II SA/Bk 444/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie asesor sądowy WSA Marcin Kojło (spr.), sędzia WSA Marek Leszczyński, Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 października 2019 r. sprawy ze skargi Syndyka Masy Upadłości J. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Zakłady M. w upadłości w B. na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w B. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości opłaty zmiennej za odprowadzenie wód opadowych lub roztopowych do wód oddala skargę Skarga została wywiedziona na tle następujących okoliczności. W dniu [...] marca 2019 r. Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Zarząd Zlewni w B., na podstawie art. 272 ust. 17 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2018 r. poz. 2268 ze zm. – dalej w skrócie: "u.p.w."), ustaliło w formie informacji Panu J. N. prowadzącemu działalność gospodarczą pn. Zakłady Mięsne N. w upadłości w B., opłatę zmienną w wysokości 43.544 zł za okres II kwartału 2018 r. za odprowadzenie wód opadowych lub roztopowych do wód, w związku z pozwoleniem wodnoprawnym udzielonym przez Starostę B. decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. znak [...] W informacji wskazano, że opłata zmienna została obliczona jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty zmiennej (0,75 złotych za 1 m3) i ilości odprowadzonych wód opadowych lub roztopowych do wód w granicach miast administracyjnych w czasie jednego kwartału (638 m3/dobę). Podmiot zobowiązany w ustawowym terminie złożył reklamację od ww. informacji, w której nie zgodził się z wysokością ustalonej opłaty zmiennej. W reklamacji wskazano, że na dzień ogłoszenia upadłości J. N. prowadzącego działalność gospodarczą pn. Zakłady Mięsne N. w B., na terenie objętym przedmiotowym pozwoleniem wodnoprawnym nie była prowadzona żadna produkcja, wobec czego nie następowało też korzystanie z usług wodnych. Powyższe, w ocenie podmiotu zobowiązanego, stanowi o braku konieczności ponoszenia opłat za usługi wodne. Syndyk podniósł również, że do obliczeń wysokości opłaty użyto określonej w pozwoleniu wodnoprawnym maksymalnej ilości wód opadowych lub roztopowych, co nie odzwierciedla faktycznej ilości wód opadowych lub roztopowych odprowadzanych do wód. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...], Dyrektor Zarządu Zlewni w B. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, po rozpoznaniu reklamacji, określił Panu J. N. prowadzącemu działalność gospodarczą pn. Zakłady Mięsne N. w upadłości w B., za okres II kwartału 2018 r. opłatę zmienną w wysokości 43.544 zł, za odprowadzenie wód opadowych lub roztopowych do wód w związku z pozwoleniem wodnoprawnym udzielonym przez Starostę B. decyzją z dnia ... lutego 2012 r. znak [...]. Organ wskazał, że nie mógł uwzględnić reklamacji, gdyż w protokole kontroli nr [...[ przeprowadzonej [...] września 2018 r. podmiot zobowiązany w zakresie korzystania z wód określonym decyzją Starosty B. z dnia [...] lutego 2012 r. znak [...] wskazał "brak danych", wobec czego za podstawę naliczenia opłaty przyjęto ilości zawarte w pozwoleniu wodnoprawnym. Zgodnie z art. 552 ust. 2 u.p.w. ustalenie wysokości opłaty za usługi wodne w okresie od dnia wejścia w życie ustawy do dnia 31 grudnia 2020 r. następuje na podstawie określonego w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym celu i zakresu korzystania z wód, pomiarów dokonywanych przez organy administracji w ramach kontroli gospodarowania wodami lub ustaleń z przeglądów pozwoleń wodnoprawnych, pomiarów dokonywanych przez organy administracji w ramach kontroli pozwoleń zintegrowanych. W związku z powyższym organ stwierdził, że ilość odprowadzonych w kwartale wód została obliczona jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty zmiennej (0,75 zł m3/rok), maksymalnej ilości wód w m3 na dobę (Qdmax=638 m3/doba), która może być odprowadzona do wód według pozwolenia wodnoprawnego i liczby dni w II kwartale 2018 roku (91 dni). Przyjęta wartość 58 058 m3/kwartał, stanowiła podstawę do naliczenia opłaty zmiennej. Następnie organ wskazał na treść art. 268 pkt 3 u.p.w. i stwierdził, że dla ustalenia opłaty za usługę wodną odprowadzania wód opadowych lub roztopowych spełnione musza być dwie przesłanki: z jednej strony odprowadzanie tych wód do wód, a nie do ziemi oraz ujęcie wód opadowych lub roztopowych przez otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych w granicach administracyjnych miast. Powyższe oznacza, że usługa wodna wiąże się ściśle ze skutkami opadów atmosferycznych oraz istnieniem systemów kanalizacji deszczowej, realizujących przypisaną im funkcję przechwytywania i odprowadzania wód opadowych lub roztopowych. Wprawdzie ustawa nie definiuje pojęcia "systemu kanalizacji deszczowej", wskazując jedynie na pojęcie "systemu kanalizacji zbiorczej", przez który rozumie się sieć o jakiej mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (sieć - przewody wodociągowe lub kanalizacyjne wraz z uzbrojeniem i urządzeniami, którymi dostarczana jest woda lub którymi odprowadzane są ścieki), zakończoną oczyszczalnią ścieków albo końcowym punktem zrzutu ścieków, to przez systemy kanalizacji deszczowej rozumieć należy zbiór urządzeń wodnych, takich jak kanały, rowy, rury, kolektory, przeznaczonych do odprowadzania wód opadowych lub roztopowych. W przeciwieństwie do systemów kanalizacji zbiorczej systemy kanalizacji deszczowej powinny służyć wyłącznie odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych, a nie ścieków (M. Białek, D. Chojnacki, T. Grabarczyk, Opłaty za usługi w nowym prawie wodnym, Warszawa 2018, C.H. Beck, s. 42). Kontynuując organ wskazał, że zgodnie z przedmiotowym pozwoleniem wodnoprawnym wody opadowe lub roztopowe są odprowadzane do cieku Ł. będącego urządzeniem melioracji wodnej szczegółowej. W ewidencji urządzeń wodnych i gruntów zmeliorowanych, ciek Ł. jest oznaczony jako rów R-L, jednakże jest on jednocześnie ciekiem określonym w Jednolitej Części Wód Powierzchniowych (RW200017261449), zatem wody opadowe lub roztopowe z analizowanego terenu odprowadzane są do "wód" w rozumieniu ustawy. W ocenie organu, fakt ogłoszenia upadłości oraz braku prowadzenia działalności gospodarczej nie ma znaczenia w danym przypadku, ponieważ odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych następuje samoistnie (niezależnie od prowadzenia czy też nie działalności gospodarczej na przedmiotowym terenie) za pomocą kanalizacji deszczowej zakończonej wylotem w granicach administracyjnych miasta B. do cieku Ł. Uwzględniając jednak brak prowadzenia przez podmiot zobowiązany działalności gospodarczej organ poinformował, że mimo obowiązującego pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód podziemnych, odstąpił od ustalania podmiotowi zobowiązanemu wysokości opłaty zmiennej za pobór tychże wód podziemnych. Dyrektor Zarządu Zlewni wskazał, że podmiot zobowiązany korzysta z usługi wodnej na podstawie obowiązującego pozwolenia wodnoprawnego z dnia 22 lutego 2012 r. na odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych do wód, co oznacza, że zgodnie z art. 298 pkt 1 u.p.w. obowiązany jest ponosić opłatę za usługi wodne. Wysokość opłaty zmiennej została obliczona w oparciu o art. 272 ust. 5 u.p.w. oraz § 8 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz. U. z 2017 r. poz. 2502). Do ustalenia wysokości opłaty przyjęto jednostkową stawkę opłaty za odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych do wód bez urządzeń do retencjonowania wody z terenów uszczelnionych. W skardze złożonej do tut. Sądu Syndyk Masy Upadłości podmiotu zobowiązanego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zarzucił naruszenie: 1) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm. – dalej: "k.p.a.") polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, przez zaniechanie zgromadzenia jakichkolwiek dowodów niezbędnych do poczynienia ustaleń faktycznych dotyczących faktycznej ilości odprowadzanych wód opadowych lub roztopowych odprowadzanych do wód i bezpodstawne przyjęcie do obliczeń wysokości przedmiotowej opłaty, określonej w pozwoleniu wodnoprawnym maksymalnej ilości wód opadowych lub roztopowych; 2) art. 272 ust. 5 u.p.w. poprzez błędną wykładnię i przyjęcie do obliczeń wysokości opłaty, określonej w pozwoleniu wodnoprawnym maksymalnej ilości wód opadowych lub roztopowych wynoszącej 638m3/dobę, określonej na podstawie pozwolenia wodnoprawnego podczas, gdy opłatę zmienną ustala się w oparciu o ilości wód rzeczywiście odprowadzonych przy uwzględnieniu pozostałych przesłanek do naliczenia opłaty; 3) art. 273 ust. 6 u.p.w. poprzez nieuznanie reklamacji i wydanie decyzji określającej wysokość opłaty za usługi wodne, w sytuacji gdy na mocy art. 272 ust. 5 u.p.w. wysokość opłaty zmiennej za odprowadzanie do wód - wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych w granicach administracyjnych miast, ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, ilości odprowadzonych wód, wyrażonej w m3 i czasu, wyrażonego w latach, z uwzględnieniem istnienia urządzeń do retencjonowania wody z terenów uszczelnionych oraz ich pojemności; 4) art. 268 ust. 1 pkt 3 lit. a) u.p.w. i art. 298 pkt 1 u.p.w. poprzez błędną wykładnię i przejęcie, że fakt ogłoszenia upadłości oraz brak prowadzenia działalności przez Upadłego w danej sprawie pozostają bez znaczenia ponieważ odprowadzanie wód opadowych i roztopowych następuje samoistnie za pomocą kanalizacji deszczowej do cieku Ł., podczas gdy na dzień ogłoszenia upadłości na terenie objętym przedmiotowym pozwoleniem wodnoprawnym nie była prowadzona żadna produkcja, wobec czego nie występowało rzeczywiste korzystanie z usług wodnych. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Ustawodawca przewidział szereg instrumentów ekonomicznych służących gospodarowaniu wodami. Jednym z nich są zgodnie z art. 267 pkt 1 u.p.w. - opłaty za usługi wodne, które jak stanowi art. 35 ust. 3 pkt 7 u.p.w. obejmują odprowadzanie do wód lub do urządzeń wodnych - wód opadowych lub roztopowych, ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo w systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast. Stosownie do art. 268 ust. 1 pkt 3 lit. "a" u.p.w., opłaty za usługi wodne uiszcza się za odprowadzanie do wód - wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast. Jak stanowi przepis art. 270 ust. 11 u.p.w. opłaty, o których mowa składają się z opłaty stałej oraz opłaty zmiennej zależnej od istnienia urządzeń do retencjonowania wody z terenów uszczelnionych. Opłatę za usługi wodne są obowiązane ponosić m.in. podmioty korzystające z usług wodnych (art. 298 pkt 1 u.p.w.). Reguły ustalania opłaty zmiennej zawarte zostały w art. 272 u.p.w. W przypadku opłaty zmiennej za odprowadzanie do wód - wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych w granicach administracyjnych miast, ustawodawca postanowił, że jej wysokość ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, ilości odprowadzonych wód, wyrażonej w m3, i czasu, wyrażonego w latach, z uwzględnieniem istnienia urządzeń do retencjonowania wody z terenów uszczelnionych oraz ich pojemności (zob. art. 272 ust. 5 u.p.w.). Ustalając wysokość opłat, o których mowa m.in. w ust. 5, uwzględnia się okres rozliczeniowy wynoszący kwartał (zob. art. 272 ust. 11 u.p.w.). W cytowanym rozporządzeniu w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne, które zostało wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 277 ust. 1 i 2 u.p.w. ustalone zostało, że jednostkowe stawki opłat za usługi wodne w formie opłaty zmiennej za odprowadzanie do wód - wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych w granicach administracyjnych miast wynoszą bez urządzeń do retencjonowania wody z terenów uszczelnionych - 0,75 zł za 1 m3 na 1 rok (§ 8 pkt 1 tego aktu). Stosownie do treści art. 552 ust. 2 u.p.w., ustalenie wysokości opłaty za usługi wodne w okresie od dnia wejścia w życie ustawy do dnia 31 grudnia 2020 r. następuje na podstawie: 1) określonego w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym celu i zakresu korzystania z wód; 2) pomiarów dokonywanych przez organy administracji w ramach kontroli gospodarowania wodami lub ustaleń z przeglądów pozwoleń wodnoprawnych; 3) pomiarów dokonywanych przez organy administracji w ramach kontroli pozwoleń zintegrowanych. Z dniem 20 września 2018 r. do ustawy dodany został art. 552 ust. 2a, zgodnie z którym, ustalenie wysokości opłaty za usługi wodne w okresie do dnia 31 grudnia 2020 r. następuje również na podstawie: 1) odczytów z przyrządów pomiarowych dokonywanych w ramach kontroli gospodarowania wodami albo 2) oświadczeń podmiotów obowiązanych do ponoszenia opłat za usługi wodne, za poszczególne kwartały. W myśl art. 6 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 1722), mocą której dodany został ustęp 2a do art. 552 u.p.w., podmioty korzystające z usług wodnych składają po raz pierwszy Państwowemu Gospodarstwu Wodnemu Wody Polskie oświadczenia, o których mowa w art. 552 ust. 2a pkt 2 ustawy zmienianej w art. 1, za pierwszy pełny kwartał przypadający po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Wynika z tego zatem, że w analizowanym przypadku dotyczącym II kwartału 2018 r. takiego obowiązku podmiot korzystający jeszcze nie miał. W kontrolowanej sprawie spór dotyczy tego, czy podmiot upadły w związku z tym, że nie prowadzi już działalności gospodarczej może być obciążony opłatą zmienną na odprowadzanie do wód - wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych w granicach administracyjnych miast. Poza tym strona skarżąca kwestionuje ustalenie wysokości przedmiotowej opłaty w oparciu o dane wynikające z pozwolenia wodnoprawnego, nie zaś na podstawie ilości rzeczywiście odprowadzanych wód. Sporu między stronami nie ma natomiast w zakresie tego, czy wykonane zostały i istnieją urządzenia pozwalające na odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych oraz czy odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych odbywa się przy pomocy urządzeń do retencjonowania wody z terenów uszczelnionych, czy też bez takich urządzeń. Zdaniem Sądu nie zasługują na uwzględnienie zarzuty zmierzające do podważenia stanowiska organu, który uznał stronę będącą w upadłości jako podmiot korzystający z usługi wodnej polegającej na odprowadzaniu do wód - wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych w granicach administracyjnych miast. Należy podzielić argumentację Dyrektora Zarządu Zlewni, że w analizowanym przypadku - odmienienie niż w przypadku opłaty zmiennej za usługę poboru wód podziemnych lub wód powierzchniowych - fakt ogłoszenia upadłości oraz braku prowadzenia działalności gospodarczej nie ma znaczenia, ponieważ odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych następuje samoistnie do cieku wodnego (niezależnie od prowadzenia działalności gospodarczej na przedmiotowym terenie) za pomocą kanalizacji deszczowej zakończonej wylotem w granicach administracyjnych miasta. Trzeba przy tym dodać, że z uwagi na brak prowadzenia przez podmiot zobowiązany działalności gospodarczej i zaprzestania korzystania z wód podziemnych organ nie ustalał w tym zakresie opłaty zmiennej za pobór tychże wód. Wobec jednak tego, że z terenu należącego do Upadłego nadal są odprowadzane wody opadowe do cieku Ł., należało przyjąć że jest on wciąż podmiotem korzystającym z tej usługi wodnej i stosownie do art. 268 ust 1 pkt 3 lit. a u.p.w. powinien uiścić z tego tytułu opłatę zmienną w wysokości określonej na podstawie art. 272 ust. 5 ustawy. W związku z powyższym pozbawione podstaw okazały się zarzuty naruszenia art. 268 ust. 1 pkt 3 lit. a i art. 298 pkt 1 u.p.w. Odnosząc się do drugiej ze spornych kwestii dotyczącej oparcia obliczenia opłaty na podstawie maksymalnej ilości wód wynikającej z pozwolenia wodnoprawnego, a nie rzeczywistej ilości odprowadzanych wód – Sąd zauważa, że w związku z prowadzoną kontrolą podmiot zobowiązany miał przekazać na prośbę organu – wykaz zawierający informacje o wodach opadowych lub roztopowych odprowadzanych do wód. Syndyk przedstawił za II kwartał 2018 r. wykaz, ale nie zawarł w nim żadnych danych wskazujących na ilości odprowadzanych wód. Zdaniem Sądu w takim przypadku organ był uprawniony do przyjęcia maksymalnej ilości wód w m3 na dobę wynikającej z pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód polegające na odprowadzaniu do cieku L. oczyszczonych ścieków deszczowych. Skład orzekający zgadza się z poglądem, że wysokość opłaty zmiennej powinna być uzależniona od ilości wód faktycznie odprowadzonych w ciągu jednego kwartału. Z dniem 20 września 2018 r. ustawodawca zmodyfikował dotychczasowe unormowanie i dopuścił nowe środki dowodowe, za pomocą których ustala się ilość rzeczywiście odprowadzonych wód opadowych i roztopowych. Środkami tymi są obecnie oprócz tych wymienionych w art. 552 ust. 2 u.p.w., odczyty z przyrządów pomiarowych dokonywanych w ramach kontroli gospodarowania wodami oraz oświadczenia podmiotów obowiązanych do ponoszenia opłat za usługi wodne, za poszczególne kwartały, zawierające ilość odprowadzonych do wód - wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych w granicach administracyjnych miast, wyrażoną w m3, wraz z informacją o istnieniu urządzeń do retencjonowania wody z terenów uszczelnionych i ich pojemności (vide art. 552 ust. 2a i ust. 2g u.p.w.). Powyższa nowelizacja, której celem, jak wskazuje uzasadnienie projektu cytowanej wyżej ustawy zmieniającej, było usunięcie wątpliwości interpretacyjnych dotyczących informacji, na podstawie których ustalana jest opłata zmienna za korzystanie z usług wodnych – wzmacnia prezentowane już wcześniej stanowisko o możliwości przyjęcia do obliczenia, również przed [...] września 2018 r., ilości rzeczywiście odprowadzanych wód na podstawie oświadczeń podmiotów korzystających. Tyle, że to podmiot zobowiązany powinien w trakcie kontroli wskazać takie ilości. Nie ulega wątpliwości, że podstawowym źródłem informacji o ilości faktycznie odprowadzonych wód opadowych i roztopowych są dane gromadzone lub możliwe do pozyskania przez podmiot obowiązany do uiszczenia opłaty zmiennej z tego tytułu. Organ zaś, jeżeli kwestionuje wymienioną w odpowiednim wykazie ilość odprowadzanych wód, musi dowieść, że w istocie ta rzeczywista była inna. Jeżeli jednak podmiot zobowiązany nie przekazuje w ogóle informacji co do ilości odprowadzonych wód opadowych i roztopowych i nie przejawia żadnej inicjatywy dowodowej w kierunku wykazania tych wielkości, trudno jest oczekiwać od organu, aby prowadził w tym kierunku pogłębione postępowanie, skoro dysponuje danymi wynikającymi z pozwolenia wodnoprawnego, do czego upoważnia go zresztą treść art. 552 ust. 2 pkt 1 u.p.w., wskazująca zakres korzystania z wód określony w pozwoleniu wodnoprawnym, jako jeden ze środków dowodowych służących ustaleniu ilości odprowadzonych wód opadowych i roztopowych. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury, obowiązywanie w postępowaniu administracyjnym zasady oficjalności (w świetle której to na organie administracji prowadzącym postępowanie spoczywa, co do zasady, obowiązek wszechstronnego oraz rzetelnego ustalenia stanu faktycznego sprawy) nie oznacza, że organ ma obowiązek poszukiwania dowodów mających wykazać zaistnienie okoliczności, których wykazanie leży w interesie strony, w sytuacji pasywnej postawy strony w tym zakresie. Nałożenie na organy prowadzące postępowanie administracyjne obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego nie zwalnia bowiem strony postępowania od współudziału w realizacji tego obowiązku. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy nieudowodnienie określonej okoliczności może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony. Z treści przepisów nakładających wspomniane wyżej obowiązki nie daje się w szczególności wyprowadzić konkluzji, iż organy administracji zobowiązane są do poszukiwania środków dowodowych służących poparciu twierdzeń strony w sytuacji, gdy ta ostatnia, mimo wezwania, środków takich nie przedstawia. Nie można bowiem w takim przypadku założyć, że przy bierności strony, cały ciężar dowodzenia faktów mających przemawiać przeciwko ustaleniom poczynionym przez organy administracji spoczywa na tych organach (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2018 r. sygn. akt II OSK 2406/16 i przywołane tam liczne orzecznictwo, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W kontrolowanym przypadku podjęto wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy i na podstawie wyczerpująco zebranego i rozpatrzonego całego materiału dowodowego, wydano decyzję znajdującą oparcie w przepisach prawa. W toku prowadzonej kontroli mającej na celu m.in. ustalenie ilości odprowadzanych wód opadowych lub roztopowych oraz po doręczeniu informacji ustalającej wysokość opłaty zmiennej, kiedy już znane było stanowisko organu, strona skarżąca nie zaoferowała żadnych dowodów, które uzasadniałyby określenie tej opłaty w innej wysokości. Skarżący kwestionuje stanowisko organu w zakresie sposobu obliczenia opłaty i jednocześnie uchyla się od podania informacji o faktycznej ilości odprowadzonych wód w analizowanym okresie. Organ prawidłowo ustalił wysokość przedmiotowej opłaty zmiennej stosując przepis art. 272 ust. 5 u.p.w. oraz § 8 pkt 1 przywołanego rozporządzenia. W tym stanie rzeczy nie mogły zostać uwzględnione zarzuty dotyczące błędnej wykładni art. 272 ust. 5 u.p.w., jak też naruszenia art. 273 ust. 6 u.p.w. oraz art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W związku z tym, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.).