II SA/Bk 430/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Sędziowie asesor WSA Małgorzata Roleder (spr.),, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 września 2008 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] uchylono decyzję Burmistrza Z. z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków inwentarskich do hodowli drobiu o łącznej obsadzie [...] sztuk, budynku magazynowego oraz budowy dwóch zbiorników na gaz propan-butan o łącznej pojemności [...] litrów wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, przewidzianych do realizacji na działce oznaczonej numerem geodezyjnym [...], położonej w obrębie wsi K., gmina Z. - w części punktu 4 dotyczącego ustaleń w zakresie obsługi w urządzenia infrastruktury technicznej i komunikacji i ustalono wymagania w powyższym zakresie: "4. Ustalenia w zakresie obsługi w urządzenia infrastruktury technicznej i komunikacji: - obsługa komunikacyjna z drogi gminnej, tj. z działki o nr geodezyjnym [...]; - Podłączenia do infrastruktury technicznej: - zaopatrzenie w wodę dla potrzeb socjalno-bytowych i przeciwpożarowych: w oparciu o istniejące przyłącze do sieci wodociągowej na warunkach technicznych ustalonych przez gestora sieci; - odprowadzanie ścieków - we własnym zakresie; - zasilanie w energie elektryczną, z istniejącego przyłącza do sieci e.e na warunkach technicznych uzyskanych w Zakładzie Energetycznym w B. S.A, Rejon Energetyczny B. Teren, ul. E. [...], [...] B.; - zaopatrzenie w ciepło - z własnego źródła na paliwo proekologiczne; - do budowli rolniczych i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojścia i dojazdy przystosowane do sposobu ich użytkowania, w tym drogi pożarowe, określone w przepisach o ochronie przeciwpożarowej; - szerokość zorganizowanych ciągów dojazdowych do budowli rolniczych powinna wynosić, co najmniej [...] m; - ukształtowanie niwelety podłużnej i przekrojów poprzecznych dojazdów oraz dojść do budowli rolniczych powinny zapewniać spływ wód opadowych; - stanowiska postojowe i dojazdy do budowli rolniczych powinny posiadać nawierzchnię utwardzoną, zapewniającą odpływ wód opadowych." W pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymano w mocy. U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. W dniu [...] marca 2007 r. M. S. wystąpił do Burmistrza Z. z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków inwentarskich do hodowli drobiu o łącznej obsadzie [...] sztuk, budynku magazynowego oraz budowy dwóch zbiorników na gaz propan-butan o łącznej pojemności [...] litrów wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce oznaczonej numerem geodezyjnym [...], położonej w obrębie wsi K., gmina Z.. W następstwie rozpoznania powyższego wniosku organ I instancji decyzją z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] orzekł o ustaleniu warunków zabudowy zgodnie z żądaniem inwestora. W swoim rozstrzygnięciu organ wskazał, że odpowiadając na wniosek inwestora określił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania wnioskowanego do zabudowy terenu, wskazując warunki i wymagania ładu przestrzennego w kwestii wytycznych architektoniczno - urbanistycznych, a w szczególności: wysokość budynków inwentarskich i budynku magazynowego, geometrię dachu, szerokość elewacji frontowej, kąt nachylenia połaci dachowych. Organ określił też nieprzekraczalną linię zabudowy oraz wskaźnik powierzchni zabudowy, w stosunku do powierzchni wnioskowanego do zabudowy terenu. W orzeczeniu tym zawarto ponadto warunki wynikające z przepisów odrębnych, dotyczące obsługi komunikacji i infrastruktury technicznej, ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz wymagania w kwestii ochrony interesów osób trzecich. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem R. S. wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. Odwołujący podniósł, iż nie wyraża zgody na wskazaną we wniosku lokalizację planowanych do budowy obiektów, kwestionując jednocześnie ustalenia, co do słuszności wyrażonej przez organ zgody na usytuowanie planowanej inwestycji. W ocenie odwołującego lokalizacja obiektów fermy drobiarskiej na wskazanym terenie naruszy jego słuszny interes poprzez zwiększenie emisji szkodliwych substancji do atmosfery oraz "znaczne przekroczenie dopuszczalnych norm emisji amoniaku". Powyższa sytuacja uniemożliwi mu produkcję rolną związaną ze stawem hodowlanym na własnej działce. Nadto stwierdził, iż budowa zamierzonych obiektów nie pozwoli na zgodne z przepisami prawa usytuowanie ich w stosunku do zabudowań sąsiedzkich. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. uchyliło rozstrzygnięcie organu I instancji w punkcie 4 dotyczącym ustaleń w zakresie obsługi w urządzenia infrastruktury technicznej i komunikacyjnej określając jednocześnie wymagania w tym zakresie, w pozostałej zaś części utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu w zakresie punktu 4 odnośnie uzgodnienia zjazdu z drogi gminnej Nr [...] z Referatem Gospodarki Komunalnej UM w Z., albowiem organ I instancji nie mógł nałożyć na inwestora takiego obowiązku. Postanowienie Burmistrza Z. z dnia [...] września 2007 r. określające powyższy obowiązek w dniu wydania skarżonej decyzji zostało wyeliminowane z obrotu prawnego na mocy postanowienia Kolegium z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...]. Skoro zaś organ nie może nakładać w decyzji ustalającej warunki zabudowy niczym niepodyktowanych warunków i wymagań, jak i niewynikających wprost z przepisów odrębnych, postanowiono zreformować skarżone rozstrzygnięcie poprzez uchylenie go w części określonej w pkt 4 decyzji. W dalszej części uzasadnienia podkreślono, iż ustalenie warunków zabudowy dla wskazanej we wniosku inwestycji nie jest uzależnione od zgody właścicieli działek sąsiednich na jej lokalizację. Organ wydający rozstrzygniecie w tej sprawie ma bowiem bezwzględny obowiązek ustosunkowania się do złożonego wniosku, mając na uwadze funkcjonujące w określonym zakresie normy prawne. Co więcej jest takim wnioskiem bezwzględnie związany i nie może pozostawić go bez rozpatrzenia. Dokonując analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację wnioskowanej inwestycji, właściwy organ winien mieć na uwadze przepis art. 54 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Granice zaś obszaru analizowanego - jak stanowi przepis § 3 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustaleń wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – winne być wyznaczone na kopii mapy zasadniczej lub katastralnej, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzono, iż w konkretnym przypadku analizę stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym zlokalizowana ma być wspomniana inwestycyjna dokonano w zgodzie z wyżej powołanym przepisem, przedstawiając ją zarówno w ujęciu graficznym jak i w formie rozważań teoretycznych. Stanowisko zaś odwołującego dotyczące niewłaściwej lokalizacji planowanego obiektu nie może być powodem odstąpienia przez organ od wydania decyzji w sprawie. Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy zastępuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i jest jedynie etapem wstępnym rozpoczętego procesu inwestycyjnego. Tylko, więc spełnienie przesłanek i warunków w niej wymienionych powoduje, że dalsza część tego procesu może być kontynuowana. Nadto podkreślono, iż organ musi odnieść się do złożonego wniosku, chociażby do realizacji inwestycji miało w ogóle w przyszłości nie dojść. Ustosunkowując się do pozostałych zarzutów odwołania wskazano, iż wnioskowane przedsięwzięcie należy do inwestycji rolniczych i organ I instancji w pkt 2 lit. "b" i "c" orzeczenia wyraźnie wskazał na konieczność takiego jej usytuowania, by uczynić zadość przepisom prawa budowlanego oraz przepisom wynikającym z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim winny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a więc także i w kwestii zachowania odległości między budynkami i urządzeń terenowych od granic działki i od zabudowy na sąsiednich działkach budowlanych. Nadto stwierdzono, iż budowa może dojść do skutku jedynie przy zachowaniu odległości wynikających z rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie. Aby więc inwestor mógł zrealizować inwestycję, winien całkowicie zastosować się do w/w norm prawnych, określających szczegółowo możliwość usytuowania takich obiektów na gruncie. Organ zwrócił ponadto uwagę na konieczność zastosowania się inwestora do przepisów określających warunki wynikające z prawa wodnego, a w szczególności z przepisu art. 29 tego aktu prawnego (obowiązek potwierdzony postanowieniem Marszałka Województwa P. z dnia [...] września 2007 r.), a także przepisów art. 72 i 73 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627, ze zm.), czy też ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. Nr 62, poz. 628 ze zm.). Dalej zauważono, iż na etapie postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, organ odpowiadając na wniosek inwestora ma jedynie określić, czy istnieje możliwość budowy obiektu, na wskazanym przez inwestora terenie. Kwestia konkretnego usytuowania rozpatrywana jest natomiast w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę po przedłożeniu przez inwestora projektu budowlanego. Podobnie problematyka ewentualnego oddziaływania mającej powstać inwestycji na środowisko będzie szczegółowo analizowane na etapie odrębnego postępowania, w wyniku którego inwestor zobowiązany będzie do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Obowiązek taki wynika z przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska w brzmieniu nadanym jej ustawą z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy Prawo ochrony środowiska. Inwestor będzie zobowiązany do uzyskania rozstrzygnięcia w tej mierze jeszcze przed złożeniem wniosku o pozwolenie na budowę. Ustalenia te będą nie tylko wiązały przyszłego inwestora, ale także organ budowlany. Końcowo stwierdzono, iż poza uchybieniem zawartym w punkcie 4 skarżonej decyzji, Kolegium nie doszukało się uchybień zarówno w samym postępowaniu administracyjnym prowadzonym przed wydaniem zaskarżonej decyzji, jak i samej decyzji rozstrzygającej sprawę, co do istoty, skutkujących jej uchyleniem. Uczestnicy postępowania zostali prawidłowo zawiadomieni o jego wszczęciu. Przed wydaniem decyzji uzyskano wymagane prawem uzgodnienia: ze starostą Powiatu B. - w zakresie ochrony gruntów rolnych oraz Marszałkiem Województwa P. - w zakresie melioracji wodnych. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem R. S. wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B.. Skarżący podał, iż istniejąca i planowana ferma drobiu jest posadowiona na terenie przeznaczonym przez Gminę Z. pod urbanizację a nie pod uciążliwą produkcję rolną, co potwierdza Studium Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Z. dla tego terenu. K. leżą w odległości [...] m od B.. Fetor odczuwalny jest w pobliskich miejscowościach jak i w sąsiednich Z. (B.), a sama ferma stanowi uciążliwe sąsiedztwo. Oddziaływanie istniejących ferm około 10 – krotnie przewyższa dopuszczalne normy emisji amoniaku do powietrza. Rozbudowa fermy może jedynie spotęgować sytuację, w której naruszony jest interes osób trzecich powodując pogorszenie warunków bytowych mieszkańców, spadek wartości gruntów, degradację przyległych działek, nadto uniemożliwi skarżącemu prowadzenie działalności rolniczej polegającej na hodowli ryb i agroturystyce. Duża uciążliwość przyszłych obiektów jest pasmem ciągłych nieporozumień i konfliktów, które stale się nasilają. Skarżący podkreślił, iż dostawa pasz do istniejących [...] ferm odbywa się z naruszeniem prawa ruchu drogowego oraz bezpośrednio zagraża bezpieczeństwu mieszkańców wsi, ponieważ transport pasz odbywa się za pomocą 50 – tonowych cystern, kilkanaście razy w tygodniu. W obecnym stanie rzeczy droga jest dewastowana poprzez uciążliwy transport odbywający się przez wieś. Nadto podniósł, iż właściciel ferm działa niezgodnie z przepisami ochrony środowiska, a także odprowadza wodę opadową z gnojowicą na obszar sąsiednich działek, uniemożliwiając tym samym prowadzenie działalności rolnej na sąsiednich działkach. Końcowo skarżący podał, iż [...] m od ferm planowana jest inwestycja małego osiedla domów jednorodzinnych (10-20 budynków), o której wie właściciel fermy i pomimo tego wystąpił o rozbudowę kolejnych przemysłowych obiektów, które jeszcze bardziej podkreślają uciążliwość swojego oddziaływania. W tych okolicznościach skarżący wniósł o rozpatrzenie jego skargi pod kątem wyżej podanych przyczyn i pozytywne ustosunkowanie się do nich. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w sprawie i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zarzuty skargi są nieuzasadnione. Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji, to jest jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd administracyjny nie ma uprawnień do merytorycznego rozpatrzenia sprawy, (np. jak w omawianej sprawie orzeczenia o ustaleniu warunków zabudowy), ma on wyłącznie uprawnienia kasatoryjne. Sąd rozpoznając sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji a jedynie, uwzględniając skargę, może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności stanowiące podstawę uwzględnienia skargi wskazane w art. 145 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - skarga podlega oddaleniu. Sąd nie ma również kompetencji do oceny słuszności czy też celowości skarżonych rozstrzygnięć. Rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. nie dopatrzył się, aby w zaskarżonej decyzji zostało naruszone prawo materialne oraz przepisy postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu organy obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny zaistniały w niniejszej sprawie oraz właściwie zastosowały i zinterpretowały przepisy prawa obowiązujące w chwili wydawania skarżonej decyzji. Przede wszystkim wobec braku na terenie inwestycji obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego właściwie wskazano, iż zgodnie z treścią art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003r. Nr 80, poz. 717 ze zm.) - zwanej dalej ustawą, zamierzona inwestycja wymaga ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji. W świetle powołanej ustawy zasadą jest bowiem, iż podstawowym instrumentem zagospodarowania przestrzeni jest tworzenie miejscowych planów, a w przypadku ich braku, ustalenie warunków zabudowy i zasad zagospodarowania terenu wymaga wydania decyzji administracyjnej. Podkreślić przy tym należy, iż wyznacznikiem rozstrzygnięcia merytorycznego tego rodzaju decyzji jest zgodność projektowanej inwestycji z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Określenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji w drodze decyzji następuje przy spełnieniu wymogów, o których mowa w art. 61 ust. 1 - 5 ustawy, który to przepis określa pozytywne przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy. W tym stanie prawnym wywieść należy, iż zgodności planowanej inwestycji z przepisami prawa - wbrew oczekiwaniom skarżącego - nie można oceniać w oparciu o studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego terenu. Akt ten nie jest bowiem przepisem prawa powszechnie obowiązującego w odróżnieniu od miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który jest aktem prawa miejscowego, wiążącym organy gminy. Takich cech bezspornie nie posiada studium, dlatego też nie może on stanowić podstawy wydania omawianego rozstrzygnięcia. Skoro zaś treść omawianej decyzji determinują przepisy prawa, to stwierdzić również należy, iż decyzja ta nie ma cech uznaniowości. Zgodnie z utrwalonym już w doktrynie poglądem - decyzja o warunkach zabudowy jest typowym przykładem aktów związanych, czyli takich, w których organ bada jakiś stan faktyczny pod kątem zgodności z przepisami prawa. Stąd, jeśli stwierdzi niezgodność, to zobowiązany jest wydać decyzję odmowną, jeśli zaś jej nie stwierdzi - ma obowiązek wydać decyzję zgodną z żądaniem wnioskodawcy. Inaczej mówiąc zgodność z normami prawa powszechnie obowiązującymi jest warunkiem koniecznym, ale i wystarczającym do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Jeżeli żaden przepis prawa nie sprzeciwia się zamierzeniu inwestycyjnemu, to organ zobligowany jest do wydania pozytywnej decyzji - art. 56 ustawy (por. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz pod redakcją Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, Wyd. 2. str. 453). Omawiane rozstrzygnięcie nie zależy zatem o woli organów czy też zgody strony postępowania. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, iż organy obu instancji prawidłowo przyjęły, iż zamierzona inwestycja nie narusza prawa. W ocenie Sądu podjęte decyzje oparte są na racjonalnych przesłankach wynikających z analizy faktycznych okoliczności sprawy oraz stanu prawnego odnoszącego się do terenu, na którym projektowana jest inwestycja. Przedmiotowa inwestycja spełnia łącznie wszystkie wymogi, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5 ustawy. Przedstawiona zaś przez organy administracji w tej mierze argumentacja znajduje swoje odzwierciedlenie w zgromadzonym w niniejszej sprawie materiale dowodowym. W szczególności ustalenie, iż zamierzona inwestycja zlokalizowana jest na terenie, na którym podstawową funkcją jest zabudowa zagrodowa oraz teren użytkowany rolniczo a wobec czego nie będzie kolidowała z funkcją i zagospodarowaniem wnioskowanego oraz przyległego terenu nie budzi zastrzeżeń, i pozostaje w zgodzie z prawem. Przeprowadzone w tym przedmiocie ustalenia zostały poprzedzone wnikliwym badaniem obszaru wyznaczonego wokół działki inwestora, funkcji istniejącej zabudowy, a także parametrów, cech i wskaźników nowej zabudowy. Wyniki dokonanej oceny jednoznacznie i w sposób niebudzący wątpliwości potwierdziły, iż zamierzona inwestycja (budowa budynków inwentarskich do hodowli drobiu wraz z całą infrastrukturą techniczną i urządzeniami towarzyszącymi) jako typowo rolnicza pozostaje w zgodzie z ładem przestrzennym istniejącym w granicach analizowanego terenu, którego podstawową funkcją jak już wyżej wskazano jest zabudowa zagrodowa oraz teren użytkowany rolniczo. Także część graficzna wyników dokonanej analizy potwierdza występowanie na badanym obszarze zabudowy typowo rolniczej. Stosownie do treści art. 53 ust. 4 ustawy, projekt decyzji został uzgodniony z właściwymi organami, to jest: w zakresie ochrony gruntów rolnych ze Starostą Powiatu B – postanowieniem z dnia [...] września 2007 r. nr [...], w zakresie melioracji wodnych z Marszałkiem Województwa P. - postanowieniem z dnia [...] września 2007 r. nr [...]. W tych okolicznościach uznać należy, iż organy obu instancji nie miały podstaw prawnych do odmowy ustalenia warunków zabudowy dla omawianej inwestycji. Odnosząc się natomiast do zarzutów podnoszonych w skardze, stwierdzić należy, iż pozostają one całkowicie niezasadne. Przede wszystkim decyzja o warunkach zabudowy, o czym już wspomniano na wstępie stanowi jedynie o możliwości zagospodarowania terenu, na którym nie obowiązuje plan miejscowy, poprzez wskazanie, że dany teren może być wykorzystany w ściśle określony sposób i pod określonymi tam warunkami. Rolą tej decyzji jest przede wszystkim gwarantowanie zgodności zamierzeń z ustawodawstwem. Decyzja ta nie przesądza natomiast o realizacji inwestycji, a tym bardziej szczegółów lokalizacji obiektów czy też urządzeń im towarzyszących. Powyższe kwestie są przedmiotem odrębnych analiz organów administracji architektoniczno – budowlanej w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Podobnie kwestia ewentualnego oddziaływania mającej powstać inwestycji na środowisko będzie szczegółowo analizowana na etapie odrębnego postępowania w wyniku, którego inwestor zobowiązany będzie do uzyskania tzw. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jest to jednak etap poprzedzający wydanie decyzji o pozwolenie na budowę i dlatego też zarzuty skarżącego w tym zakresie uznać należy za przedwczesne na obecnym etapie postępowania. W tym miejscu podkreślić również należy, iż organ architektoniczno – budowlany związany jest omawianą decyzją, stąd przed wydaniem rozstrzygnięcia o pozwolenie na budowę zobowiązany będzie sprawdzić czy zostały zachowane wszystkie wymogi wskazane do spełnienia przez decyzję o warunkach zabudowy. Budowa planowanej inwestycji może zatem dojść do skutku jedynie przypadku zastosowania się inwestora do wymienionych w niej wymagań. W przeciwnym razie brak będzie podstaw do wydania przez właściwy organ decyzji o pozwoleniu na budowę, a w konsekwencji i możliwości realizacji wskazanej we wniosku inwestycji. W niniejszej sprawie nie doszło również do naruszenia przepisów prawa procesowego. Stosownie do treści art. 7, 77 § 1 i 80 kpa organy administracji publicznej podjęły wszystkie niezbędne czynności mające na celu zebranie całego materiału dowodowego w sprawie i dokonały jego rzetelnej oceny. Nie budzi również zastrzeżeń rozstrzygniecie reformacyjne podjęte przez organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa. Mając powyższe na względzie uznać należy, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu, dlatego też skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30.08.2002r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), o czym orzeczono jak na wstępie.