II SA/Bk 430/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 września 2017 r. sprawy ze skargi D. P. i S. P. na postanowienie P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary grzywny za bezzasadne odmówienie okazania przedmiotu oględzin oddala skargę Wyrokiem z dnia [...] sierpnia 2016 roku sygn. akt [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uchylił decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] grudnia 2015 roku, nr [...] w przedmiocie nakazania zamurowania otworów okiennych oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta S. z dnia [...] października 2015 roku, nr [...]. Z uzasadnienia w/w wyroku wynika nakaz ustalenia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, o czym przesądza przedostatnie zdanie uzasadnienia w/w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego: "Rozpoznając ponownie sprawę organy nadzoru budowlanego przeprowadzą ponowne postępowanie uwzględniając powyżej wyłożone zasady." W świetle powyższego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasta S. po otrzymaniu prawomocnego wyroku wraz ze zwrotem akt ponownie podjął i usiłował przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w zakresie wskazanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Celem określenia stanu technicznego i prawnego oraz wyjaśnienia okoliczności powstania obiektów zostały wyznaczone przez organ powiatowy oględziny na działce Państwa P. (nr działki [...] przy ul. [...] w S.) - z zachowaniem wszelkich wymogów proceduralnych - w tym dotyczących terminu i wezwaniem do okazania przedmiotu oględzin. Próby przeprowadzenia oględzin były podejmowane przez organ powiatowy kilkakrotnie (pierwsza informacja została zawarta w piśmie informującym z dnia [...] lutego 2017 roku, nr [...]- Państwo P. pomimo prawidłowo doręczonego pisma nie stawili się na oględziny. Następnie wystosowano drugie zawiadomienie z dnia [...] marca 2017 roku o terminie i miejscu oględzin - Państwo P. stawili się na oględziny lecz nie wpuścili pracowników Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta S. na teren nieruchomości o nr geod. [...], co skutkowało nałożeniem na P. P. grzywny w wysokości 50 złotych (przedmiot niniejszej skargi do WSA). Pomimo prawidłowo doręczonego trzeciego zawiadomienia [...] kwietnia 2017 roku o terminie i miejscu oględzin Państwo P. nie stawili się na te oględziny. Z uwagi na powyższe i nie możność formalnego zakończenia postępowania organ l instancji złożył do Prokuratury Rejonowej w S. zawiadomienie o naruszeniu przez Państwa P. przepisów art. 91 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Organ uznał, że w niniejszej sprawie brak jest przesłanek do umorzenia postępowania, tym bardziej, iż z dodatkowych materiałów dowodowych (w tym w postaci zdjęć lotniczych z Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej} wynika, iż zabudowa na działce Państwa P. ulegała zmianom i nie istniała w takiej jak obecnie postaci od lat 60 - tych. Stworzyło to konieczność prowadzenia postępowania w kwestii legalności powstania obiektów pod rządami ustawy z 1974 roku- a procedura zmierzająca do zalegalizowania stwierdzonych samowoli- wiążąca się finalnie z koniecznością stwierdzenia przez organ po dokonaniu uprzedniej kontroli- iż obiekty są zdatne do użytku- jest dokładnie określona przepisami prawa, które wiążą zarówno organy jak również strony postępowania. W konsekwencji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. nałożył na skarżących grzywnę w kwocie 50 złotych w myśl art., 88 § 1 kpa, zaś P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. utrzymał zaskarżone postanowienie organu I instancji w mocy postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2017 roku, nr [...]. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wywiedli Państwo D. i S. P. zarzucając między innymi, że w sprawie od 2014 roku przeprowadzono szereg oględzin i wykonano zdjęcia całej posesji. Nie jest więc prawdą, że skarżący uniemożliwiają dokonanie oględzin. Aktualnie zdaniem strony skarżącej, nie można wejść obcym osobom na teren nieruchomości ponieważ zarządzona jest bioasekuracja. Ponadto już w sprawie zapadły prawomocne wyroki na ich korzyść, których "nikt nie respektuje". W odpowiedzi na skargę P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B., wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia . wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, zważył co następuje: Skarga jest niezasadna. Wyrokiem z dnia [...] sierpnia 2016 roku, sygn.. akt [...] – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uchylił decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] grudnia 2015 roku, nr [...] i poprzedzającą jej wydanie decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru budowlanego Miasta S. z dnia [...] października 2015 roku, nr [...] – w przedmiocie nakazania zamurowania otworów okiennych. Sąd nakazał jednocześnie ponowne przeprowadzenie postępowania administracyjnego. W świetle art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2016.718) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawne uległy zmianie. Zatem w konkretnej sprawie organy nadzoru budowlanego muszą wykonać wytyczne zawarte w wyżej wymienionym wyroku poprzez ponowne przeprowadzenie postępowania administracyjnego w przedmiotowym zakresie. Stanowisko skarżących, iż po uchyleniu decyzji przez sąd nie może się toczyć ponownie postepowanie w tej sprawie nie znajduje żadnego uzasadnienia w myśl cytowanego wyżej art. 153 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd w pełni aprobuje poglądy wyrażone przez organ, że na nim spoczywa zgromadzenie kompletnego materiału dowodowego i kompleksowe rozpatrzenie sprawy – zgodnie z wytycznymi sądu. Jak wynika z materiału dowodowego organ uznał za niezbędne przeprowadzenie ponownie oględzin celem realizacji wyżej wymienionych celów postępowania administracyjnego. Skarżący kilka razy udaremnili przeprowadzenie oględzin, twierdząc, że były one już przeprowadzane w 2014 roku. Tego rodzaju argumenty nie można uznać za uzasadnione. Także argument Skarżących o wprowadzeniu zarządzenia o bioasekuracji, które nie pozwala na obecność osób trzecich na ich posesji nie znajduje uzasadnienia w świetle powszechnie znanych faktów, że nie można wejść do budynków, w których przebywa trzoda, zaś na posesję można wejść, ale w odpowiedniej odzieży ochronnej, o czym organy z pewnością wiedzą. Potwierdza to notatka służbowa sporządzona przez P. B. z dnia [...] maja 2017 roku (k. 112 akt administracyjnych). Konkludując, należy uznać, że Skarżący w sposób ewidentny starają się o nie zakończenie toczącego się od 2014 roku postępowania administracyjnego. Dlatego też zaskarżone postanowienie trzeba uznać za zgodne z prawem, bowiem odpowiada ono przesłankom zawartym w art. 88 § 1 k.p.a. Mając całokształt okoliczności na względzie Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2016.718).