II SA/Bk 447/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Barbara Romanczuk, Sędziowie asesor sądowy WSA Anna Bartłomiejczuk (spr.), sędzia WSA Elżbieta Lemańska, Protokolant referent stażysta Emilia Jarząbska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 listopada 2025 r. sprawy ze skargi M.O. na decyzję Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia 16 maja 2024 r. nr WOP.7721.40.2024.TN w przedmiocie sporządzenia projektu budowlanego zamiennego oddala skargę. Zaskarżoną do tut. Sądu decyzją z dnia 16 maja 2024r. nr WOP.7721.40.2024.TN Podlaski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Białymstoku (dalej w skrócie: "PWINB") utrzymał w mocy decyzję z dnia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w Białymstoku (w skrócie: "PINB PG") z 19 lutego 2024r. nr NB.I.5160.49.2023.MK nakładającą na M.O (dalej powoływaną jako: "skarżąca" lub "inwestorka") obowiązek sporządzenia i przedstawienia w terminie do 31 lipca 2024r. czterech egzemplarzy projektu budowlanego, zamiennego, uwzględniającego zmiany istotne dokonane przy budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej — segment nr 2 i nr 3 - na działkach nr ew. gr. [...] i [...] przy ul. [...] w B., realizowanej na podstawie decyzji Urzędu Miejskiego w Białymstoku z dnia 18 grudnia 2003 r. nr 58 o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę 4 segmentów w zabudowie szeregowej na części działki nr ew. gr. [...], zmienionej decyzją Urzędu Miejskiego w Białymstoku z dnia 4 maja 2004 r. nr [...], a następnie przeniesionej w całości na nowego inwestora – M.O. - decyzją z 29 października 2004r. nr A.I-7353/6012004/PZ wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, sporządzonego przez osobę uprawnioną wraz z aktualnym zaświadczeniem na dzień opracowania projektu o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. U podstaw wydanych rozstrzygnięć legły następujące ustalenia faktyczne i prawne: W dniu 30 października 2023r. PINB PG wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego dokonanych przy realizacji dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej na działkach nr ew. gr. [...] (segment nr 3) i [...] (segment nr 2) obr. [...]- D. przy ul. [...] w B. W trakcie czynności kontrolnych PINB ustalił, że właścicielem ww. działek oraz inwestorem jest M.O. (dalej powoływana też jako: "skarżąca"), a budowa dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej realizowana jest na podstawie decyzji Urzędu Miejskiego w Białymstoku z dnia 18 grudnia 2003r. nr 58 o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę 4 segmentów w zabudowie szeregowej na części działki nr ew. gr. [...], zmienionej decyzją tego organu z dnia 4 maja 2004 r. nr [...], a następnie przeniesionej w całości na nowego inwestora M.O. decyzją Urzędu Miejskiego w Białymstoku z dnia 29 października 2004 r. W toku postępowania ustalono, że działka nr [...] na mocy decyzji Prezydenta Miasta Białegostoku z dnia 19 czerwca 2004 r. (znak: G.1.74301- 27/04) uległa podziałowi na działki o nr [...], [...], [...]. Z kolei na podstawie decyzji z dnia 25 kwietnia 2005 r. (znak: G.1.74301- 163/2005) działka nr [...] uległa podziałowi na działki o nr [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Prowadzone przez organ postępowanie dotyczyło budowy segmentu nr 2 i 3 na działkach o nr [...] i [...] i w tym zakresie zostało wydane rozstrzygnięcie. W wyniku przeprowadzonych przez PINB PG czynności kontrolnych ustalono też, że budowa segmentu nr 2 i 3 nie została zakończona, a stan zaawansowania robót ma poziom surowy zamknięty. Budynki mieszkalne jednorodzinne w zabudowie szeregowej zaprojektowane zostały jako piętrowe, podpiwniczone z poddaszem nieużytkowym, dachem dwuspadowym krytym dachówką ceramiczną w części poddasza nieocieplanym o wysokości 7,85 m. Dostęp na poddasze przewidziany był przez wyłaz i schody strychowe. Pomieszczenia na piętrze zaprojektowano ze skosami od strony ulicy i od podwórka, ze ścianami zewnętrznymi o wysokości 169 cm. Na piętrze projekt przewidywał wykonanie lukarn dwuspadowych od strony frontowej budynku jak też od podwórka, a na parterze przed wejściem do budynku zaprojektowano podcień z daszkiem dwuspadowym wspólnym dla dwóch segmentów. Wskutek porównania zatwierdzonej dokumentacji budowlanej z zastanym stanem faktycznym PINB PG stwierdził, że w trakcie realizacji przedmiotowej inwestycji dokonano odstępstw od wyżej opisanych decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę. Zmianie uległa bowiem ilość, wielkość i rozmieszczenie okien w ścianach zewnętrznych, nie wykonano lukarn dachowych oraz zlikwidowany został podcień przed drzwiami wejściowymi. Wewnątrz segmentu nr 3 zmianie uległ układ pomieszczeń, w innej lokalizacji wykonano łazienkę na parterze oraz zmieniono układ ścian działowych na piętrze. W dwóch segmentach bieg schodów wewnętrznych odwrócono o 90° w stosunku do zatwierdzonej dokumentacji oraz wykonano dodatkowy bieg schodowy z piętra na poddasze. Dodatkowo w dwóch segmentach ściany konstrukcyjne zewnętrzne od strony ulicy [...] i od podwórka zostały podwyższone do pełnej wysokości, tj. do 267 cm (w projekcie przewidziana była wysokość - 169 cm), przez co zlikwidowane zostały skosy sufitowe w pomieszczeniach na piętrze. W trakcie czynności kontrolnych dokonano pomiarów wysokości budynku poprzez pomiary miarką zwijaną metalową poszczególnych poziomów budynku tj. parteru, piętra, poddasza, stropów między kondygnacyjnych oraz grubości pokrycia dachu. Zgodnie z dokonanymi pomiarami zrealizowane budynki posiadają wysokość 8,66 m - każdy, co względem zatwierdzonej w projekcie budowlanym wysokości 7,85 m stanowi różnicę wynoszącą 0,81 m, tj. 10,32%. W oparciu o powyższe ustalenia PINB stwierdził, że w przedmiotowej sprawie doszło do zmiany wysokości budynku o 81 cm, co stanowi różnicę przekraczającą dopuszczalne 2% wynikające z art. 36a ust. 5 pkt 2 lit. b) ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2023r., poz. 682 ze zm., dalej w skrócie: "P.b."). Również zabudowa podcienia przed wejściem do każdego budynku spowodowała zmianę charakterystycznego parametru - szerokości tych obiektów w sposób przekraczający 2 % wymiarów określonych w projekcie budowlanym w zakresie ściany zewnętrznej od strony ul. [...]. Ściany te mają długość 6 m w miejsce zaprojektowanej długości 4,02 m. Powyższe zmiany w ocenie organu są istotnymi odstępstwami od zatwierdzonego projektu budowlanego w zakresie charakterystycznych parametrów obiektów tj. ich wysokości i szerokości, co wymagało uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. Skoro zaś inwestor takiej decyzji nie uzyskał, to zaistniała podstawa do wszczęcia postępowania naprawczego. W konsekwencji PINB PG postanowieniem z dnia 9 stycznia 2024r. wstrzymał prowadzenie robót budowlanych związanych z realizacją ww. budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej oznaczonych jako segment nr 2 i 3 na działkach nr [...] i [...] przy ul. [...] w B. Następnie decyzją z dnia 19 lutego 2024r., wydaną na podstawie art.51 ust. 1 pkt 3 P.b., nałożył na M.O. obowiązek sporządzenia i przedstawienia w terminie do 31 lipca 2024r. czterech egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany istotne dokonane przy budowie opisanych wyżej dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej oznaczonych jako segment nr 2 i 3, realizowanej na podstawie decyzji z dnia 18 grudnia 2003 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę czterech segmentów w zabudowie szeregowej na części działki nr [...], zmienionej decyzją z 4 maja 2004r. i przeniesionej w całości na nowego inwestora M.O. decyzją z dnia 29 października 2004r., wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, sporządzonego przez osobę uprawnioną wraz z aktualnym zaświadczeniem na dzień opracowania projektu o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ szeroko opisał ustalony stan faktyczny sprawy wskazując, że w aktualnym stanie prawnym, zgodnie z art. 36a ust. 5 pkt 2 lit. b) ustawy Prawo budowlane do istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego zalicza się odstąpienie w zakresie charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego dotyczących wysokości, długości lub szerokości w zakresie przekraczającym 2%. Zdaniem PINB PG w przedmiotowej sprawie doszło do zmiany wysokości budynku o 81 cm (tj. o 10,32%), co stanowi różnicę przekraczającą zakres dopuszczalnych 2%. Również zabudowa podcienia przed wejściem do każdego budynku spowodowała zmianę charakterystycznego parametru, tj. szerokości tych obiektów w sposób przekraczający 2 % wymiarów określonych w projekcie budowlanym w zakresie ściany zewnętrznej od strony ul. [...]. Ściany te mają bowiem długość 6 m w miejsce zaprojektowanej długości 4,02 m. Powyższe zmiany organ zakwalifikował jako odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego w zakresie charakterystycznych parametrów obiektów, co wymagało, zgodnie z art. 36a ust. 1 P.b. uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę, a czego inwestor nie dopełnił. Organ zasygnalizował jednocześnie, że co prawda do akt postępowania dołączone zostały rysunki ze zmianami (w tym dotyczącymi wysokości), które projektant zakwalifikował jako nieistotne, tym niemniej podkreślił, że dokonana przez projektanta kwalifikacja nie ma charakteru wiążącego ani dla organów administracji architektoniczno – budowlanej, ani dla organów nadzoru budowlanego. Dalej nawiązując do oświadczenia pełnomocnika skarżącej złożonego do protokołu oględzin z dnia 19 grudnia 2023 r., że decyzja z 18 grudnia 2003r., na podstawie której przeprowadzono oględziny i projekt budowlany nie jest znana inwestorowi, nigdy nie był przekazana w sposób nieformalny jaki i formalny, organ uznał, że budowa prowadzona jest w oparciu o niekompletną dokumentację budowlaną. Jak wynika z zebranego materiału dowodowego i co potwierdza wpis na tablicy informacyjnej, budowa prowadzona jest bowiem na podstawie decyzji zmieniającej z dnia 4 maja 2004 r. nr [...] i zatwierdzonym tą decyzją projekcie budowlanym zamiennym. Projekt ten nie zawiera jednak wszystkich rysunków niezbędnych do prawidłowej i bezpiecznej realizacji danej inwestycji, m.in. rzutu więźby (w projekcie pierwotnym rys. 6), rzutu dachu (w projekcie pierwotnym rys. 7) czy też przekroju poprzecznego (w projekcie pierwotnym rys. 8). W tym zakresie PINB wyjaśnił dodatkowo, że chociaż postępowanie w trybie art. 36a P.b. o zmianie decyzji o pozwoleniu na budowę jest odrębnym postępowaniem administracyjnym w stosunku do pierwotnego postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego, to zarówno pierwotna decyzja o pozwoleniu na budowę, jak i zmieniająca, są ze sobą ściśle związane i wzajemnie od siebie zależne. Decyzja o zmianie pozwolenia na budowę z dnia 4 maja 2004 r. nie ma zatem bytu samodzielnego, obowiązuje razem z decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia 18 grudnia 2003 r. Z tego też względu decyzja Urzędu Miejskiego z 29 października 2004 r. o przeniesieniu na nowego inwestora tylko decyzji z 4 maja 2004 r. nr [...] (decyzji zmieniająca) nie mogła spowodować negatywnych skutków prawnych, skoro sentencja decyzji zmieniającej zawiera stwierdzenie, że "warunki i zobowiązania inwestora zawarte w poprzedniej decyzji z dnia 18 grudnia 2003r. pozostają aktualne". Odwołanie od powyższej decyzji wniósł pełnomocnik skarżącej – Z.O. szeroko kwestionując dokonaną przez organ kwalifikację zmian w segmencie nr 2 i 3 - jako istotnych. W zakresie wysokości budynku pełnomocnik podkreślił, że parametry wyrażone w metrach równe 7,85 m i 8,24 m, określane przez organ jako "wysokości budynku", nie są wynikiem obliczenia wysokości budynku według zasad określonych w § 6 (Sposób mierzenia wysokości budynku) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2022.0.1225) ani zasad określonych w uchwale nr XXIX/295/12 Rady Miejskiej Białegostoku z dnia 18 czerwca 2012 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla Dojlidy w Białymstoku (w rejonie ulic Wiewiórczej i Niedźwiedziej). Zdaniem pełnomocnika inwestorki PINB błędnie też podaje jako podstawę prawną prowadzenia inwestycji decyzję Urzędu Miejskiego w Białymstoku z dnia 18 grudnia 2003r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę 4 segmentów w zabudowie szeregowej, skoro z "Zawiadomienia o rozpoczęciu budowy" złożonego w PINB PG, strony tytułowej "Dziennika budowy nr ..", ustaleń z wielokrotnych kontroli budowy, wynika że jedyną podstawą prowadzenia robót budowlanych na działkach [...] i [...] jest decyzja z 4 maja 2004 r. nr [...] wraz z projektem budowlanym zatwierdzonym tą decyzją. Decyzja ta, zdaniem pełnomocnika skarżącej, jest zaś całkowicie niezależna od decyzji zmienianej z dnia 18 grudnia 2003r. PWINB nie podzielił argumentacji odwołania i decyzją z dnia 16 maja 2024r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję uznając, że w przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, że inwestor odstąpił od zatwierdzonego projektu budowlanego w sposób istotny, albowiem doszło do zmiany wysokości budynku o 81 cm, co stanowi różnice przekraczająca zakres dopuszczalnych 2%. Również zabudowa podcienia przed wejściem do każdego budynku spowodowała zmianę charakterystycznego parametru - szerokości tych obiektów w sposób przekraczający 2 % wymiarów określonych w projekcie budowlanym w zakresie ściany zewnętrznej od strony ul. [...]. Ściany te mają długość 6 m w miejsce zaprojektowanej długości 4,02 m. Zmiany powyższe są zatem istotnymi odstępstwami od zatwierdzonego projektu budowlanego w zakresie charakterystycznych parametrów obiektów tj. ich wysokości i szerokości. Dalej odwołując się do art. 51 ust. 1 pkt 3 P.b. PWINB wyjaśnił, że skoro w przedmiotowej sprawie doszło do istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego, to organ I instancji nie miał możliwości wydania innego rozstrzygnięcia niż zaskarżona decyzja. Odpowiadając z kolei na zarzut nieprawidłowości pomiaru wysokości budynków dokonanych przez pracowników PINB, czyli naruszenia § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, organ odwoławczy wskazał, że zatwierdzony projekt budowlany przewidywał, że budynki będą miały wysokość 7,85 m tymczasem w rzeczywistości po zsumowaniu pomiarów wysokości kondygnacji i grubości stropów ustalono że wysokość ta wynosi 8,66 m. Skoro zaś względem projektowanych zostały zwiększone wysokości pomieszczeń, głównie poddasza, to jedyny logiczny wniosek wynikający z tej sytuacji jest taki, że wysokość budynków została zwiększona o 0,81 m. Na ten fakt nie ma zaś żadnego wpływu sposób mierzenia wysokości budynku określony w przepisie § 6 ww. rozporządzenia. Odnosząc się z kolei do kwestii zakwalifikowania przez projektanta wszystkich dokonanych zmian jako nieistotnych, organ jeszcze raz powtórzył, że dokonanie przez projektanta kwalifikacji, o której mowa w art. 36a ust. 6 P.b., nie ma charakteru wiążącego, ani dla organów administracji architektoniczno- budowlanej, ani dla organu nadzoru budowlanego. Błędne zaś uznanie przez projektanta, iż odstąpienie ma charakter nieistotny, nie wyklucza przecież możliwości podjęcia przez organy budowlane przewidzianych prawem działań. Odnośnie zarzutu, że zaskarżona decyzja nakazuje przedłożenie pełnej zamiennej dokumentacji projektowej, a nie jedynie częściowej w zakresie dokonanych zmian, co jest niezgodne z przepisem art. 51 ust. 1 pkt 3 P.b., PWINB wyjaśnił, że zgodnie z przepisem art. 36a ust. 2 tej ustawy organ administracji architektoniczno-budowlanej uchyla decyzję o pozwoleniu na budowę, w przypadku wydania decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3. Zatem w takim przypadku Prezydent Miasta Białegostoku zobowiązany będzie uchylić pierwotne pozwolenie na budowę przedmiotowych budynków, a następnie jeżeli postępowanie prowadzone przez PINB zakończy się pomyślnie, projekt budowlany zamienny zastąpi w obrocie prawnym – projekt pierwotny. Dlatego też dokumentacja zamienna musi być pełna i nie może dotyczyć tylko dokonanych zmian. Skargę na powyższą decyzję do tut. sądu administracyjnego wniosła M.O. zarzucając jej: 1. nie rozpatrzenie ponownie sprawy w całości, tak jak uczynił to organ I instancji; 2. sprzeczność z Polską Normą "Właściwości użytkowe w budownictwie. Określanie i obliczanie wskaźników powierzchniowych i kubaturowych" przy definiowaniu i obliczaniu szerokości budynku i w konsekwencji traktowania rozwiązań projektowych jako istotnych odstąpień od zatwierdzonego projektu budowlanego; 3. sprzeczność z § 3 pkt 24 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dotyczącym definiowania i obliczania szerokości budynku i w konsekwencji traktowania rozwiązań projektowych jako istotnych odstąpień od zatwierdzonego projektu budowlanego; 4. sprzeczność z § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dotyczącym sposobu mierzenia wysokości budynku przy definiowaniu i obliczaniu wysokości budynku i w konsekwencji traktowanie rozwiązań projektowych jako istotnych odstąpień od zatwierdzonego projektu budowlanego; 5. sprzeczność z decyzją o warunkach zabudowy z dnia 9 września 2003r. w zakresie definiowania i obliczania wysokości budynku i w konsekwencji traktowania rozwiązań projektowych jako istotnych odstąpień od zatwierdzonego projektu budowlanego; 6. sprzeczność z uchwałą nr XXIX/295/12 Rady Miejskiej Białegostoku z dnia 18 czerwca 2012r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla Dojlidy w Białymstoku (w rejonie ulic Wiewiórczej i Niedźwiedziej), przy definiowaniu i obliczaniu wysokości budynku i w konsekwencji traktowania rozwiązań projektowych jako istotnych odstąpień od zatwierdzonego projektu budowlanego; 7. naruszenie art. 139 k.p.a. w związku z nie udowodnieniem, aby postępowanie inwestora przy realizacji inwestycji rażąco naruszało prawo lub rażąco naruszało interes społeczny; 8. pominięcie obowiązkowego działania organu wynikającego z art. 79a k.p.a., w postępowaniu wszczętym na wniosek strony; 9. naruszenie art. 28 k.p.a. poprzez nie wskazanie interesu prawnego ani obowiązku dotyczącego postępowania, a także uzasadnienia żądania czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek przy ustalaniu stron postępowania; 10. naruszenie art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez nieudowodnienie, że nieruchomości osób i Zarządu Dróg Miejskich w Białymstoku, którym przyznano status strony znajdują się w obszarze oddziaływania kontrolowanych obiektów, realizowanych na działkach nr [...] i [...] przy ul. [...] w B.; 11. pominięcie w piśmie PWINB z 14 maja 2024r. wysyłanym do wybranych osób, inwestorki w stosunku do której prowadzone jest postępowanie i pełnomocnika inwestorki, któremu organ nadał status strony postępowania; 12. rażące naruszenie prawa poprzez powoływanie się na błędną podstawę prowadzenia inwestycji jaką jest wydane osobie trzeciej pozwolenie, które nigdy nie zostało przekazane inwestorce i na podstawie którego nigdy nie zawiadomiono organu o rozpoczęciu budowy; 13. pominiecie, że skarżona decyzja dotyczy sprawy, którą załatwiono milcząco oraz z uwagi na pominięcie powagi rzeczy osądzonej; 14. narażenie inwestorki na bardzo poważne straty materialne; 15. naruszenie art. 234 k.p.a. poprzez brak nawiązania decyzji do skarg wniesionych w trakcie postępowania; art. 107 § 1 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego i art. 76 k.p.a. z uwagi na ignorowanie jako dowodów dokumentów urzędowych sporządzonych w przepisanej formie przez powołane do tego organy. PWINB w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości wydane rozstrzygnięcie. Postanowieniem z dnia 20 listopada 2024r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, działając na podstawie z art. 124 § 1 pkt 6 w zw. art. 56 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zawiesił postępowanie sądowe w niniejszej sprawie. Postanowieniem z dnia 14 sierpnia 2025r., Sąd podjął zawieszone postępowanie w wyniku otrzymania informacji z Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego, że decyzją z dnia 13 czerwca 2025r. nr DOR.7299.96.2024.KPI Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji PWINB z dnia 16 maja 2024 r. nr WOP.7721.40.2024.TN. Na rozprawie w dniu 30 września 2025r. Sąd, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., dopuścił dowody zawnioskowane na rozprawie przez pełnomocnika skarżącej. W dniu 8 października 2025r. do sądu wpłynęło pismo PWINB, że nie doszło do zawiadomienia tego organu o rozprawie wyznaczonej na dzień 30 września 2025r. Po ustaleniu na podstawie informacji z systemu EZD, że organ nie otrzymał zawiadomienia o rozprawie, tut. Sąd postanowieniem z dnia 9 października 2025r. zamkniętą rozprawę otworzył na nowo i odroczył na termin 25 listopada 2025r. Na rozprawie w dniu 25 listopada 2025r. Sąd dopuścił też dowód z dokumentów dołączonych do pisma procesowego pełnomocnika skarżącej z dnia 24 października 2025r. celem wykazania możliwości realizacji przez obecnego inwestora niezależnie od pozostałych każdego z wydzielonych budynków na podstawie przeniesionej decyzji nr [...] z dnia 4 maja 2004r. zatwierdzającej projekt budowlany zamienny i zezwalającej na budowę czterech podpiwniczonych, piętrowych z poddaszem nieużytkowym jednorodzinnych budynków mieszkalnych w zabudowie szeregowej, a w konsekwencji niemożliwości kontrolowania zgodności budowy ww. budynków z decyzją z 18 grudnia 2003r. i dołączonym do niej projektem budynku wielorodzinnego, którym nigdy nie dysponował inwestor. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, działając w granicach sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej w skrócie "p.p.s.a."), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku nie dopatrzył się w działaniu organów nadzoru budowlanego nieprawidłowości, które uzasadniałyby wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Przy czym, uwzględniając obszerność i charakter podniesionych w skardze zarzutów, dodatkowego podkreślenia wymaga, że sąd administracyjny kontrolując zaskarżoną decyzję bada ją wyłącznie pod względem zgodności z prawem, tj. legalności, a nie celowości, słuszności, czy też zasad współżycia społecznego. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja PWINB utrzymującą w mocy decyzję PINB PG, którą nałożono na skarżąca (inwestora) - z uwagi na istotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego - obowiązek sporządzenia i przedłożenia czterech egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany istotne dokonane przy budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej segment nr 2 i nr 3 - na działkach nr ew. gr. [...] i [...] przy ul. [...] w B., wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, sporządzonego przez osobę uprawnioną wraz z aktualnym zaświadczeniem na dzień opracowania projektu o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. W rozpoznawanej sprawie organy nadzoru budowlanego prawidłowo wszczęły tzw. postępowanie naprawcze (art. 50-51 P.b.), opierając się na poczynionych w toku postępowania ustaleniach, prowadzących do wniosku, że sporne segmenty nr 2 i 3 zostały wybudowane w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w decyzji Urzędu Miejskiego w Białymstoku z dnia 18 grudnia 2003 r. nr 58 o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę czterech segmentów w zabudowie szeregowej na części działki nr ew. gr. [...], zmienionej decyzją Urzędu Miejskiego w Białymstoku z dnia 4 maja 2004 r. nr [...], a następnie przeniesionej w całości na nowego inwestora M.O. decyzją z dnia 29 października 2004r. nr A.I-7353/601/2004/PZ. Organy nadzoru budowlanego prawidłowo przy tym uwzględniły zmiany normatywne, jakie miały miejsce w 2020 r. w związku z wejściem w życie dużej nowelizacji Prawa budowlanego (ustawa z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw; Dz. U. z 2020 r., poz. 471). Zawarte w przywołanej ustawie regulacje intertemporalne nakazywały zastosowanie w rozpoznawanej sprawie przepisów art. 50-51 P.b. w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie nowelizacji, tj. przed 19 września 2020r. Zgodnie bowiem z art. 27 ust. 1 pkt 2 ustawy zmieniającej, do zamierzeń budowlanych realizowanych w oparciu o projekt budowlany sporządzony na podstawie przepisów dotychczasowych dla których przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy wydano ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę albo dokonano skutecznego zgłoszenia przepisy prawa budowlanego stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. Przy czym ocena, czy zmiany dokonane przy realizacji spornej inwestycji w stosunku do zatwierdzonego projektu budowlanego miały charakter istotnych odstępstw, opierała się już na nowym brzmieniu art. 36a P.b. (art. 28 ustawy zmieniającej). W ocenie sądu przywołane reguły zostały prawidłowo zastosowane w rozpoznawanej sprawie. Przechodząc do samego trybu naprawczego wyjaśnienia wymaga, że warunkiem jego uruchomienia jest ustalenie przez organy nadzoru budowlanego wykonania danego obiektu (budynku) w sposób istotnie odbiegający od warunków udzielonego pozwolenia na budowę, a punktem odniesienia w tego typu postępowaniu jest zatwierdzony projekt budowlany. Ocena zgodności wykonanych robót z zatwierdzonym projektem i kwalifikacja ewentualnych niezgodności jako istotnych albo nieistotnych odstępstw do zatwierdzonego projektu budowlanego stanowi pierwszy etap postępowania naprawczego. W przypadku, gdy zmiany zostaną zakwalifikowane jako istotne odstąpienie od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę lub projekcie budowlanym, organy nadzoru budowlanego przeprowadzają drugi etap, którego celem jest doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem. I tak, jak wynika z art. 51 ust. 1 pkt 3 P.b., organ nadzoru budowlanego nakłada w drodze decyzji, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz zawierającego rozwiązania w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Konsekwencją wykonania nałożonego obowiązku będzie wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany zamienny i udzielającej pozwolenia na wznowienie robot budowlanych w oparciu o art. 51 ust. 4 tej ustawy. Wydana zaś na tej podstawie decyzja kończy postępowanie legalizacyjne i w istocie zastępuje wydana pierwotnie decyzję o pozwoleniu na budowę. W konsekwencji, jak trafnie stwierdziły organy nadzoru budowlanego, również projekt budowlany zamienny obejmować musi całą inwestycję, stanowiącą przedmiot postępowania naprawczego. Projekt ten winien zatem uwzględniać wszystkie wykonane do dnia wydania orzeczenia w sprawie roboty budowlane, a więc zarówno te, które objęte były pierwotnie zatwierdzonym projektem budowlanym - jeżeli zostały zgodnie z tym projektem wykonane, jak i roboty budowlane nieobjęte tym projektem, w tym roboty stanowiące istotne odstąpienie od ustaleń i warunków pozwolenia na budowę oraz roboty budowlane pozostałe do wykonania. Projekt budowlany musi spełniać wymogi projektu budowlanego, gdyż nie jest on uzupełnieniem projektu pierwotnego, lecz wchodzi w jego miejsce. Jest to rozwiązanie racjonalne albowiem istotą postępowania naprawczego jest pewnego rodzaju "uporządkowanie" sytuacji wynikającej z istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu, co wymaga dostosowania obiektu do stanu zgodnego z prawem i wymogów wynikających z aktualnie obowiązujących przepisów. Pogląd ten opiera się na od dawna ugruntowanym orzecznictwie (por. przykładowo wyroki NSA: z 15 kwietnia 2022 r., II OSK 508/20; z 22 maja 2023r., II OSK 380/22; z 19 marca 2024r., II OSK 1579/21; z 16 stycznia 2025 r., II OSK 1107/22, wyrok WSA w Lublinie z dnia 24 kwietnia 2025r., II SA/Lu 891/24, wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej w skrócie: "CBOSA"). Takie postępowanie zostało wszczęte w niniejszej sprawie i organy w jego toku ustaliły, że sporne budynki mieszkalne w zabudowie szeregowej oznaczone nr 2 i 3 zostały wybudowane w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w decyzji o pozwoleniu na budowę z 18 grudnia 2003 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę czterech segmentów w zabudowie szeregowej na części działki nr ew. gr. [...], zmienionej decyzją z dnia 4 maja 2004 r. nr [...], przeniesionej następnie w całości na skarżącą - decyzją z dnia 29 października 2004r. w zakresie szerokości i wysokości projektowanych budynków. W związku z tym, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy kluczowym zagadnieniem spornym pomiędzy skarżącą, a organami nadzoru budowlanego jest ustalenie, która decyzja oraz który projekt budowlany powinien być punktem odniesienia dla oceny, czy przy budowie kontrolowanych budynków doszło do istotnych odstępstw w zakresie wysokości i szerokości tych budynków, tą kwestię należało rozważyć w pierwszej kolejności. Pełnomocnik skarżącej konsekwentnie prezentuje stanowisko, że z "Zawiadomienia o rozpoczęciu budowy" złożonego w PINB PG, strony tytułowej "Dziennika budowy nr [...]" oraz ustaleń poczynionych w toku kontroli budowy, wynika jednoznacznie, że jedyną podstawą prowadzenia robót budowlanych na działkach [...] i [...] jest decyzja Urzędu Miejskiego w Białymstoku z dnia 4 maja 2004 r. nr [...] wraz z projektem budowlanym zamiennym "segmenty 1-4" zatwierdzonym tą decyzją. Natomiast decyzja Urzędu Miejskiego w Białymstoku z dnia 18 grudnia 2003r. i zatwierdzony tą decyzją pierwotny projekt budowlany jest nieznany skarżącej jako nowemu inwestorowi, nigdy nie był jej przekazany ani w sposób formalny, ani nieformalny. Dodatkowym zaś faktem przemawiającym za rozdzielnością i niezależnością przedstawionych rozwiązań projektowych jest przeniesienia na nowego inwestora w dniu 29 października 2004r. wyłącznie pozwolenia na budowę jednorodzinnych budynków mieszkalnych z dnia 4 maja 2004r. Konfrontując powyższe z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie w pierwszej kolejności należy zauważyć, że niewątpliwie decyzja Prezydenta Miasta Białegostoku z dnia 18 grudnia 2003r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę czterech segmentów w zabudowie szeregowej na części działki nr ew. gr. [...] (k. 50-59 akt admin. PINB) - została zmieniona w trybie art. 36a ustawy Prawo budowlane - decyzją Prezydenta Miasta Białegostoku z dnia 4 maja 2004r. nr [...] (k. 13-22 akt admin. PINB), a następnie przeniesiona w całości na skarżącą jako nowego inwestora decyzją z dnia 29 października 2004r. (k. 13 akt admin. PINB). Zgodzić się jednak należy z organami nadzoru budowlanego, że chociaż postępowanie w trybie art. 36a P.b. o zmianie decyzji o pozwoleniu na budowę jest odrębnym postępowaniem administracyjnym w stosunku do pierwotnego postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego, to decyzja pierwotna o pozwoleniu na budowę, jak i decyzja zmieniająca, są ze sobą ściśle związane i wzajemnie od siebie zależne. W orzecznictwie sądów administracyjnych niekwestionowane jest, że postępowanie w sprawie zmiany pozwolenia na budowę wszczynane jest w sprawie nowej w stosunku do rozstrzygniętej wcześniej decyzją o pozwoleniu na budowę, ale ograniczone jest merytorycznie tylko do zakresu dokonywanej zmiany projektu budowlanego i decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ, prowadząc postępowanie odnośnie do zmiany pozwolenia na budowę, nie ma prawa dokonywać ponownej oceny całego zamierzenia budowlanego. Jest on bowiem związany ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę, a nowe postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu zamiennego może dotyczyć jedynie wprowadzonych do niego zmian. Z powyższych uwag wyłania się zatem jednoznaczny wniosek, że byt prawny decyzji o której mowa w art. 36a ust. 1 P.b. związany jest z bytem prawnym pierwotnej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Decyzja wydawana na podstawie art. 36a P.b. bezwzględnie powinna nawiązywać w swojej treści do pozwolenia na budowę, którego przedmiot rozstrzygnięcia zmienia (por. wyrok NSA z 15.12.2006 r., II OSK 97/06, Lex nr 507234 oraz wyrok WSA w Poznaniu z 10 czerwca 2020r. II SA/Po 967/19, CBOSA). W okolicznościach przedmiotowej sprawy organy nadzoru budowlanego słusznie zatem uznały, że decyzji Prezydenta Miasta Białegostoku z dnia 4 maja 2004r. nie można oceniać w oderwaniu od decyzji pierwotnej tego organu z 18 grudnia 2003r. Wbrew bowiem przekonaniu strony skarżącej - decyzja o zmianie pozwolenia na budowę z dnia 4 maja 2004 r. nr [...] nie ma bytu samodzielnego i obowiązuje razem z decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia 18 grudnia 2003 r. Tym bardziej, że wbrew twierdzeniu strony skarżącej zarówno pierwotny projekt budowlany, jak i zamienny dotyczy budowy budynków w zabudowie szeregowej. Z perspektywy sądu podkreślenia też wymaga, że pomiędzy tymi decyzjami istnieje niewątpliwa zależność w zakresie części architektoniczno – budowlanej. W treści decyzji zmieniającej z 4 maja 2004r. wprost bowiem wskazano, że "Warunki i zobowiązania inwestora zawarte w poprzedniej decyzji z 18.12.2003r. znak A.I-7353/209/03 pozostają aktualne". Jednoznaczność powyższego zapisu nie budzi wątpliwości, że ocena czy w okolicznościach przedmiotowej budowy doszło do istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego, nie może być ograniczona, tak jak oczekuje tego strona skarżąca, tylko na podstawie projektu budowlanego zamiennego dołączonego do decyzji zmieniającej z 4 maja 2004r. Tym bardziej, że z opisu technicznego do projektu budowlanego zamiennego, zatwierdzonego tą decyzją wynika, że "Istotna zmiana w stosunku do zatwierdzonej dokumentacji dotyczy wyłącznie przeprojektowania elementów wewnętrznych budynku bez ingerencji w projekt zagospodarowania działki i polega na wprowadzeniu zewnętrznych i wewnętrznych ścian konstrukcyjnych o grubości 18 cm (dylatowanych między sobą) oraz zaprojektowaniu na parterze od strony ulicy dodatkowego otworu okiennego doświetlającego kuchnię. Pozostałe elementy jak w projekcie pierwotnym". Już tylko z tego względu dołączony do decyzji z 4 maja 2004r. projekt zamienny nie mógł stanowić samodzielnej podstawy do oceny zgodności zrealizowanych budynków i konieczne było w tym względzie sięgniecie do pierwotnego projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją z 18 grudnia 2003r., co w sposób niezrozumiały kwestionuje strona skarżąca. Powyższej oceny nie może też zmienić akcentowana przez pełnomocnika skarżącej okoliczność, że decyzja z 18 grudnia 2003r. i zatwierdzony nią projekt budowlany jest nieznana skarżącej jako nowemu inwestorowi, nigdy nie była jej przekazana ani w sposób formalny, ani nieformalny, tym samym nie mogła być podstawą wszczęcia, prowadzenia i zakończenia jakichkolwiek działań inwestycyjnych na działkach o nr [...], [...] i [...]. Otóż, jak już wyżej wyjaśniono, decyzją z dnia 29 października 2004r. przeniesiono na skarżącą jako nowego inwestora decyzje zatwierdzające projekt budowlany pierwotny i zamienny, na co skarżąca wyraziła zgodę. W tych okolicznościach bezskuteczne jest powoływanie na nieznajomość projektu budowlanego pierwotnego, tym bardziej, że kopię tego dokumentu w sytuacji jego braku – mogła pozyskać od organów. W świetle zaś mającego zastosowanie w rozpoznawanej sprawie art. 36a P.b. (w brzmieniu po nowelizacji z 2020r., o czym była mowa wyżej), już sama zmiana charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego dotyczących wymiarów budynku (a dokładnie jego wysokości) w zakresach przekraczających próg 2%, przesądza o istotnym odstąpieniu od ustaleń i warunków określonych w decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 18 grudnia 2003r., zmienionej następnie decyzją z dnia 4 maja 2004r. i ostatecznie przeniesionej w całości na skarżącą decyzją z 29 października 2004r. (art. 36a ust. 5 pkt 2 lit. b P.b.). Odnosząc się zatem do kluczowego w niniejszej sprawie odstępstwa dotyczącego zmiany wysokości kontrolowanych budynków należy stwierdzić, że zebrany materiał dowodowy pozwalał na ustalenie punktu odniesienia w tym zakresie. Skoro z przywołanego przepisu art. 36a ust. 5 P.b. wynika, że istotnym odstąpieniem od zatwierdzonego projektu architektoniczno-budowlanego parametru wysokości budynku jest odstąpienie w zakresie przekraczającym 2%, to szczegółowo należało ustalić, jaką wysokość budynków zaprojektowano w projekcie pierwotnym zatwierdzonym decyzją z 18 grudnia 2003r., a jaką wysokość budynki te mają obecnie. Badanie to ma charakter porównawczy odnosi się bowiem do parametrów wysokościowych określonych w projekcie oraz stanu faktycznego ustalonego w toku kontroli. Organy nadzoru budowlanego, dokonując kontroli zgodności wybudowanego obiektu z zatwierdzonym projektem, zobowiązane były zatem porównywać wymiary rzeczywiste (zmierzone na miejscu budowy) z wymiarami zawartymi w ww. projekcie. Do tego celu służą odpowiednie narzędzia pomiarowe, takie jak miara metalowa zwijana, poziomice, kątowniki itp., które umożliwiają precyzyjne porównanie wymiarów. Tego typu czynności opierają się na bezpośrednich pomiarach i są zgodne z przepisami prawa, w tym z ogólnymi zasadami kontroli budowlanej. Powoływany zaś przez pełnomocnika skarżącej zapis § 6 rozporządzenia MI z dnia 12 kwietnia 2002 r. dotyczy warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a nie samego porównania wymiarów w celu sprawdzenia, czy budynek został wybudowany zgodnie z projektem, czy z odstępstwami od tego projektu. Przeprowadzając taką ocenę organy nadzoru budowlanego przy użyciu miarki zwijanej dokonały pomiarów poszczególnych poziomów każdego z kontrolowanych segmentów tj. parteru, piętra, poddasza, stropów międzykondygnacyjnych oraz grubości pokrycia dachu. I tak w segmencie nr 3 ustalono, że wynoszą one kolejno 2,71 m; 0,19 m; 2,67 m; 0,18 m; 2,77 m oraz 0,14 m. Natomiast w segmencie nr 2 wynoszą kolejno: 2,71 m; 0,18 m; 2,68 m; 0,18 m; 2,77 m oraz 0,14 m. Ustalono też, że ściany konstrukcyjne zewnętrzne zostały podwyższone do pełnej wysokości – 2,67 m (w projekcie 1,69 m), przez co zostały zlikwidowane skosy sufitowe na piętrze. Z porównania zaś danych zawartych w projekcie budowlanym wynika, że głównie zmianie uległa wysokość poddasza. Zestawiając wyniki dokonanych pomiarów organy doszły do prawidłowych konkluzji, że zrealizowane budynki posiadają wysokość 8,66 m każdy, co względem zatwierdzonej w pierwotnym projekcie budowlanym wysokości 7,85 m stanowi różnicę wynoszącą 0,81 m, tj. 10,32%. W projekcie budowlanym zatwierdzonym decyzja z dnia 18 grudnia 2003r. w zakresie rozwiązań projektowych przewidziano zaś wprost, że "wysokość obiektu - 7,85 m w kalenicy". Rację mają zatem orzekające w sprawie organy, że wysokość wybudowanego budynku i poszczególnych jego segmentów, powinna być zmierzona od poziomu terenu do najwyższego punktu konstrukcji, tj. kalenicy i nie powinna przekraczać poziomu – 7,85 m. Przy czym zapis co do wysokości budynku zawarty w pierwotnym projekcie jest wiążący również dla skarżącej – jako nowego inwestora, albowiem zatwierdzony decyzją z dnia 4 maja 2004r. projekt budowlany zamienny nie wprowadzał w tym zakresie żadnych modyfikacji. W konsekwencji inwestor przy budowie ww. budynków zobowiązany był zastosować parametr wysokości obiektu określony w projekcie architektoniczno – budowlanym zatwierdzonym decyzją z 18 grudnia 2003r. W ocenie Sądu przyjęty przez organy w okolicznościach niniejszej sprawy sposób mierzenia wysokości zabudowy jest prawidłowy. Nie można automatycznie interpretować wymagań - powołanego przez pełnomocnika skarżącej §6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - jako wykluczających elementy techniczne lub konstrukcyjne przekraczające główną linię dachu, jeśli projekt wyraźnie wskazuje na inną metodę pomiaru wysokości. W ocenie sądu w sytuacji rozbieżności pomiędzy definicją "wysokości" w projekcie, a przepisami ww. rozporządzenia, pierwszeństwo mają postanowienia projektu budowlanego, jeśli – tak jak w okolicznościach przedmiotowej sprawy - wyraźnie je wskazano. Na ten fakt nie ma zatem żadnego wpływu sposób mierzenia wysokości budynku określony we wspomnianym § 6 rozporządzenia MI, bo jest to sposób służący do przyporządkowania budynkowi odpowiednich wymagań rozporządzenia. Natomiast sposobem służącym ustaleniu, czy obiekt budowlany wybudowany jest zgodnie z projektem jest porównanie wymiarów zawartych w projekcie z wymiarami odczytanymi z natury podczas czynności kontrolnych, dokonany za pomocą odpowiednich narzędzi, tj. np. miary metalowej zwijanej, czemu zadośćuczyniły orzekające w sprawie organy. Sąd nie podziela natomiast stanowiska organów nadzoru budowlanego jakoby zabudowa podcienia przed wejściem do każdego budynku spowodowała też zmianę szerokości tych obiektów w sposób przekraczający 2 % wymiarów określonych w projekcie budowlanym w zakresie ściany zewnętrznej od strony ul. [...]. Otóż w nie ulega wątpliwości, ze zamurowanie podcienia przed wejściem do każdego z kontrolowanych budynków może wpłynąć na powierzchnię zabudowy tychże budynków, tym niemniej odstąpień w zakresie tego parametru organy nie stwierdziły. Ustaliły jedynie, że ściany kontrolowanych segmentów mają długość 6 m w miejsce zaprojektowanej długości 4,02 m, co spowodowało zmianę charakterystycznego parametru - szerokości tych obiektów. Powyższe ustalenia wobec ich "lakoniczności" nie mogą być podstawą do przypisania inwestorowi istotnego odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego w zakresie szerokości. Nie mniej jednak, jak wykazano wyżej, już samo stwierdzenie istotnego odstępstwa w zakresie wysokości kontrolowanych obiektów, skutkowało brakiem możliwości podważenia wydanego rozstrzygnięcia, które w okolicznościach przedmiotowej sprawy ocenić należy jako zgodne z prawem. Końcowo odnosząc się do dołączonych przez pełnomocnika skarżącej do akt postępowania rysunków ze zmianami (w tym dotyczącymi wysokości), które projektant zakwalifikował jako nieistotne, podzielić należy w tym zakresie stanowisko organów orzekających, że dokonana przez projektanta kwalifikacja nie ma charakteru wiążącego ani dla organów administracji architektoniczno – budowlanej, ani dla organów nadzoru budowlanego. Wprawdzie, jak ustalono w toku prowadzonego postępowania, pełnomocnik skarżącej posiadający wykształcenie techniczne oraz uprawnienia budowlane ma prawo do własnej oceny, niemniej jednak taka ocena nie jest dla organów wiążąca. W ocenie sądu błędne uznanie przez projektanta, iż odstąpienie ma charakter nieistotny, nie wyklucza możliwości podjęcia przez organy budowlane przewidzianych prawem działań. Zatem to na organie orzekającym w sprawie spoczywa obowiązek dokonania oceny istotności odstąpienia od warunków udzielonego pozwolenia (zob. wyroki: NSA z dnia 22 lutego 2023r. II OS 566/20, WSA w Poznaniu z dnia 7 listopada 2019 r., IV SA/Po 631/19, WSA w Lublinie z 25 maja 2021r. II SA/Lu 634/20, CBOSA). Bez istotnego wpływu na treść kontrolowanego rozstrzygnięcia pozostawały też podnoszone w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Sąd za całkowicie bezzasadne uznał zarzuty naruszenia art. 76 k.p.a., art. 107 § 1 k.p.a., a także art. 234 k.p.a. To że, strona skarżąca nie zgadza się z przyjętym przez organy sposobem rozstrzygnięcia sprawy, nie oznacza, że rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o wadliwie ustalony stan faktyczny. Wynikająca z art. 8 § 1 k.p.a., zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa nakłada na organ administracji publicznej obowiązek takiego prowadzenia postępowania, który wyraża się w dokładnym zbadaniu okoliczności sprawy, ustosunkowaniu się do żądań stron oraz uwzględnieniu w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli, czemu uczyniono zadość. Tym samym, zarzuty dotyczące powyższej kwestii nie zasługują na uwzględnienie. W związku zaś z tym, że podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.