II SA/Bk 464/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku Wydziału II: Barbara Romanczuk, po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi L. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] maja 2010 r., Nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego p o s t a n a w i a przyznać prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego. L. Z. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego podając, iż jest osobą schorowaną, samotnie gospodarującą i pozostającą aktualnie bez żadnych stałych źródeł utrzymania. Wnioskodawca doraźnie utrzymywał się ze świadczeń wypłacanych przez organy pomocy społecznej w postaci zasiłków celowych i okresowych. Skarżący nie posiada żadnego majątku, zgromadzonych oszczędności i przedmiotów wartościowych, a zamieszkuje w domu siostry tzn. zajmuje jeden pokój w podpiwniczeniu domu (k. 23—24, k. 18-19 akt administracyjnych). Zgodnie z treścią art. 245 § 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W rozpatrywanym przypadku L. Z. dowiódł, iż nie jest w stanie ponieść kosztów ustanowienia radcy prawnego bez uszczerbku utrzymania koniecznego. Należy bowiem stwierdzić, iż ze złożonego oświadczenia oraz akt administracyjnych sprawy wynika, że jedynym źródłem dochodów wnioskodawcy do niedawna pozostawały doraźnie zasiłki otrzymywane z Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w B., które były przeznaczone głównie na zakup żywności, leków i inne niezbędne potrzeby bytowe. Wysokość uzyskiwanej pomocy nie wystarczała jednak na pokrycie podstawowych wydatków skarżącego. Ponadto wnioskodawca nie posiada żadnego majątku, zgromadzonych oszczędności oraz przedmiotów wartościowych. W tej sytuacji należy stwierdzić, iż L. Z. nie jest w stanie zgromadzić dostatecznej ilości środków finansowych do równoczesnego zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych oraz pokrycia kosztów ustanowienia radcy prawnego w sprawie niniejszej, bez uszczerbku utrzymania koniecznego. Dlatego też, mając na uwadze powyższe na podstawie art. 245 § 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak sentencji.