II SA/Bk 429/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 września 2019 r. sprawy ze skarg J. K. i M. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oddala skargi U podstaw zaskarżonego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia faktyczne i prawne. Wnioskiem z dnia [...] października 2018r. S. S.C. (zwana dalej "Inwestorem") wystąpiła o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie instalacji fotowoltaicznej - elektrowni słonecznej, o mocy do 1,0 MW wraz z innymi, niezbędnymi do jej funkcjonowania, obiektami i urządzeniami infrastruktury technicznej, na terenie działki nr geod. [...] w B. Do wniosku Inwestor załączył: Kartę Informacyjną Przedsięwzięcia (KIP), uzupełnioną w dniu [...] listopada 2018r., kopie map ewidencyjnych z zaznaczonym przebiegiem granic terenu, którego wniosek dotyczy oraz wskazujące obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, wypis z ewidencji gruntów. Burmistrz Miasta B., po rozpatrzeniu powyższego wniosku, decyzją z dnia [...] marca 2019r. nr [...] stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko ww. przedsięwzięcia. Od powyższej decyzji odwołali się J. K. oraz M. O. W odwołaniach tych wyrazili niezadowolenie z wydanej decyzji podkreślając, że praca stacji będzie ciągła i utrudniać będzie egzystencję zamieszkałym tam ludziom z uwagi na głośną pracę konwektorów i falowników. Wskazali na wysoką szkodliwości pola energetycznego takiej stacji i fal Wifi na środowisko naturalne i ludzi. J. K., powołując się na artykuły naukowe, podkreślił dodatkowo, że fale wytwarzane przez taką stację mogą skutkować w przyszłości bezpłodnością dzieci i nowotworami mózgu oraz mieć negatywny wpływ na ich układ nerwowy. W ocenie obu odwołujących się stacja energetyczna nie powinna być lokalizowana w sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] maja 2019r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu Kolegium w pierwszej kolejności powołało art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. 2018 r., poz. 2081, ze zm. - zwanej dalej "Ustawą"), wyjaśniając, że uzyskanie decyzji środowiskowej jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Dalej SKO podzieliło ustalenia i ocenę prawną organu pierwszej instancji, w szczególności co do kwalifikacji przedsięwzięcia zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 52 lit. b rozporządzenia, jako przedsięwzięcia mogącego zawsze potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W dalszym etapie SKO wyjaśniło, że ustawodawca dość precyzyjnie określił katalog okoliczności uzasadniających odmowę wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i żadnego z tych warunków sporna inwestycja nie spełnia, bowiem: (-) teren jej lokalizacji nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, (-) organy uzgadniające wydały wymagane prawem opinie i uzgodnienia, w których stwierdzono, że dla planowanego przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko; (-) z oceny oddziaływania na środowisko nie wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w innym wariancie lokalizacyjnym; (-) przesłanka znaczącego negatywnego oddziaływania na obszar Natura 2000 (o czym stanowi art. 81 ust. 2 ustawy), nie może mieć w niniejszej sprawie zastosowanie, albowiem, nie zaistniał obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko; (-) ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, aby przedsięwzięcie mogło spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych, o których mowa w art. 81 ust. 3 ustawy środowiskowej (tj. określonych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza). W tym zakresie podkreślono jednocześnie, że planowana inwestycja realizowana będzie w obrębie jednolitej części wód powierzchniowych: S., B., których stan oceniany jest jako zły i nie są zagrożone nieosiągnięciem celów środowiskowych. Reasumując Kolegium doszło do wniosku, że w analizowanej sprawie nie zaistniały wyżej wskazane warunki do odmowy zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Kolegium wskazało dodatkowo na wnioskowy charakter postępowania o środowiskowe uwarunkowania oraz na to, że sprzeciw społeczności lokalnej, czy właścicieli sąsiednich nieruchomości nie ma wpływu na treść decyzji środowiskowej, bowiem tę treść determinują przepisy prawa. Dlatego w pierwszej instancji rozważono przede wszystkim przesłanki z art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej i ustalono, że skarżona decyzja (wraz z załącznikiem w postaci charakterystyki przedsięwzięcia) określa: a) rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia; sytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, uwzględniające: obszary wodno-błotne oraz inne obszary o płytkim zaleganiu wód podziemnych, obszary wybrzeży, obszary górskie lub leśne (brak takich obszarów); b) obszary objęte ochroną (w tym strefy ochronne ujęć wód i obszary ochronne zbiorników wód śródlądowych; obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszary Natura 2000 oraz pozostałe formy ochrony przyrody; obszary, na których standardy jakości środowiska zostały przekroczone (brak takich obszarów)); c) analizuje się rodzaj konstrukcji i technologii wykorzystywanych przy realizacji inwestycji (inwestycja nie będzie miała wpływu ani na środowisko, ani na stosunki wodne). Organ odwoławczy podkreślił również, że w prowadzonym postępowaniu zapewniono czynny udział w postępowaniu wszystkim zainteresowanym, wykonano obowiązek niezbędnych obwieszczeń, dopuszczono do udziału w postępowaniu organizację społeczną, zaś oceny materiału dowodowego, w tym przedłożonego KIP dokonały - zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów - wyspecjalizowane organy administracji, właściwe do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 75 ust. 1 pkt 1 i art. 78 ust. 1 ustawy środowiskowej). Odnośnie przedłożonej KIP Kolegium wskazało, że dokument ten spełnia wymagania formalne i zawiera wszystkie elementy wymagane art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy środowiskowej, a jego analiza merytoryczna pozwala na stwierdzenie, że planowane przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia. Konfrontując z kolei zarzuty Skarżących w kontekście przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego Kolegium podkreśliło, że charakter przedsięwzięcia nie spowoduje szkodliwych następstw ani dla środowiska, ani dla życia i zdrowia okolicznych mieszkańców. Podczas realizacji przedsięwzięcia nie nastąpi też przekroczenie dopuszczalnych wartości natężenia pola elektrycznego tj. 10 kV/m oraz wartości natężenia pola magnetycznego tj. 60 A/m nawet w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji. Przedmiotowa inwestycja - zgodnie z zobowiązaniem inwestora - będzie spełniać wymagania zawarte w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów. Ponadto, jak ustaliły organy specjalistyczne, oddziaływanie inwestycji na etapie realizacji będzie miało charakter oddziaływania lokalnego, krótkotrwałego i przemijającego (głównie hałas i immisje wynikające z prac ziemnych), natomiast w trakcie eksploatacji przedsięwzięcia, nie przewiduje się przekroczeń dopuszczalnych wartości hałasu w stosunku do zabudowań mieszkalnych w porze dziennej i nocnej (45 dB). Kolegium wskazało również, że organ odpowiedzialny za badania w zakresie zdrowia i życia ludzi, tj. PPIS zauważył, że inwestycja po zrealizowaniu "nie powinna negatywnie oddziaływać na życie i zdrowie ludzi". Kolegium zwróciło też uwagę, że nie istnieją żadne dowody na okoliczność, że dojdzie do przekroczenia dopuszczalnych wartości natężenia pola elektrycznego tj. 10 kV/m oraz wartości natężenia pola magnetycznego tj. 60 A/m, a są to wartości charakterystyczne dla standardowych stacji transformatorowo-rozdzielczych, lokalizowanych również na terenach zabudowy mieszkalnej. Odnosząc się natomiast do obaw Skarżących co do negatywnych oddziaływań sieci Wi-Fi, Kolegium wyjaśniło, że planowana inwestycja nie dotyczy tego rodzaju fal elektromagnetycznych. Skargę (nazwaną sprzeciwem) na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wniósł J. K. powielając w niej argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji I instancji, co do tego, że praca stacji energetycznej będzie ciągła i utrudniać będzie egzystencję zamieszkałym tam ludziom oraz argumentację o wysokiej szkodliwości pola energetycznego takiej stacji i fal Wifi dla okolicznych mieszkańców. Skarżący podkreślił dodatkowo, że niezrozumiałe jest promowanie inwestycji składającej się z 4000 sztuk paneli fotowoltaicznych na terenie, który z dwóch stron sąsiadować będzie z terenem zabudowy mieszkaniowej, które to przeznaczenie przyjęto w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ulicy [...] dla miasta B.. Ze skargą na decyzję SKO z dnia [...] maja 2019r. wystąpił również M. O. powtarzając w większości zarzuty z odwołania w zakresie szkodliwości przedsięwzięcia dla środowiska. Dodatkowo Skarżący zasygnalizował, że grunty działki [...] są gminne, a nie Miasta B., co powinno skutkować uznaniem niewłaściwości organu I instancji w sprawie. SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Słowem należy wyjaśnić, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), a uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju kwalifikowane wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego złożone skargi podlegały oddaleniu. W przedmiotowej sprawie kontroli sądu poddana została decyzja SKO w B. z dnia [...] maja 2019r. utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta B. z dnia [...] marca 2019r. stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie instalacji fotowoltaicznej - elektrowni słonecznej o mocy do 1,0 MW wraz z innymi, niezbędnymi do jej funkcjonowania, obiektami i urządzeniami infrastruktury technicznej na terenie działki o nr [...] w B. Dokonując oceny ww. rozstrzygnięć w pierwszej kolejności należy wskazać, że organy obu instancji prawidłowo zastosowały procedurę poprzedzającą wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, określoną w ustawie z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2018, poz. 2018, dalej jako: "ustawa środowiskowa". Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje bowiem kwalifikacja spornego przedsięwzięcia jako mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej oraz § 3 ust. 1 pkt 52 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71 ze zm., powoływanego dalej jako: "rozporządzenie"). Konsekwencją takiej kwalifikacji był obowiązek wystąpienia przez inwestora, przed zainicjowaniem kolejnego etapu realizacji inwestycji, do właściwego wójta o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia (art. 72 ust. 1 i 2 ustawy środowiskowej). Zgodnie zaś z art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy środowiskowej, przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest wymagane, w przypadku przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, gdy obowiązek powyższy został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 tej ustawy. Przepis art. 63 ust. 1 wskazuje, że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przy czym ustawa środowiskowa obliguje w art. 64 ust. 1 do wcześniejszego zasięgnięcia opinii RDOŚ, PPIS, organu właściwego do wydania pozwolenia zintegrowanego na podstawie ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, jeżeli planowane przedsięwzięcie kwalifikowane jest jako instalacja, o której mowa w art. 201 ust. 1 tej ustawy oraz organu właściwego do wydania oceny wodnoprawnej. Organ prowadzący postępowanie jest zatem zobowiązany do ustalenia, czy w sprawie zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przy uwzględnieniu stanowiska organów opiniujących. W przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przy czym charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 84 ust. 1 i 2 ustawy środowiskowej). Po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji Sąd doszedł do wniosku, że wszystkie wskazane wyżej warunki – zarówno formalne, jak i merytoryczne – zostały w zaskarżonej decyzji spełnione. W sprawie niniejszej organ pierwszej instancji uzyskał wymagane opinie RDOŚ, PPIS oraz PGW Wody Polskie (opinia RDOŚ z dnia [...] grudnia 2018 r., opinia PPIS z dnia [...] grudnia 2018 r., oraz opinia PGW Wody Polskie z dnia [...] stycznia 2019r. - k. 166, 176 i 178 akt adm.). Wszystkie trzy organy opiniujące wskazały na brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Trzeba tu podkreślić, że organy te wydają opinie, a zatem organ właściwy do rozstrzygnięcia sprawy nie jest nimi formalnie związany, jednakże są to organy wyspecjalizowane w zakresie gospodarki wodnej (Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w B. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie), w zakresie ochrony środowiska (Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska) oraz w zakresie higieny (Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. P.). Już sama jednolitość oceny tych wyspecjalizowanych organów wskazuje, że w zakresie ich właściwości brak jest szczególnych okoliczności, które świadczyłyby o konieczności przeprowadzenia postępowania środowiskowego w pełnym zakresie. Oczywiście nawet w takiej sytuacji istnieje możliwość, że organ właściwy do wydania decyzji stwierdzi w postanowieniu wydanym na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, jeżeli będzie to wynikać z analizy czynników wskazanych w tym przepisie. W kontrolowanym postępowaniu szczegółowo przeprowadzona analiza doprowadziła jednak organy obu instancji do takiego samego wniosku, jaki wynikał z uzyskanych w toku postępowania, opinii. Wniosek ten zostały wyrażony w postanowieniu organu I instancji z [...] stycznia 2019r., wydanym na podstawie art. 63 ust. 1 i 2 ustawy środowiskowej oraz w zaskarżonej decyzji. W obu tych rozstrzygnięciach organy wyraziły pogląd, że charakter przedsięwzięcia nie spowoduje szkodliwych następstw ani dla środowiska (klimatu), ani dla życia i zdrowia okolicznych mieszkańców. Organy orzekające w przedmiotowej sprawie przeprowadziły też szczegółową analizę zgodności inwestycji z wymogami art. 63 ust. 1 tej ustawy. Przypomnieć bowiem należy, że w sytuacji stwierdzenia przez organy braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, organy decyzyjne (prowadzące postępowanie "główne" środowiskowe) powinny dokonać obiektywnej, wyważonej, opartej na niekwestionowanym stanie faktycznym oceny KIP jako dowodu zasadniczego, jak też ocenić inwestycję w kontekście wszystkich uwarunkowań wymienionych w art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej. Dokonana w tym zakresie ocena nie budzi co do zasady wątpliwości Sądu. Co prawda Kolegium przy ocenie KIP błędnie powołało się na art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy środowiskowej, który to przepis mocą ustawy z dnia 9 października 2015 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2015 r., poz. 1936), został uchylony, a wymogi co powinna zawierać KIP zostały zawarte w dodanym tą regulację - art. 62a ustawy. Powyższe uchybienie w zakresie oceny KIP nie ma jednak istotnego wpływu na kontrolowane rozstrzygnięcie albowiem przedłożona przez Inwestora karta informacyjna przedsięwzięcia (uzupełniona i ujednolicona w dniu 11 grudnia 2018r. - k. 49 akt administracyjnych) spełnia wymogi przepisu art. 62a ustawy środowiskowej. Z przeprowadzonego postępowania i wydanych w jego toku rozstrzygnięć wynika zaś jednoznacznie, że charakter przedsięwzięcia należącego, jak trafnie zauważyło Kolegium, do tzw. zielonych źródeł energii, nie spowoduje – wbrew obawom Skarżących - szkodliwych następstw ani dla środowiska, ani dla życia i zdrowia okolicznych mieszkańców. Podczas realizacji przedsięwzięcia nie nastąpi przekroczenie dopuszczalnych wartości natężenia pola elektrycznego tj. 10 kV/m oraz wartości natężenia pola magnetycznego tj. 60 A/m, nawet w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji. Przedmiotowa inwestycja, zgodnie z zobowiązaniem Inwestora, będzie spełniać wymagania zawarte w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów. Ponadto, jak jednogłośnie ustaliły organy specjalistyczne (RDOŚ, PPIS, PGW WP) oddziaływanie inwestycji na etapie realizacji będzie miało charakter oddziaływania lokalnego, krótkotrwałego i przemijającego (głównie hałas i immisje wynikające z prac ziemnych). Natomiast w trakcie eksploatacji przedsięwzięcia, nie przewiduje się przekroczeń dopuszczalnych wartości hałasu w stosunku do zabudowań mieszkalnych w porze dziennej i nocnej (45 dB). Odpowiadając z kolei na zarzuty Skarżących w zakresie szkodliwości wytwarzanego przez planowane przedsięwzięcie pola energetycznego i elektromagnetycznego, należy jeszcze raz powołać się na stanowisko organu odpowiedzialnego za badania w zakresie zdrowia i życia ludzi, tj. PPIS, który w wydanej opinii jednoznacznie stwierdził, że inwestycja po zrealizowaniu nie powinna negatywnie oddziaływać na życie i zdrowie ludzi. Do podważenia powyższego stanowiska nie jest natomiast wystarczające powołanie się, jak uczynił to skarżący J. K. na "istniejące na stronach Google lub YouTube" artykuły naukowe. W ocenie Sądu na obecnym etapie postępowania nie ma żadnych dowodów na okoliczność, że dojdzie do przekroczenia dopuszczalnych wartości natężenia pola elektrycznego tj. 10 kV/m oraz wartości natężenia pola magnetycznego tj. 60 A/m, które to wartości są charakterystyczne dla standardowych stacji transformatorowo-rozdzielczych, lokalizowanych również na terenach zabudowy mieszkalnej. Ponadto jak wynika z KIP Inwestor zobowiązał się do takiego rozwiązania technicznego, w którym zastosowane transformatory umieszczone zostaną w kontenerowej stacji transformatorowo – rozdzielczej, dzięki czemu, zarówno oddziaływanie pola magnetycznego, pola elektrycznego i pola akustycznego będzie znikome. Odnosząc się natomiast do obaw Skarżącego co do negatywnego oddziaływania fal Wi-Fi przez panele fotowoltaiczne, należy zauważyć, że planowana inwestycja nie wytwarza tego rodzaju fal. Jako niezasadny należy też ocenić zarzut skarżącego M. O. naruszenia właściwości miejscowej przez organ wydający zaskarżoną decyzję w I instancji. Należy bowiem zauważyć, że nieruchomość na której planowana jest przedmiotowa inwestycja położona jest w obszarze gminy B., toteż organem właściwym w sprawie (w I instancji) był Burmistrz B. Reasumując, zdaniem Sądu, podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, gdyż postępowanie przed organami zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i należyty, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Zostały także prawidłowo zinterpretowane, mające zastosowanie w sprawie, przepisy. Sąd nie doszukał się też innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji. Powyższe skutkuje z kolei bezzasadnością podniesionego na rozprawie zarzutu Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji