II SA/Bk 446/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz, sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 lipca 2021 r. sprawy ze skargi A. G. B. na decyzję Rektora Politechniki B. z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie nieprzyznania stypendium dla osób niepełnosprawnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Rektora Politechniki B. z dnia [...] lutego 2021 roku numer [...]; 2. zasądza od Rektora Politechniki B.na rzecz skarżącego A.G. B. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Rektor Politechniki B. (dalej: Rektor) decyzją z dnia [...] kwietnia 2021 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] lutego 2021 r., nr [...], o nieprzyznaniu A. B. stypendium dla osób niepełnosprawnych. Decyzja Rektora wydana została przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy. Pismem z dnia [...] października 2020 r. A. B. (dalej: skarżący) złożył do Rektora wniosek o przyznanie stypendium dla osób niepełnosprawnych na rok akademicki 2020/2021. Rektor decyzją z dnia [...] lutego 2021 r., nr [...], odmówił wnioskodawcy przyznania powyższego świadczenia. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że w myśl art. 93 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce świadczenia, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4 i art. 359 ust. 1, przysługują na studiach pierwszego stopnia, studiach drugiego stopnia i jednolitych studiach magisterskich, jednak nie dłużej niż przez okres 6 lat. Jednocześnie ustawodawca wprowadził jeden wyjątek, w stosunku do studentów, których niepełnosprawność powstała w trakcie studiów lub po uzyskaniu tytułu zawodowego. Art. 93 ust. 4 ustawy stanowi, że w przypadku gdy niepełnosprawność powstała w trakcie studiów lub po uzyskaniu tytułu zawodowego, student może otrzymać świadczenie, o którym mowa w art. 86 ust. 1 pkt 2, tylko na jednym kolejnym kierunku studiów, jednak nie dłużej niż przez okres 6 lat. W przypadku skarżącego świadczenie nie mogło być przyznane, gdyż po przeliczeniu miesięcy studiowania do miesiąca złożenia wniosku, student przekroczył ustawowy okres 6 lat ubiegania się o świadczenia, o których mowa w art. 86 a ponadto nie spełniał warunków z art. 93 ust. 4 ustawy. Skarżący złożył wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Po jego rozpoznaniu, Rektor decyzją z dnia [...] kwietnia 2021 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję własną z dnia [...] lutego 2021 r., nr [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy opisał dotychczasowy przebieg postępowania oraz wskazał i omówił przepisy regulujące omawianą materię. Dodatkowo wyjaśnił, które okresy studiowania skarżącego zostały uwzględnione przy ustalaniu sześcioletniego terminu. Są to następujące okresy: Budownictwo pierwszy stopień 03.10.2011 - 24.02.2012; Elektrotechnika i telekomunikacja pierwszy stopień 01.10.2012 - 11.07.2014; Mechanika i budowa maszyn pierwszy stopień 29.09.2014 - 12.02.2015; Elektrotechnika pierwszy stopień 21.09.2015-22.02.2016; Zarządzanie pierwszy stopień 26.09.2016-23.10.2019; Logistyka pierwszy stopień 26.09.2016-07.02.2020; Logistyka drugi stopień 24.02.2020 - 30.09.2020. Po zliczeniu okresów studiowania do miesiąca, w którym student złożył wniosek upłynęło 86 miesięcy. W przypadku studiów w tym samym czasie miesiące zostały dodane tylko raz. Organ pominął również wrzesień 2014, wrzesień 2015 i wrzesień 2016, ze wzglądu na to, że student rzeczywiście mógł ubiegać o świadczenia od października danego roku. W ocenie organu, w związku z powyższym, organ postanowił o zbadaniu sprawy pod kątem art. 93 ust. 4 ustawy. Wyjaśnił więc, że stopień niepełnosprawności studenta został ustalony w trakcie studiów na kierunku elektrotechnika. Następnie od 26.09.2016 r. rozpoczął on kolejne kierunki studiów, czyli Logistyka i Zarządzanie pierwszego stopnia równocześnie. W roku akademickim 2020/2021 student złożył wniosek o przyznanie stypendium dla osób niepełnosprawnych na kierunku Logistyka drugiego stopnia. Według organu studia na kierunku Logistyka drugiego stopnia są już drugim kierunkiem studiów po ustaleniu stopnia niepełnosprawności, a zatem nie może zostać zastosowany wyjątek z art. 93 ust. 4 ustawy. Organ odniósł się też do wszystkich zarzutów podniesionych we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy i stwierdził, że są one niezasadne. W jego ocenie, w przypadku ustalania prawa do świadczenia w świetle art. 93 ust. 2 pkt 1 ustawy należy sumować wszystkie okresy studiowania, w których student miał prawo do ubiegania się o świadczenia. W tej mierze organ oparł się na opinii Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego DSW.WSS.6340.28.2019.MK z dn. 13 lutego 2019 r. przedłożoną Prorektorowi ds. Studenckich Politechniki B., w której wskazano, że omawiany artykuł określa łączny okres, w którym danej osobie przysługuje możliwość ubiegania się o świadczenia w ramach studiów - niezależnie od ich rodzaju i długości trwania, jak też uczelni, na których są odbywane. Ponadto organ wyjaśnił, że Politechnika B. w swojej działalności jest również zobligowania do korzystania i weryfikacji danych w systemie POLON, który stanowi centralną ogólnopolską sieć teleinformatyczną. Jednym z narzędzi systemu jest raport dotyczący świadczeń pomocy materialnej, którego walidacja jest również ustawiona na sprawdzanie studenta pod kątem studiowanych miesięcy a nie pobieranych stypendiów co również utwierdza organ o słuszności przyjętej interpretacji. W ocenie organu, Miejski Zespół Do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w B. stosując kryterium wieku skarżącego wydał orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, które zgodnie z art. 89 stanowi jedną z kilku podstaw do wnioskowania o stypendium dla osób niepełnosprawnych. Dlatego ustawodawca w art. 93 ust. 4 posługuje się stwierdzeniem ogólnym "niepełnosprawność", natomiast w art. 89 wskazuje co jest podstawą do ubiegania się o stypendium dla osób niepełnosprawnych. Dlatego przez moment powstanie niepełnosprawności, w tym przypadku rozumie się datę uzyskanie stopnia niepełnosprawności, czyli 18 lutego 2016 r. Dalej organ wskazał, że gdyby nie zastosował w swoim rozstrzygnięciu zapisu art. 93 ust. 4 ustawy, to w takim przypadku zakończyłby wyjaśnianie sprawy na podstawie zapisu art. 93 ust. 2 pkt 1 ustawy i po zliczeniu okresu studiowania, w którym studentowi przysługiwała możliwość ubiegania się o świadczenia, również odmówiłby przyznania stypendium kierując się przyjętą interpretacją przepisów prawa. Na koniec organ wyjaśnił, że w sprawie skarżącego zostało przesyłane zapytanie do Ministerstwa Edukacji i Nauki o opinię w przedmiocie przysługiwania świadczenia w tej konkretnej sytuacji. Organ uzyskał odpowiedź potwierdzającą swoje stanowisko w sprawie, że studentowi stypendium nie może zostać przyznane. Skargę na powyższą decyzję, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wniósł A. B., w które zaskarżonej decyzji zarzucił: 1) naruszenie art. 93 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. prawo o szkolnictwie wyższym i nauce poprzez jego błędną interpretację i uznanie, iż wskazany okres 6 letni winien być liczony od dnia podjęcia studiów nie zaś w odniesieniu do rzeczywistego okresu pobierania świadczeń stypendialnych, a tym samym utożsamianie pojęcia "przysługuje" z okresem posiadania "statusu studenta"; 2) naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., a w konsekwencji naruszeniu art. 81a § 1 k.p.a. poprzez wadliwą ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i ustalenie, iż momentem powstania niepełnosprawności jest data uzyskania stopnia niepełnosprawności, tj. dzień [...] lutego 2016 r., w sytuacji, gdy daty powstania niepełnosprawności nie ustalono, a tym samym organ powinien rozstrzygnąć niedającą się usunąć powyższą wątpliwość na korzyść skarżącego, czego ostatecznie nie uczynił; 3) naruszenie art. 93 ust. 4 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. prawo o szkolnictwie wyższym i nauce oraz § 14 ust. 3 i 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (Dz. U. z 2021 r., poz. 857) w zw. z art. 6c ust. 9 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 573) poprzez błędną wykładnię przepisu i uznanie, iż w przypadku niemożności ustalenia daty powstania niepełnosprawności celowym jest przyjęcie daty wydania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, w sytuacji gdy powyższe sprzeczne jest z wykładnią językową przepisu. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie obu zaskarżonych decyzji i przyznanie kosztów procesu. W uzasadnieniu skargi skarżący opisał szczegółowo przebieg postępowania i wskazał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wypracowano stanowisko, zgodnie z którym termin wskazany w art. 93 ust. 2 pkt 1 ustawy prawo o szkolnictwie wyższym i nauce odnosi się do okresu rzeczywistego pobierania stypendium, nie zaś samej abstrakcyjnej możliwości jego pobierania. Tym samym okres 6 letni biegnie, gdy osoba spełnia przesłanki otrzymywania pomocy finansowej i jednocześnie jest jej beneficjentem. Co istotne studia wymienione w art. 93 ust. 2 pkt 1 ustawy należy traktować osobno, z uwagi na fakt, iż przyjęcie odmiennego stanowiska skutkowałoby możliwością utraty prawa do wsparcia materialnego ze strony Państwa na skutek zmiany kierunku studiów. W ocenie strony skarżącej brak jest również podstaw do uwzględniania okresów sprzed wejścia w życie obecnej ustawy, tj. okresów studiów przed dniem 1 października 2019 r. przy obliczaniu terminu 6-letniego, w którym skarżący uprawniony jest do pobierania świadczenia. Dalej skarżący wskazał, że w jego ocenie 6-letni okres, o którym mowa w art. 93 ust. 2 pkt 1 ustawy nie minął, gdyż w przypadku podjęcia studiów w dniu 1 października 2019 r. okres ten minąłby dopiero w 2026 r. Zgodnie bowiem z § 1 ust. 16 Regulaminu świadczeń dla studentów i doktorantów Politechniki B. (Zarządzenie nr 1006 z 2019 r. oraz nr 1186 z 2020 r., dalej "Regulamin") stypendia przyznawane są na okres roku akademickiego (październik - czerwiec tj. 9 miesięcy) lub semestru (październik - luty tj. 5 miesięcy / marzec - czerwiec tj. 4 miesięcy). Nawet jednak uznając, iż do wskazanego okresu powinno się zaliczać okres pobieranych świadczeń przed 1 października 2019 r. to zważyć należy, iż świadczenia w postaci stypendium dla osób niepełnosprawnych, z uwagi na stan zdrowia, skarżący pobierał w okresie od [...] września 2016 r. (de facto od [...] października 2016 r.) do końca czerwca 2020 r., tj. przez okres 36 miesięcy (przez okres 9 miesięcy w następujących latach akademickich 2016/2017, 2017/2018, 2018/2019, 2019/2020). Tymczasem skarżący uprawniony jest do pobierania świadczeń przez okres 72 miesięcy (6 lat), a zatem w przypadku skarżącego nie znajdą zastosowania ograniczenia wynikające z treści art. 93 ust. 2 pkt 1 ustawy. Skarżący odniósł się też do § 1 ust. 10 Regulaminu, zgodnie z którym świadczenia przysługują przez okres nie dłuższy niż 6 lat, który oblicza się "w miesiącach, sumując do 72 miesięcy każdy rozpoczęty miesiąc, w którym wnioskodawca posiada status studenta". W ocenie skarżącego regulacja ta jest sprzeczna z powszechnie obowiązującymi przepisami. Wskazany Regulamin uchwalany jest na podstawie art. 95 ust. 1 ustawy prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Regulamin ten jest wyrazem autonomii uczelni i wiąże on destynatariuszy uczelni, jednakże autonomia ta ograniczona jest w zakresie ustalania dodatkowych, nieprzewidzianych w ustawie kryteriów przyznawania świadczeń ani odmiennych od ustawowych zasad ustalania dochodu studenta dla celów stypendialnych. W konsekwencji uchwalony Regulamin w swych regulacjach nie może nakładać dodatkowych kryteriów, gdyż w takim przypadku uznać należy, iż sprzeczny jest on z art. 6 k.p.a. Zdaniem skarżącego, w jego sytuacji nie upłynął termin, o którym mowa w treści art. 93 ust. 2 pkt 1 ustawy, a zatem zastosowanie winny znaleźć przepisy ogólne, nie zaś szczególne jak to wskazał organ w zaskarżonej decyzji. Zważyć bowiem należy, iż w przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości fakt, iż skarżący spełnia co do zasady warunki niezbędne do otrzymania stypendium dla osób niepełnosprawnych – tzn. posiada stosowne orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, posiada status studenta, jak też złożył wniosek w wyznaczonym terminie. Stwierdzić zatem należy, iż organ w zaskarżonej decyzji dokonał błędnej interpretacji normy prawnej wynikającej z art. 93 ust. 2 pkt 1 ustawy, a tym samym niezasadnie zastosował normę wynikającą z art. 93 ust. 4 ustawy. Z ostrożności procesowej skarżący podniósł, iż nie zgadza się również z ustaleniami poczynionymi przez organ w odniesieniu do daty powstania niepełnosprawności skarżącego, a w konsekwencji celowości stosowania normy z art. 93 ust. 4 ustawy. W ocenie strony skarżącej niezasadnym jest utożsamianie pojęć "powstania niepełnoprawności" z datą ustalenia powstania stopnia niepełnosprawności. W konsekwencji niecelowym jawi się stosowanie przez organ treści normy prawnej zawartej w art. 93 ust. 4 ustawy z pominięciem treści art. 93 ust. 2 pkt 1 ustawy. Jednakże w przypadku uznania, iż zastosowanie znajduje art. 93 ust. 4 ustawy skarżący wskazał, iż interpretacja rzeczonego przepisu przedstawiona w zaskarżonej decyzji jawi się jako skrajnie niekorzystna i naruszająca zasady wynikające chociażby z treści art. 32 Konstytucji RP. Dokonana przez organ interpretacja sformułowania "jednym kolejnym kierunku studiów" ogranicza prawo skarżącego do uzyskania świadczeń z okresu 6 - letniego do de facto okresu niespełna 3 - letniego. Stanowisko to jawi się jako sprzeczne również z celem przyznawania świadczeń w postaci stypendium dla osób niepełnosprawnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W piśmie procesowym z dnia 29 czerwca 2021 r. skarżący podtrzymał zarzuty postawione w skardze oraz dodatkowo wyjaśnił, że skarżący nigdy nie był studentem studiów niestacjonarnych, a był i jest studentem studiów stacjonarnych II stopnia na kierunku logistyka na Wydziale Inżynierii i Zarządzania. Skarżący nie miał też możliwości pobierania świadczeń stypendialnych dla osób niepełnosprawnych na wcześniejszym etapie swoich studiów z uwagi na nieposiadanie stosownego orzeczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga jest zasadna i podlega uwzględnieniu. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie, z punktu widzenia kryterium legalności, jest zaskarżona decyzja Rektora z dnia [...] kwietnia 2021 r., nr [...], która utrzymała w mocy decyzję własną tego organu z dnia [...] lutego 2021 r., nr [...], o nieprzyznaniu A. B. stypendium dla osób niepełnosprawnych. Materialnoprawną podstawę dla wydania przedmiotowych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 85 z późn. zm.; dalej: ustawa). Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca podlegają uchyleniu, gdyż zasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 93 ust. 2 pkt 1 ustawy, które to naruszenie w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., miało wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 93 ust. 2 pkt 1 ustawy świadczenia, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4 i art. 359 ust. 1 przysługują na studiach pierwszego stopnia, studiach drugiego stopnia i jednolitych studiach magisterskich, jednak nie dłużej niż przez okres 6 lat. Dochodzone przez skarżącego świadczenie w postaci stypendium dla osób niepełnosprawnych, określone jest w art. 86 ust. 1 pkt 2 ustawy, a zatem mieści się w kategorii świadczeń przewidzianych w przepisie art. 93 ust. 2 pkt 1 ustawy. Ponadto zauważenia wymaga, że w art. 93 ust. 4 ustawy uregulowano, że w przypadku gdy niepełnosprawność powstała w trakcie studiów lub po uzyskaniu tytułu zawodowego, student może otrzymać świadczenie, o którym mowa w art. 86 ust. 1 pkt 2, tylko na jednym kolejnym kierunku studiów, jednak nie dłużej niż przez okres 6 lat. Sąd podziela stanowiska zarówno skarżącego jak i organu, że możliwość przyznania studentowi świadczenia w postaci stypendium dla osób niepełnosprawnych na podstawie przepisu art. 93 ust. 4 ustawy jest wyjątkiem od reguł przyjętych w art. 93 ust. 2 pkt 1 ustawy i to wyjątkiem na korzyść studenta. A zatem wyjątek ten należy stosować wtedy, gdy studentowi nie przysługuje świadczenie wg. reguł ogólnych, tzn. w oparciu o przepis art. 93 ust. 2 pkt 1 ustawy. W niniejszej sprawie organy obu instancji w taki właśnie sposób przystąpiły do rozpatrywania wniosku skarżącego. Przyjmując, że nie przysługuje mu świadczenie na podstawie art. 93 ust. 2 pkt 1 ustawy, przeszły na podstawę z art. 93 ust. 4 ustawy. Jednakże w ocenie Sądu, organy nieprawidłowo zinterpretowały przepis art. 93 ust. 2 pkt 1. Przyjęły one, że wskazany w przepisie termin 6 - letni dotyczy okresu, w którym danej osobie przysługuje możliwość ubiegania się o świadczenie w ramach studiów, a tym samym dla biegu tego terminu nie ma znaczenia, czy student występuje o świadczenie oraz czy je pobiera. W ocenie Sądu, organy nie mają racji. Jak jednolicie wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, 6-letni okres, o którym mowa w art. 93 ust. 2 pkt 1 ustawy należy odnosić do okresu, w którym student spełnia przesłanki otrzymywania pomocy finansowej określonej w ustawie i jednocześnie jest beneficjentem takiej pomocy. Okres ten powiązano zatem bezpośrednio z pobieraniem świadczenia, a nie z posiadaniem statusu studenta przez osobę ubiegającą się o jedną z form pomocy materialnej (por. m.in. wyrok NSA z dnia 15 czerwca 2021 r., sygn. akt III OSK 4082/21). Wszelkie zatem odmienne rozważania organów na temat omawianego okresu nie znajdują uznania w orzecznictwie i doktrynie (patrz: K. Lewecki w artykule "Wykładnia nowego ograniczenia w przyznawaniu stypendiów dla studentów" - Doradztwo Podatkowe - Biuletyn Instytutu Studiów Podatkowych 2020/1/57-62). Dotyczy to także wytycznych Ministerstwa, na które powołują się organy, a które w ocenie Sądu są nieprawidłowe i nie wiążą Sądu. Sąd przyznaje także rację skarżącemu, że przy wyliczaniu 6-letniego okresu przysługiwania przedmiotowego świadczenia brak jest podstaw do uwzględniania jakichkolwiek innych okresów sprzed daty wejścia w życie art. 86-95 ustawy, tj. sprzed 1 października 2019 r. Zgodnie bowiem z art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. poz. 1669 z późn. zm.), powołane przepisy ustawy obowiązują od dnia 1 października 2019 r. w przypadku stypendium socjalnego, stypendium dla osób niepełnosprawnych, zapomogi i stypendium rektora. Brak jest jednocześnie przepisów przejściowych, z których wynikałaby wola ustawodawcy zaliczania do ww. 6-letniego okresu świadczeń, o których mowa w ustawie z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2017 r. poz. 2183 z późn. zm.), czy też ewentualnych innych świadczeń. Gdyby taka była intencja ustawodawcy, to zostałoby to uregulowane wprost w ustawie (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 15 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Bk 218/21). Reasumując stwierdzić trzeba, że poprzez nieprawidłową interpretację przepisu art. 93 ust. 2 pkt 1 ustawy organy bezpodstawnie nie zastosowały tego przepisu, chociaż skarżący wykazuje, że świadczenie w postaci stypendium dla osób niepełnosprawnych pobierał tylko przez 36 miesięcy z dopuszczalnych w tym przepisie 72 miesięcy (wg. oświadczenia złożonego na rozprawie skarżący innych stypendiów w tym czasie nie pobierał). Organy w uzasadnieniach swych decyzji nie zaprzeczyły twierdzeniom skarżącego odnośnie okresu pobieranych przez niego świadczeń. A zatem dokonana przez nie wadliwa interpretacja przepisu art. 93 ust. 2 pkt 1 ustawy wpłynęła na niezasadne pominięcie tego przepisu i rozstrzyganie w oparciu o przepis art. 93 ust. 4 ustawy. Pierwszeństwo w zastosowaniu miał zaś oczywiście przepis art. 93 ust. 2 pkt 1. Mając powyższe na uwadze stwierdzić trzeba, że zarówno zarzuty skarżącego jak i rozważania organu odnośnie interpretacji przepisu art. 93 ust. 4 ustawy, należy pozostawić bez głębszej analizy, gdyż przepis ten w okolicznościach niniejszej sprawy nie miał zastosowania. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ weźmie pod uwagę argumentację przedstawioną przez Sąd w niniejszym wyroku, a przy wydawaniu rozstrzygnięcia zobowiązany będzie uwzględnić dokonaną wykładnię omawianych przepisów. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800). Na zasądzone koszty składają się wpis sądowy w kwocie 200 zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł oraz opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.