II SA/Bk 430/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Jerzy Bujko, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w dniu 21 września 2004 r. sprawy ze skargi B. R. i A. – M. Cz. w Z. na decyzję Państwowej Inspekcji Pracy Okręgowego Inspektora Pracy w B. z dnia [...] czerwca 2004 r. Nr [...] w przedmiocie nakazów inspektora pracy 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Państwowej Inspekcji Pracy Okręgowego Inspektora Pracy w B. na rzecz skarżącego B. R. i A. – M. Cz. w Z. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.- Nakazem z dnia [...]05.2004 roku, nr [...], na podstawie art. 9 pkt 1 i 2 w zw. z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 06.03.1981 roku o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz.U.nr 124, poz. 1362 z późn. zm.) pracodawca B. R. i A. – M. Cz. – w Z. zobowiązany został do szeregu czynności określonych szczegółowo w tym nakazie. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Pan M. Cz. – B. R. i A. w Z., zarzucając niezgodność z prawem i błędną interpretacją przepisów. Okręgowy Inspektor Pracy decyzją z dnia [...]06.2004 roku, nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję w pkt 1 i 5, zaś utrzymał w mocy punkty 2, 3 i 4 wyszczególnione w nakazie I instancji. Organ odwoławczy tylko w części podzielił stanowisko odwołującego się. W pozostałym zakresie podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego nakazu. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wywiódł Pan M. Cz. ––B. R. i A. w Z. polemizując ze stanowiskiem zajętym przez organ odwoławczy w zakresie pkt 2, 3 i 4 nakazu utrzymanego w mocy przez wyżej wymieniony organ. W odpowiedzi na skargę Okręgowy Inspektor Pracy w B., wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z 2002 roku) Sąd rozstrzyga o granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W konkretnej sprawie Sąd uznał, że zaskarżona decyzja narusza art. 138 kpa. Zgodnie bowiem z treścią art. 138 kpa organ odwoławczy uchylając decyzję organu I instancji, jest obligowany do określenia swego stanowiska w sprawie – co powinno nastąpić poprzez orzeczenie co do istoty sprawy, umorzenie postępowania lub przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Decyzja organu odwoławczego ograniczająca się jedynie do uchylenia decyzji organu administracji I instancji – jest nieważna. Sytuacja wyżej wymieniona ma miejsce w niniejszej sprawie. Istnienie wyżej wymienionej okoliczności skutkowało więc stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji. Należy dodać, że z uwagi na istotne naruszenie treści art. 138 kpa – Sąd odstąpił od oceny merytorycznej zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy rozpatrując ponownie sprawę winien powtórnie ustosunkować się do całości materiału dowodowego objętego zakresem niniejszego postępowania. W sprawie niniejszej naruszono także przepisy art. 10 kpa bowiem strona skarżąca nie została pouczona o przesłankach z tegoż artykułu. Ponadto Sąd przypomina, organom inspekcji pracy o obowiązku przysyłania do wglądu całości oryginalnych akt administracyjnych, a nie ich kopii, jak to miało miejsce w konkretnej sprawie i kilku poprzednich w okresie ostatnich 6 miesięcy. Mając całokształt powyższych okoliczności na względzie Sąd orzekł jak w wyroku na postawie art. 145 § 1 ust. 2 ustawy z 30.08.2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z 2002 roku). O wykonalności wyroku rozstrzygnięto w myśl art. 152 wyżej wymienionej ustawy, zaś o kosztach w trybie art. 200 tejże ustawy. Trzeba także dodać, że Sąd zwrócił tylko koszty wpisu sądowego, bowiem brak jest dowodu na okoliczność poniesienia kosztów związanych ze sporządzeniem skargi.