW (droga wewnętrzna) z uwagi na położenie i wymagane prawem warunki techniczne dla dróg publicznych. Dodać należy, że ww. organ pozytywne uzgodnienie wyraził w kolejnym postanowieniu, z dnia 26 października 2016 r., po uwzględnieniu jego zastrzeżeń. Z kolei Miejska Komisja Urbanistyczno – Architektoniczna zaopiniowała projekt planu pozytywnie na posiedzeniu w dniu [...] lipca 2016 r. (protokół nr [...]). Następnie ogłoszono o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko (art. 17 pkt 9 ustawy planistycznej), informując o możliwości zgłoszenia uwag do dnia 30 grudnia 2016 r. W dniu 1 grudnia 2016 r. przeprowadzono dyskusję publiczną nad projektem planu, w trakcie której uwzględniono wniosek mieszkańca dotyczący treści § 14 ust. 2 projektu uchwały. Innych wniosków w trakcie procedury planistycznej nie zgłoszono. Następnie w dniu 31 października 2017 r. podjęto zaskarżoną uchwałę zamieszczając w niej: ustalenie co do zgodności ze studium (§ 1 planu) oraz informację o sposobie realizacji inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej (art. 20 ust. 1 ustawy planistycznej). W uzasadnieniu do projektu uchwały wskazano, że z uwagi na niezgłoszenie uwag uchwała nie zawiera załącznika dotyczącego sposobu ich rozpatrzenia. Przedstawiona sekwencja dokonywania poszczególnych czynności planistycznych były co do zasady prawidłowe. Drugą przesłanką z art. 28 ust. 1 ustawy planistycznej prowadzącą do częściowej lub całkowitej nieważności planu jest naruszenie zasad jego sporządzania. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że naruszenie zasad sporządzania planu to przyjęcie rozwiązań niezgodnych z normami konstytucyjnymi lub zawartymi w ustawach materialnoprawnych – które to normy wyznaczają granice wykonywania władztwa planistycznego. Jako naruszenie zasad sporządzania planu należy również traktować naruszenie ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (vide wyrok z dnia 11 września 2008 r., II OSK 215/08 oraz z dnia 9 października 2007 r., II OSK 401/07, CBOSA). Zgodność ze Studium jest warunkiem określonej treści planu, bowiem stosownie do art. 9 ust. 4 ustawy planistycznej, ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych, zaś stosownie do art. 15 ust. 1 tej ustawy, organ wykonawczy gminy sporządza projekt planu miejscowego zgodnie z zapisami studium. Istotnie, tak jak wskazuje Wojewoda, studium składa się z części tekstowej i części graficznej, zaś zgodność planu ze studium powinna dotyczyć obydwu tych części. Zdaniem sądu, niezgodność planu ze studium w sprawie niniejszej nie występuje jednak w sposób wskazany przez Wojewodę, tzn. jako niemożność odniesienia treści planu do funkcjonującego Studium z uwagi na niekompletność tego ostatnio wskazanego dokumentu podważająca, w ocenie Wojewody, jego znaczenie prawne. Przede wszystkim zauważyć należy, że sąd w sprawie niniejszej, ze skargi Wojewody Podlaskiego, kontroluje treść miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego a nie treść Studium. Wszystkie zaś zarzuty skargi odnoszą się nie do treści planu ale do treści Studium miasta i gminy Sokółka. Po drugie, nie sposób twierdzić, iż miasto i gmina Sokółka nie posiada Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego w sytuacji, gdy w obrocie prawnym pozostają następujące dokumenty tworzące to Studium: - odnośnie części graficznej – załącznik nr 2 do uchwały Rady Miejskiej w Sokółce nr XVIII/103/11 "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Sokółka. Kierunki - zmiana Studium 2011"; - odnośnie części tekstowej – załącznik do uchwały Rady Miejskiej w Sokółce nr XXXIII/251 z dnia 26 kwietnia 2005 r. stanowiący tekst jednolity części opisowej "Uwarunkowania" oraz załącznik nr 1 do uchwały Rady Miejskiej w Sokółce nr XVIII/103/11 stanowiący tekst jednolity "Kierunki zagospodarowania przestrzennego". Zdaniem sądu, istotnie wątpliwości budzić może kompletność i istnienie części graficznej studium "Uwarunkowania". Zgodnie zaś z § 4 ust. 1 rozporządzenia z dnia 28 kwietnia 2004 r. Ministra Infrastruktury w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (Dz. U. Nr 118, poz. 1233) projekt studium powinien zawierać: 1) część określającą uwarunkowania, o których mowa w art. 10 ust. 1 ustawy, przedstawioną w formie tekstowej i graficznej; 2) część tekstową zawierającą ustalenia określające kierunki zagospodarowania przestrzennego gminy, o których mowa w art. 10 ust. 2 ustawy; 3) rysunek przedstawiający w formie graficznej ustalenia, określające kierunki zagospodarowania przestrzennego gminy, a także granice obszarów, o których mowa w art. 10 ust. 2 ustawy; 4) uzasadnienie zawierające objaśnienia przyjętych rozwiązań oraz syntezę ustaleń projektu studium. Odnośnie studium miasta i gminy Sokółka graficznych uwarunkowań należy poszukiwać w: "Syntezie uwarunkowań" – mapa w skali 1:25 000 oraz "Uwarunkowaniach zagospodarowania przestrzennego – Gmina" mapa w skali 1:25000 (obydwie mapy wymienione jako załączniki nr 1 i 2 do uchwały nr XIV/132/99 w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Sokółka), jak też na mapie stanowiącej załącznik nr 1 do uchwały Rady Miejskiej w Sokółce z dnia 1 marca 2005 r. nr XXXI/239/05 zatytułowanej "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Sokółka. Zmiany". Nie sposób nie przyznać w części racji Wojewodzie, że wyżej opisana i funkcjonująca w obrocie prawnym część Studium "Uwarunkowania" budzi wątpliwości w świetle treści § 4 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia, tj. co do istnienia jednolitej części graficznej "Uwarunkowania". Jednakże przypomnieć należy, że po pierwsze - sąd w sprawie niniejszej nie kontroluje zgodności z prawem Studium, po drugie – warunkiem stwierdzenia nieważności planu miejscowego z uwagi na jego niezgodność ze Studium byłaby niemożność dokonania oceny zgodności treści planu z ustaleniami Studium. Taka zaś niemożność w sprawie niniejszej nie zachodzi tylko i wyłącznie z uwagi na to, że brak jednolitego dokumentu w postaci "Uwarunkowania" w części graficznej. Innymi słowy, dla uwzględnienia stanowiska Wojewody należałoby wykazać, że – wobec funkcjonowania w obrocie prawnym tekstów jednolitych "Kierunków" (z 2011 r.) i "Uwarunkowań" (z 2005 r.) oraz części graficznej "Kierunki" (z 2011 r.) – brak jednolitej części graficznej "Uwarunkowania" powoduje niemożność oceny zgodności planu ze Studium. Tego zaś w sprawie niniejszej Wojewoda nie wykazuje, jak też nie sposób, w ocenie sądu, przy funkcjonowaniu w obrocie prawnym części opisowej "Uwarunkowania", – przyjąć, że taka niemożność istnieje. Zgodzić się należy z organem, że wytycznymi dla projektantów sporządzających projekty planów miejscowych są przede wszystkim "Kierunki" i o ile przy projektowaniu nie należy abstrahować od "Uwarunkowań", to brak jednolitej części graficznej "Uwarunkowań" nie może przesądzać o niezgodności planu ze studium, przy istnieniu pozostałych wymaganych przepisem § 4 ust. 1 ww. rozporządzenia części Studium. Dodać należy, że studium jako dokument planistyczny jest aktem prawa wewnętrznego, aktem kierownictwa wewnętrznego a nie aktem normatywnym. Ma ono służyć organom do odczytania polityki planistycznej gminy w zakresie przyjętej treści planu miejscowego. W sprawie niniejszej, zdaniem sądu, jest to odczytanie możliwe. Dlatego zarzucanie w skardze na plan miejscowy nieistnienia Studium (w kształcie jaki obowiązuje w gminie Sokółka) jest nieskuteczne. Sąd w sprawie niniejszej, nie podzielając co do zasady stanowiska Wojewody, wskazuje dodatkowo, że: - zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie projektu studium, projekt zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy polegającej na uzupełnieniu studium o pojedyncze ustalenia, o których mowa w art. 10 ust. 2 ustawy planistycznej, wykłada się do publicznego wglądu w formie ujednoliconego projektu studium z wyróżnieniem projektowanej zmiany. W ustępie 3 § 8 rozporządzenia wskazano, że ujednolicona forma projektu studium, o której mowa w ust. 2, stanowi załącznik do uchwały w sprawie studium. Zauważyć należy, że załącznikiem do uchwały z dnia 1 marca 2005 r. w sprawie zmiany studium była część graficzna z wyróżnieniem projektowanej zmiany. Zmiany zaś uchwalone w 2011 r. stanowią tekst i załącznik o charakterze tekstu jednolitego; - zarzut skargi braku ciągłości planistycznej również nie został jednoznacznie odniesiony do kluczowego w sprawie niniejszej zagadnienia braku możliwości oceny zgodności treści planu z ustaleniami Studium, zaś zarzut wykonania map (sporządzanych w następujących po sobie datach uchwalania zmian Studium) w odmiennych technikach cyfrowych jest w kontekście oceny zgodności planu ze Studium niezasadny (mając na uwadze wskazane przez sąd jako obowiązujące części studium, tj. teksty jednolite części opisowych "Uwarunkowania" z 2005 r. i "Kierunki" z 2011 r. oraz części graficznej "Kierunki" z 2011 r.); - istotnie, mapy wielkoformatowe nie są opisane jako załączniki i nie zawierają podpisów, jednakże w przeważającej większości odpowiadają wskazanym jako załączniki do uchwały z dnia 15 grudnia 1999 r. częściom rysunkowym (także w zakresie skali poszczególnych map), zaś trzy załączniki tekstowe oznaczone datą "wrzesień 1999" odpowiadają załącznikom wymienionym w ww. uchwale jako załączniki tekstowe do niej. Drobne różnice występują jedynie w nazewnictwie. Kwestionując te dokumenty należy mieć na uwadze, że powstały one prawie 20 lat temu, co może tłumaczyć ich wybrakowanie i brak pełnego oznaczenia. Z oczywistych względów należy zaaprobować podjętą przez Burmistrza Sokółki próbę odtworzenia oryginałów tych dokumentów (zarządzenie z dnia [...] kwietnia 2018 r., k. 44), jak i podjętą przez Radę Miejską w Sokółce uchwałę z dnia 5 czerwca 2018 r. nr LXXIII/422/18 w sprawie przystąpienia do sporządzenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Sokółka (k. 53), jednakże wskazane akty nie przesądzają, w ocenie sądu, o trafności zarzutu Wojewody. Nie dowodzą bowiem niemożności przeprowadzenia oceny zgodności ustaleń zaskarżonego planu z funkcjonującymi w obrocie prawnym dokumentami tworzącymi Studium, a więc oceny zgodności wymaganej przez art. 20 ust. 1 ustawy planistycznej. Dodatkowo wskazać należy, że zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy planistycznej, w celu oceny aktualności studium i planów miejscowych wójt, burmistrz albo prezydent miasta dokonuje analizy zmian w zagospodarowaniu przestrzennym gminy, ocenia postępy w opracowywaniu planów miejscowych i opracowuje wieloletnie programy ich sporządzania w nawiązaniu do ustaleń studium, z uwzględnieniem decyzji zamieszczonych w rejestrach, o których mowa w art. 57 ust. 1-3 i art. 67, oraz wniosków w sprawie sporządzenia lub zmiany planu miejscowego. Stosownie do ust. 2 tego przepisu, wójt, burmistrz albo prezydent miasta przekazuje radzie gminy wyniki analiz, o których mowa w ust. 1, po uzyskaniu opinii gminnej lub innej właściwej, w rozumieniu art. 8, komisji urbanistyczno-architektonicznej, co najmniej raz w czasie kadencji rady. Rada gminy podejmuje uchwałę w sprawie aktualności studium i planów miejscowych, a w przypadku uznania ich za nieaktualne, w całości lub w części, podejmuje działania, o których mowa w art. 27. Stosownie do ust. 3 tego przepisu, przy podejmowaniu uchwały, o której mowa w ust. 2, rada gminy bierze pod uwagę w szczególności zgodność studium albo planu miejscowego z wymogami wynikającymi z przepisów art. 10 ust. 1 i 2, art. 15 oraz art. 16 ust. 1. Także wskazać należy, że zgodnie z art. 33 ustawy planistycznej, jeżeli w wyniku zmiany ustaw zachodzi konieczność zmiany studium lub planu miejscowego, czynności, o których mowa w art. 11 i 17, wykonuje się odpowiednio w zakresie niezbędnym do dokonania tych zmian. W przypadku zaskarżonego aktu na s. 3 uzasadnienia potrzeby podjęcia uchwały w sprawie planu wskazano, że jego sporządzenie jest zgodne z wynikami analizy zmian w zagospodarowaniu przestrzennym stanowiącej załącznik nr 1 do uchwały nr XXVIII/223/12 Rady Miejskiej w Sokółce z dnia 16 czerwca 2012 r. w sprawie oceny aktualności Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Sokółka oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Wydruk powyższej analizy sąd sporządził z urzędu ze strony internetowej BIP Urzędu Miejskiego w Sokółce i dołączył do akt sprawy (k. 36). Wyniki tej analizy są pozytywne dla oceny aktualności Studium, co wskazuje również, iż organ gminy nie znalazł podstaw do podważenia istnienia Studium jako całości. Nie pozostaje to bez wpływu na ocenę zarzutu Wojewody o niemożności ustalenia zgodności zaskarżonego planu (w dacie jego uchwalania) ze Studium z uwagi na nieistnienie kompletnego Studium. Odnośnie obowiązku uchwalania tekstu jednolitego studium to wskazać należy, że przepis art. 9 ust. 3a ustawy planistycznej, zgodnie z którym zmiana studium dla części obszaru gminy wymaga dokonania, zarówno w części tekstowej jak i graficznej studium, zmian w odniesieniu do wszystkich treści, które w wyniku wprowadzonej zmiany przestają być aktualne, w szczególności zmian w zakresie określonym w art. 10 ust. 1 – wszedł w życie z dniem 18 listopada 2015 r. (wprowadzony art. 41 pkt 2 ustawy z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji (Dz. U. z 2015 r., poz. 1777 ze zm.). Przepis ten odnosi się do "treści, które w wyniku wprowadzonej zmiany przestają być aktualne", w szczególności tych, które wynikają z art. 10 ust. 1 ustawy planistycznej. Nie nakłada expressis verbis obowiązku uchwalenia tekstu jednolitego studium. Reasumując tę część rozważań, w ocenie sądu nieuzasadniony jest zarzut Wojewody o braku możliwości oceny zaskarżonego planu z punktu widzenia wymagania art. 20 ust. 1 ustawy planistycznej (zgodność planu ze studium), z uwagi na brak kompletnego i jednolitego studium. Nie wykazał Wojewoda, że mimo funkcjonowania w obrocie prawnym tekstów jednolitych "Kierunków" (z 2011 r.) i "Uwarunkowań" (z 2005 r.) oraz części graficznej "Kierunków" (z 2011 r.) – brak jednolitej części graficznej "Uwarunkowania" powoduje niemożność oceny zgodności planu ze Studium. Niezaakceptowanie przez sąd stanowiska Wojewody co do zasady, nie zwalnia sądu z oceny zgodności planu ze Studium w pozostałym zakresie, co należy wyprowadzić z art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd niezgodność częściową dostrzega, a dotyczy ona zapisów tekstu planu i załącznika graficznego do planu odnośnie terenów leśnych oraz ujęcia w planie powierzchni biologicznie czynnej. Odnośnie ustaleń dotyczących terenów leśnych wskazać należy, że rysunek Studium (część graficzna "Kierunki" jako załącznik nr 2 do uchwały z dnia 29 września 2011 r.) wskazuje na terenie objętym planem (w Studium teren ten oznaczony symbolem P2,UR) występowanie gruntów leśnych ZL. Porównanie ww. rysunku Studium z rysunkiem stanowiącym załącznik graficzny do uchwalonego planu dowodzi istnienia różnic między przeznaczeniem na tych dwóch dokumentach graficznych gruntów leśnych. W legendzie planu teren oznaczony na zielono jako Ls opisano jako "grunty leśne, na które uzyskano zgodę na zmianę przeznaczenia na cele nieleśne decyzją Marszałka Województwa P. [...] z dnia [...] czerwca 2016 r.". Skoro jednak tereny oznaczone na rysunku planu jako Ls przeznaczono na cele nieleśne, to na jakiej podstawie oznaczono na rysunku planu jako teren PU pozostały teren leśny wyrysowany na rysunku Studium jako ZL (poza terenem Ls z planu). Inaczej rzecz ujmując, nie sposób ustalić, na jakiej podstawie (czy uzyskano tożsamą jak z dnia [...] czerwca 2016 r. decyzję organu uzgadniającego) przeznaczono na cele PU teren leśny poza obszarem Ls wyrysowanym na planie. Przeznaczenie części terenu leśnego wyrysowanego na Studium jako ZL na tereny PU bez zgody właściwego organu stanowi także o istotnym naruszeniu trybu sporządzania planu co do tej części planu. A zatem, skoro rysunek planu i tekst planu są niezgodne ze Studium oraz nie wykazano istnienia uzgodnienia co do przeznaczenia terenów leśnych w części na cele nieleśne, zaś bez powyższych naruszeń plan mógłby mieć w części dotyczącej terenów leśnych inną treść, należało stwierdzić nieważność § 2 ust. 4 części tekstowej planu i odpowiadającej jej części graficznej planu, uznając to uchybienie za istotne naruszenie zasad i trybu sporządzania planu w zakresie jego zgodności ze Studium (niewykazanie zmiany przeznaczenia części terenu wyrysowanego w Studium jako leśny na cele nieleśne). Odnośnie stwierdzenia niezgodności planu ze Studium w pozostałym zakresie (§ 14 ust. 4 pkt 1 lit. "a" planu) to wskazać należy, że teren, dla którego uchwalono zaskarżony plan znajduje się na obszarze oznaczonym w Studium symbolem P2, UR jako strefa zabudowy przemysłowo – składowej i usług rzemieślniczych, tj. usługi uciążliwe (UR) oraz perspektywa lub brak odpowiedniego terenu na P1 (P2). W planie miejscowym teren ten oznaczono symbolem PU (zabudowa produkcyjno – usługowa) oraz tereny leśne (Ls). Na s. 49 - 50 tekstu jednolitego Studium w części 4.5. "Strefa zabudowy przemysłowo – składowej i usługowo – rzemieślniczej" wskazano w punkcie 10, że udział powierzchni biologicznie czynnej w powierzchni działki lub terenu inwestycji nie powinna być mniejsza jak 25 %. Tymczasem w § 14 ust. 4 pkt 1 lit. "a" planu wskazano, że dla terenu oznaczonego symbolem PU pozostała część działki budowlanej powinna być przeznaczona na powierzchnię biologicznie czynną minimum 15 % powierzchni. Stanowi to o istotnej niezgodności z tekstem Studium, bowiem zaniża wymaganie odnośnie powierzchni biologicznie czynnej o 10 %, co może być wielkością odczuwalną zwłaszcza mając na uwadze przeznaczenie terenu, którego dotyczy (produkcyjno – usługowy). Reasumując wskazać należy, że z powyższego wynika po pierwsze, możliwość dokonania oceny zgodności ustaleń planu z ustaleniami Studium miasta i gminy Sokółka, a po drugie, niezgodność treści planu i odpowiadającej jej części graficznej z ustaleniami Studium, co stanowi naruszenie zasad i trybu sporządzania planu miejscowego, wyżej wyjaśnioną i wyłącznie w zakresie wyżej opisanym. Stąd też skarga podlega uwzględnieniu w tej części na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej P.p.s.a. W pozostałym zakresie sąd uznał treść planu za niebudzącą wątpliwości z punktu widzenia zgodności ze Studium (art. 151 P.p.s.a.). Wskazać należy, że w Studium wskazano, iż dla większych terenów produkcyjno – usługowych należy przygotować miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego na kierunku wschodnim, przy wysokości zabudowy w zależności od potrzeb technologicznych oraz przy modernizacji i rozwijaniu układu komunikacyjnego (s. 24, 49-50 tekstu jednolitego studium "Kierunki" z 2011 r.). Zdaniem sądu, w tym zakresie Studium zrealizowano w planie bez naruszenia jego zapisów, przewidując układ komunikacyjny na obszarze objętym planem (KDW), nie ograniczając wysokości budowli technologicznych (§ 14 ust. 4 pkt 5 planu), uwzględniając wartość archeologiczną terenów (§ 6 ust. 1 i 2 planu oraz s. 33 ww. tekstu Studium). Zauważyć należy, że przeznaczenie obszaru objętego planem jako PU (teren zabudowy przemysłowo – usługowej) nie koliduje z jego przeznaczeniem w Studium, w którym teren ten oznaczono jako P2,UR (produkcyjno – składowy, usługi także uciążliwe, z dopuszczeniem funkcji zabudowy mieszkaniowej, vide rysunek Studium). Stąd też sąd oddalił skargę w pozostałej części (pkt 2 wyroku). Sąd oddalił wniosek pełnomocnika organu złożony na rozprawie w dniu 27 września 2018 r. o jej odroczenie i zakreślenie terminu na wypowiedzenie się w kwestiach dotyczących treści planu po uzgodnieniu z planistą. Zdaniem sądu, ocena zaskarżonej zmiany planu była możliwa również bez uzyskania wyjaśnień w tym zakresie.