II SA/Bk 424/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński, Sędziowie sędzia NSA Mieczysław Markowski, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 października 2017 r. sprawy ze skargi T. R. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę Wojewoda P. zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r., znak: [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] lutego 2017 r., Nr [...], znak [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą O. S.A. z siedzibą w W. (dalej powoływanej jako: "Spółka" lub "Inwestor") pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, w tym wieży telekomunikacyjnej strunobetonowej wraz z szafami telekomunikacyjnymi, wewnętrzną linią zasilającą i ogrodzeniem, na działce o nr ewid. gr. [...] - obręb [...] (S. Płd.) przy ul. [...] w B. Podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia faktyczne i prawne. Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2016 r. Spółka zwróciła się o wydanie pozwolenia na budowę ww. inwestycji, a Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r., Nr [...], znak: [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił Inwestorowi pozwolenia na budowę wnioskowanej inwestycji. W wyniku przeprowadzonego postępowania odwoławczego od ww. decyzji, Wojewoda P. decyzją z dnia [...] października 2016 r., znak: [...], uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W toku ponownie prowadzonego postępowania Prezydent Miasta B. postanowieniem z dnia [...] października 2016 r., znak: [...], wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 prawa budowlanego, nałożył na Inwestora obowiązek usunięcia w terminie do [...] marca 2017 r. stwierdzonych nieprawidłowości. W dniu [...] stycznia 2017 r. pełnomocnik Inwestora przedłożył w organie I instancji uzupełnioną dokumentację projektową. Zawiadomieniem z dnia [...] lutego 2017 r., znak: [...], Prezydent Miasta B. poinformował strony postępowania o możliwości zapoznania się z zebranymi materiałami i dowodami w sprawie oraz możliwości zgłoszenia ewentualnych uwag, wniosków i zastrzeżeń. W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia [...] lutego 2017 r. T. R.(powoływany dalej jako "Skarżący") właściciel nieruchomości o nr ewid. gr. [...] bezpośrednio sąsiadującej z działką inwestycyjną, wskazał, że jego zdaniem organ I instancji wydał skarżoną decyzję bez zebrania pełnego materiału dowodowego, bowiem nie uwzględnił faktu, iż na skutek wybudowania planowanej inwestycji jego nieruchomość straci na wartości. Decyzją z dnia [...] lutego 2017 r., znak: [...], Prezydent Miasta B. zatwierdził projekt budowlany i udzielił O. S.A. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę wnioskowanej inwestycji. Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia wniósł Skarżący, który ponownie wskazał, że w jego uznaniu jego działka straci na wartości wskutek wybudowania przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej. Wskazał, że w jego ocenie niezbędne jest przeprowadzenie oceny oddziaływania wnioskowanej inwestycji na środowisko i do kwalifikacji środowiskowej tego przedsięwzięcia należy brać pod uwagę możliwą przyszłą zabudowę terenów sąsiednich. Ponadto zdaniem Skarżącego, w ponownie prowadzonym postępowaniu nie uwzględniono wszystkich wskazań z decyzji kasacyjnej Wojewody P. z dnia [...] października 2016 r., znak: [...]. Wojewoda P., po rozpatrzeniu powyższego odwołania, decyzją z dnia [...] kwietna 2017 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta B. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia oceniając materiał dowodowy zgromadzony przez Prezydenta Miasta B., uzupełniony zgodnie ze wskazaniami zawartymi w decyzji kasacyjnej z dnia [...] października 2016 r., Wojewoda uznał, iż jest on wystarczający do udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, bowiem zostały spełnione wymogi zawarte w przepisach prawa. Organ I instancji zasadnie bowiem w wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 prawa budowlanego postanowieniu z dnia [...] października 2016 r., znak: [...], zobowiązał Inwestora do usunięcia w terminie do [...] marca 2017 r. stwierdzonych przez tut. organ w ww. decyzji kasacyjnej nieprawidłowości, tj. do przedłożenia ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na budowę przedmiotowej inwestycji z uwagi na możliwą przyszłą zabudowę terenów sąsiednich, uzupełnienia części opisowej projektu zagospodarowania terenu o istniejącą na terenie działki inwestycyjnej stację bazową telefonii komórkowej, wskazania w części opisowej projektu architektoniczno-budowlanego wartości pochylenia (tiltu) anten sektorowych wchodzących w skład przedmiotowej inwestycji, oraz uzupełnienia projektu budowlanego o rysunek przedstawiający w płaszczyźnie poziomej maksymalnego zasięgu (wynoszącego 115,8 m) rozkładu pól elektromagnetycznych o gęstości mocy powyżej 0,1 W/m2 dla maksymalnego pochylenia anten 8°. Odnośnie nałożonego obowiązku przedłożenia ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na budowę przedmiotowej inwestycji, Inwestor w dniu [...] stycznia 2017 r. przedłożył pismo Departamentu Ochrony Środowiska Urzędu Miejskiego w B. z dnia [...] stycznia 2017 r., znak: [...], będące odpowiedzią na zapytanie Inwestora odnośnie konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla zamierzonej inwestycji. W powyższym piśmie wskazano jednoznacznie, że do kwalifikacji przedsięwzięć dla których wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, określenie odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny, dokonuje się dla istniejącego stanu zagospodarowania otoczenia instalacji. Stwierdzono także, że wnioskowana budowa stacji bazowej telefonii komórkowej na działce o nr ewid. gr. [...]1 (obręb [...] Płd.) przy ul. [...] w B., nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze bądź potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W ocenie Wojewody również pozostałe nieprawidłowości zostały uzupełnione przez Inwestora zgodnie z postanowieniem z dnia [...] października 2016 r., stąd też zawarty w odwołaniu zarzut, że w ponownie prowadzonym postępowaniu nie uwzględniono wszystkich wskazań z decyzji kasacyjnej Wojewody P. z dnia [...] października 2016 r., jest bezzasadny Dalej organ odwoławczy stwierdził też zgodność projektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego na terenie inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Nr Xll/110/07 Rady Miejskiej Białegostoku z dnia 21 maja 2007 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla [...] i [...] (rejon ulic [...] i [...]) w Białymstoku (Dz. Urz. Woj. Podlaskiego z 2007 r., Nr 149, poz. 1384 ze zm.). Zapis § 46 ust. 2 omawianego planu miejscowego dopuszcza bowiem na terenach produkcyjnych i usługowych, a zatem na terenie inwestycyjnym oznaczonym w planie symbolem 13PU, lokalizację stacji bazowych telefonii komórkowych. Wskazana zgodność lokalizacji inwestycji z zapisami ww. planu miejscowego wypełnia regulację art. 35 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego. Dalej Wojewoda stwierdził, że przedmiotowa inwestycja nie wymaga, wbrew twierdzeniom Skarżącego, uzyskania takiej decyzji, co realizuje wymóg przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego. Oceniając z kolei projekt budowlany pod kątem wymagań art. 35 ust. 1 pkt 3 prawa budowlanego organ II instancji stwierdził, że przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany jest kompletny, a w projekcie znajduje się informacja dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa wart. 20 ust. 1 pkt 1b prawa budowlanego. Inwestor wraz z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji przedłożył także prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 33 ust. 2 pkt 2 prawa budowlanego). W ocenie Wojewody organ I instancji prawidłowo wyznaczył obszar oddziaływania obiektu i ustalił strony postępowania, zapewniając im czynny udział w administracyjnym postępowaniu. Odnosząc się z kolei do zarzutu Skarżącego dotyczącego kwestii obniżenia wartości jego nieruchomości sąsiadującej z terenem planowanej inwestycji organ stwierdził, że zagadnienie to wykracza poza przedmiot sprawy i należy do właściwości sądów powszechnych. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wywiódł Skarżący wskazując, że jego zdaniem planowana inwestycja spowoduje spadek wartości jego nieruchomości. W związku z powyższym żąda aby Inwestor albo pokrył wyliczoną przez niego różnicę w cenie jego nieruchomości albo wykupił jego działkę. Skarżący nie zgodził się też ze stanowiskiem Departamentu Ochrony Środowiska Urzędu Miejskiego w B., że przedmiotowa inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W odpowiedzi na skargę Wojewoda P. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. ‘ Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem jej zarzuty i argumenty nie podważają legalności zaskarżonej decyzji. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody P. z dnia [...] kwietnia 2017 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] lutego 2017 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Inwestorowi pozwolenia na budowę opisanej na wstępie stacji bazowej telefonii komórkowej. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1332). Zgodnie z art. 35 ust. 1 tej ustawy przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, właściwy organ sprawdza: 1. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3. kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4. wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (ust. 3). W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (ust. 4). Przywołany art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego określa zakres obowiązków organu, których celem jest kompleksowe sprawdzenie projektu budowlanego w fazie wyjaśniającej postępowania administracyjnego o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego. Z treści tego przepisu wynika przy tym, że podstawowym obowiązkiem tego organu jest zbadanie zgodności rozwiązań zaproponowanych w projekcie budowlanym z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Analiza ta ma znaczenie fundamentalne, bowiem to te dokumenty określają w sposób wiążący m.in. przeznaczenie, parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy i inne, jak też kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. W ocenie Sądu, orzekające w sprawie organy dokonały prawidłowej oceny stwierdzając, że zaplanowana przez skarżącą Spółkę inwestycja, polegająca na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej w postaci wieży telekomunikacyjnej strunobetonowej wraz z szafami telekomunikacyjnymi, wewnętrzną linią zasilającą i ogrodzeniem, na działce o nr ewid. gr. [...] - obręb [...] przy ul. [...] w B., jest zgodna z ustaleniami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W myśl bowiem § 46 ust. 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Nr Xll/110/07 Rady Miejskiej Białegostoku z dnia 21 maja 2007 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla [...] i [...] (rejon ulic [...] i [...]) w Białymstoku (Dz. Urz. Woj. Podlaskiego z 2007 r., Nr 149, poz. 1384 ze zm.) na terenach produkcyjnych i usługowych, a zatem na terenie inwestycyjnym oznaczonym w planie symbolem 13PU, dopuszcza się lokalizację stacji bazowych telefonii komórkowych. Wskazana zgodność lokalizacji inwestycji z zapisami ww. planu miejscowego wypełnia zatem warunek z art. 35 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego. Zgodzić się należy również z orzekającymi w sprawie organami, że przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany jest kompletny, a więc spełnia wymóg z art. 35 ust. 1 pkt 3 prawa budowlanego. W projekcie znajduje się informacja dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa wart. 20 ust. 1 pkt 1b prawa budowlanego. Zgodnie z art. 20 ust. 4 ww. ustawy, dokumentacja projektowa zawiera oświadczenie projektantów i sprawdzających, że projekt budowlany został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Przedłożony do zatwierdzenia projekt stosownie do treści art. 35 ust. 1 pkt 4 prawa budowlanego, został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnymi na dzień opracowania projektu budowlanego zaświadczeniami o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego, o których mowa w art. 12 ust. 7 prawa budowlanego. Inwestor wraz z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji przedłożył także prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 33 ust. 2 pkt 2 prawa budowlanego). Organy prawidłowo też wyznaczyły obszar oddziaływania obiektu i ustaliły właściwy krąg strony postępowania, zapewniając im czynny udział w administracyjnym postępowaniu. Legalności decyzji o pozwoleniu na budowę nie podważają również zarzuty podniesione w skardze. Wbrew, bowiem stanowisku Skarżącego projektowana inwestycja nie wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Z dołączonego do akt postępowania pisma Departamentu Ochrony Środowiska Urzędu Miejskiego w B. z dnia [...] stycznia 2017 r., znak: [...] wynika bowiem, że projektowana budowa stacji bazowej telefonii komórkowej na działce o nr ewid. gr. [...] (obręb [...].) przy ul. [...] w B., nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze bądź potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Na prawidłowość zaskarżonej decyzji nie miała tez wpływu podnoszona w skardze kwestia obniżenia wartości nieruchomości Skarżącego sąsiadującej z terenem planowanej inwestycji. Jak słusznie bowiem stwierdził Wojewoda P. w odpowiedzi na skargę okoliczność ta jest zagadnieniem wykraczającym poza przedmiot sprawy, jakim jest udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, i należy do właściwości sądów powszechnych. Dodać należy, że wskazana przez Skarżącego możliwość obniżenia wartości nieruchomości wskutek zrealizowania na działce sąsiedniej planowanej inwestycji nie jest okolicznością, która może determinować udzielenie przez organy architektoniczno-budowlane pozwolenia na budowę. Z tego powodu organ nie może odmówić Inwestorowi udzielenia pozwolenia na budowę (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 27 stycznia 2016 r. o sygn. akt II SA/Sz 762/15). Dokonując analizy postępowania przeprowadzonego przez organy administracji architektoniczno – budowlanej w przedmiotowej sprawie Sąd doszedł do wniosku, że organy zgodnie ze swoimi kompetencjami i w wyznaczonym przez ustawę zakresie oceniły projektowaną inwestycję, a uznając, że spełnia ona wszystkie wymogi przewidziane prawem nie mogły odmówić zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Decyzja Wojewody, jak i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta B. są zgodne z prawem, nie naruszają przepisów materialnoprawnych, ani przepisów postępowania. W ocenie Sądu wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło też dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia, a ocena ta nie nosi cech dowolności. Zgodnie zaś z art. 107 § 3 k.p.a. w rozstrzygnięciu zawarto podstawowe jego elementy, wskazano także uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu, wyjaśniono podstawy prawne postanowienia z przytoczeniem przepisów prawa. W związku z powyższym Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.