II SA/Bk 419/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Danuta Tryniszewska - Bytys (spr.), po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2012 r. w Białymstoku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. R. na postanowienie P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia organu p o s t a n a w i a odrzucić skargę Postanowieniem z [...].04.2012 r. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. odmówił wyłączenia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w H. od prowadzenia postępowań administracyjnych w sprawach dotyczących obiektów zlokalizowanych na działce nr [...] w N. Postanowienie zostało doręczone J. R. w dniu 23.03.2012 r. z pouczeniem, że nie przysługuje na nie zażalenie. J. R. złożył do sądu administracyjnego skargę na powyższe postanowienie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, bowiem działanie organu w niej zakwestionowane pozostaje poza kognicją sądów administracyjnych. Z mocy art. 1 § 1 ustawy z 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej p.p.s.a., kontrola ta obejmuje rozpoznawanie skarg na określone, władcze formy tej działalności, w tym wyłącznie na ściśle określone kategorie postanowień: wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające co do istoty sprawy, jak również na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (art. 3 § 2 pkt 2 i 3 p.p.s.a.). Zdaniem sądu zaskarżone w sprawie niniejszej postanowienie nie należy do żadnej kategorii orzeczeń wyżej wymienionych. Przede wszystkim nie jest postanowieniem zaskarżalnym, bowiem w k.p.a. nie przewidziano na nie zażalenia, a zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. przysługuje ono wyłącznie, gdy kodeks tak stanowi. Nie jest również postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie lub rozstrzygającym sprawę co do istoty, gdyż dotyczy wyłącznie kwestii wpadkowej, mającej charakter proceduralny. Nie zostało także wydane w postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym. Zauważyć na marginesie należy, że w k.p.a. w ogóle nie przewidziano obowiązku wydawania postanowienia w przedmiocie wyłączenia organu lub pracownika. Zatem jeśli zaskarżone w sprawie niniejszej postanowienie organu nie mieści się w katalogu spraw wyszczególnionych przepisem art. 3 § 2 pkt 2 i 3 p.p.s.a., to skarga na nie wniesiona jest niedopuszczalna. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.