II SA/Bk 461/10

PostanowienieWSA w Białymstoku2010-11-23

Skład orzekający: Barbara Romanczuk

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy skarżącemu można przyznać prawo pomocy w postaci ustanowienia radcy prawnego ze względu na jego sytuację materialną i zdrowotną?
Ratio decidendi
Sąd uznał, że skarżący, ze względu na niski dochód, brak oszczędności oraz wysokie miesięczne wydatki na utrzymanie i leczenie, nie jest w stanie ponieść kosztów ustanowienia radcy prawnego bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania siebie i rodziny. Wobec tego przyznał mu prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego na podstawie art. 245 § 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 Ppsa.
Stan faktyczny
Skarżący D. W. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w postaci ustanowienia radcy prawnego w sprawie dotyczącej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku zatwierdzającej projekt budowlany. Skarżący jest osobą samotnie prowadzącą gospodarstwo domowe, otrzymuje emeryturę w wysokości 1391 zł oraz dodatkowe wynagrodzenie 150 zł, nie posiada oszczędności ani wartościowych przedmiotów. Został uznany za osobę niepełnosprawną i ponosi znaczne miesięczne wydatki na leczenie i utrzymanie.
Rozstrzygnięcie
Przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego.

Pełny tekst orzeczenia

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku Wydziału II: Barbara Romanczuk, po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi D. W. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] maja 2010 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego p o s t a n a w i a przyznać skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego. D. W. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego (k. 50). Skarżący podniósł, iż samotnie prowadzi gospodarstwo domowe. Dochód skarżącego stanowi emerytura w wysokości 1.391 zł oraz dodatkowe wynagrodzenie za świadczenie usług parkingowych w kwocie 150 zł. Wnioskodawca posiada dom o powierzchni [...] m2 (powierzchnia mieszkalna [...] m2) oraz nieruchomość rolną o powierzchni [...] ha, na której znajduje się dom i dwie stodoły. Poza tym skarżący nie posiada zgromadzonych oszczędności oraz przedmiotów wartościowych (k. 50-51) W uzasadnieniu swego wniosku skarżący podniósł, iż został zaliczony orzeczeniem Komisji Lekarskiej w S. z dnia [...]01.2009 r. do osób niepełnosprawnych, z uwagi na liczne choroby, przez co na leki i odpowiednią dietę w skali miesiąca wydaje około 300-400 zł. Inne ponoszone przez niego wydatki związane z jego utrzymaniem kształtują się następująco: energia elektryczna – 50 zł, telefon – 50 zł, gaz – 50 zł, telewizor – 37,50 zł, dojazdy do lekarzy – 50 zł, wyżywienie – 900 zł (około 30 zł dziennie) oraz opał – 150 zł (około 1.500 zł rocznie)(k. 50v). Zgodnie z art. 245 § 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Warunkiem przyznania przedmiotowego uprawnienia stronie, jest wykazanie przez nią, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Na wnioskodawcy spoczywa zatem ciężar dowodu, w szczególności obowiązek wykazania braku możliwości poniesienia pełnych kosztów postępowania. Instytucja zwolnienia od kosztów sądowych stanowi w istocie pomoc państwa dla osób, które z uwagi na ich trudną sytuację materialną nie mogą uiścić kosztów postępowania bez wywołania uszczerbku koniecznego utrzymania siebie i rodziny. Biorąc pod uwagę powyższe, sytuacja materialna D. W. uzasadnia tezę, iż nie jest on w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, tj. kosztów ustanowienia radcy prawnego. Należy bowiem stwierdzić, iż ze złożonego oświadczenia wynika, że sytuacja materialna D. W. uzasadnia przyznanie mu prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego. Wnioskodawca jest osobą starszą i schorowaną. Jego dochodem jest emerytura w wysokości 1.391 zł oraz wynagrodzenie za świadczenie usług parkingowych w kwocie 150 zł (k. 51). Wnioskodawca nie posiada żadnych zgromadzonych oszczędności oraz przedmiotów wartościowych. Niski comiesięczny dochód wystarcza mu jedynie na zaspokojenie niezbędnych potrzeb bytowych. Bieżące wydatki związane z jego utrzymaniem wynoszą około 1.500-1.600 zł, co oznacza, iż po ich odliczeniu skarżącemu nie zostają żadne wolne środki finansowe. Przedstawione okoliczności, a w szczególności wysokość miesięcznego dochodu skarżącego, a także zestawienie jego stałych wydatków oraz brak zgromadzonych oszczędności pozwalają na stwierdzenie, iż skarżący nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Dlatego też, mając na uwadze powyższe na podstawie art. 245 § 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 18.07.2026. · Źródło