II SA/Bk 465/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant Elżbieta Stasiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 października 2006 r. sprawy ze skargi S. Spółki z o.o. w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na sprzedaż alkoholu 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą jej wydanie decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżone decyzje nie podlegają wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz skarżącej S. Spółki z o.o. w L. kwotę 755 (siedemset pięćdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Stan faktyczny sprawy przedstawiał się następująco: S. Sp. z o.o. w L. zwróciła się do Prezydenta Miasta Ł. z wnioskiem o wydanie zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości: od 4,5% do 18% i powyżej 18% alkoholu w placówce handlowej w Ł., przy A. P. [...]. Zgodnie z art. 18 ust. 3 a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi wniosek spółki został przekazany do Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w Ł. w celu wydania opinii w oparciu o obecnie obowiązujące przepisy prawa miejscowego. Postanowieniami Nr [...]; Nr [...] z dnia [...] marca 2006 roku Miejska Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych pomimo zgodnej lokalizacji - negatywnie zaopiniowała sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości od 4,5% do 18% i powyżej 18% alkoholu w w/w placówce z powodu braku wolnych w limicie punktów sprzedaży napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5% alkoholu (z wyjątkiem piwa) przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży, określonym w § 1 Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] marca 2003 r. Pismem z dnia 4 kwietnia 2006 roku firma S. Sp. z o.o. w L. wniosła zastrzeżenia do prowadzonego postępowania w zakresie wydania zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych, wskazując na rozbieżności dotyczące ilości tj. 22 punktów prowadzących sprzedaż alkoholu w ramach limitu w stosunku do liczby 25 punktów ustalonych uchwałą NR [...] Ł. z dnia [...] marca 2003 roku, powołując się w tej mierze na pismo Urzędu Miasta z dnia [...] marca 2006 roku. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 roku nr [...] Prezydent Miasta B. na podstawie art.18 ust.1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tekst jednolity Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1231 ze zm.) w związku z uchwałą nr [...] Rady Miejskiej Ł. z dnia [...] lutego 2004 roku w sprawie ustalenia zasad usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych na terenie miasta Ł.; uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej Ł. z dnia [...] kwietnia 2005 roku zmieniająca uchwałę w sprawie zasad usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych na terenie miasta Ł. oraz uchwałą Nr [...] z dnia [...] marca 2003 roku w sprawie ustalenia liczby punktów sprzedaży napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5% alkoholu (z wyjątkiem piwa), przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży jak i w miejscu sprzedaży oraz art.104 - kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 roku Nr 98, póz. 1071 ze zm.) odmówił wydania zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających od 4,5% do 18% i powyżej 18% alkoholu przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w wymienionej placówce. W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, iż aktualnie limit punktów sprzedaży napojów alkoholowych – ustalonych w ilości określonej w/w uchwałą – zawierających od 4,5% do 18% i powyżej 18% alkoholu przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży jest wykorzystany. Odwołanie od decyzji wniosła "S." spółka z o.o. w L. W uzasadnieniu odwołania skarżąca zarzuciła, że: – Prezydent Miasta Ł. stwierdził, iż limit punktów sprzedaży jest wykorzystany mimo, że Spółka wskazywała na rozbieżności pomiędzy limitem ustalonym w uchwale (w ilości 25 miejsc) a faktyczną liczbą wydanych zezwoleń (w ilości 22), – decyzja została wydana w oparciu o postanowienie Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych z dnia [...] marca 2006 roku, co do którego Spółka złożyła wniosek o wznowienie postępowania, o czym poinformowała Prezydenta Miasta Ł. pismem z dnia [...] kwietnia 2006 roku Zdaniem skarżącej przyjęcie przez Komisję, że limit punktów sprzedaży napojów alkoholowych został wyczerpany, w sytuacji, gdy wydano 22 zezwolenia a limit wynosi 25 punktów, powoduje że opinia Komisji jest nieprawidłowa – Prezydent Miasta Ł. nie zawiesił postępowania w sprawie wydania zezwoleń do czasu rozstrzygnięcia wniosku Spółki o wznowienie postępowania przez Miejską Komisję Rozwiązywania Problemów Alkoholowych, czym naruszył przepis art. 97 ust. 1 pkt 4 kpa, – organ powinien z urzędu wziąć pod uwagę okoliczność, że Miejska Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych wydając opinię o wyczerpaniu limitu przekroczyła zakres swoich kompetencji, – organ zezwalający nie przestrzega zasad postępowania administracyjnego tj. obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy (art. 77 § 4 kpa) a przede wszystkim uwzględnienia faktów znanych organowi z urzędu oraz przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów (art. 80 kpa), – skarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7 Konstytucji RP oraz artykułów 8, 11 i 107 § 1 i 3 kpa, gdyż brak przekonującego uzasadnienia decyzji prowadzi do jednostronnego wniosku, że ma ona charakter wyłącznie dowolny, a wręcz arbitralny, co znajduje potwierdzenie w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 września 1995 r. sygn. akt VI SA 10/95, – decyzja została wydana z naruszeniem przepisu art. 18 ust. 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, gdyż w swej sentencji zawierającej odmowę wydania zezwolenia posługuje się określeniem "napojów alkoholowych zawierających od 4,5% do 18% alkoholu" zamiast określeniem ustawowym tj. "od 4,5% do 18% zawartości alkoholu (z wyjątkiem piwa)", co zdaniem skarżącej powoduje wątpliwość, czy odmową nie jest objęte również piwo, na które Spółka posiada odrębne zezwolenie. Jednocześnie skarżąca podnosi, że "(...) niewątpliwie w tym zakresie rozstrzygnięcie, co do przedmiotu sprawy nie jest jednoznaczne i narusza normę ustanowioną w art. 13 ust. 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości (...)" Na tej podstawie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] czerwca 2006 roku nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ podniósł, iż stosownie do przepisów ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia tak w miejscu jak i poza miejscem sprzedaży wydawane jest m. in. w ramach liczby punktów sprzedaży napojów zawierających powyżej 4,5% alkoholu (z wyjątkiem piwa), ustalonego dla danej gminy przez radę gminy na mocy art. 12 ust. 1 w/w ustawy. Zgodnie z § 1 Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej Ł. z dnia [...] marca 2003 r. w sprawie ustalenia liczby punktów sprzedaży napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5% alkoholu (z wyjątkiem piwa), przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży jak i w miejscu sprzedaży, na terenie miasta Ł. może działać 25 punktów sprzedaży napojów alkoholowych o zwartości powyżej 4,5% przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży. Z uzasadnienia skarżonej decyzji wynika, że w dacie jej wydania tj. w dniu [...] kwietnia 2006 r. Prezydent Miasta Ł. nie dysponował wolnymi punktami, zatem - w ocenie organu - nie mógł wydać zezwoleń zgodnie z wnioskiem skarżącej. Faktycznie w dniu [...] marca 2006 r. sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5% alkoholu (z wyjątkiem piwa) prowadziły 22 punkty, co nie oznacza, że Prezydent Miasta Ł. w tej dacie dysponował wolnymi punktami, bowiem decyzją Nr [...] z dnia [...] marca 2006 roku trzem podmiotom przyznano zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5% alkoholu były to: PHU "Z. " stacja paliw BP, sklep "W. " i PBH "M.". Wymienione podmioty nie zostały ujęte w wykazie zawartym w piśmie [...] z dnia [...] marca 2006 roku, ponieważ nie prowadziły jeszcze sprzedaży, gdyż decyzja o przyznaniu zezwoleń nie była decyzją ostateczną. Ponadto organ wskazał, iż prawidłowość rozstrzygnięć zawartych w postanowieniach Nr [...] i Nr [...] Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w Ł. z dnia [...] marca 2006 roku nie może być przedmiotem rozpoznania w niniejszym postępowaniu, gdyż na postanowienia te przysługują odrębne środki zaskarżenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. dodatkowo stanęło na stanowisku, że kwestionowanie przez skarżącą ostatecznego postanowienia Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w Ł. zawierającego opinię w przedmiocie zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy, o których mowa w art. 12 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 października 1982 roku o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (t. j. Dz. U. z 2002 r., Nr 147, poz. 1231 z póz. zm.) nie mogły być podstawą do zawieszenia postępowania administracyjnego w trybie art. 97 § 1 pkt 4 KPA, gdyż uzyskanie przez skarżącą pozytywnej opinii Komisji w postępowaniu wznowieniowym nie wyłącza możliwości wzruszenia we właściwym trybie decyzji rozstrzygającej wniosek o wydanie zezwoleń na sprzedaż napojów zawierających powyżej 4,5% alkoholu. Nietrafny jest również zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego zarzut, że skarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7 Konstytucji RP oraz artykułów 8, 11, 77 § 1 pkt 4, 80 i 107 § 1 i § 3 kpa, gdyż organ I instancji nie podejmował działań sprzecznych z ustawą z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (t. j. Dz. U. z 2002 r., Nr 147, póz. 1231 z póz. zm.), zatem nie naruszył art. 7 Konstytucji RP. Wbrew twierdzeniom skarżącej nie doszło również do naruszenia w/w przepisów proceduralnych. Błędnie bowiem skarżąca wywodzi, że decyzja Prezydenta Miasta Ł. Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2006 roku została wydana z przekroczeniem granic tzw. "uznania administracyjnego", gdyż zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawartym w uzasadnieniu uchwały z dnia [...] września 1995 r. sygn. akt VI SA 10/95 ,,(...) Decyzja w przedmiocie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych jest decyzją o ograniczonym zakresie uznania administracyjnego. Zawarte w art. 18 ust. 2 i 3 omawianej ustawy przesłanki dopuszczalności wydania takiego zezwolenia - liczba punktów sprzedaży ustalona dla terenu gminy oraz zasady usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży - nie kwalifikują takiej decyzji jako decyzji w pełni związanej. Wyznaczają one materialnoprawne granice uznania organu wydającego decyzję. Nie może on wydać zezwolenia, jeśli doprowadziłoby to do przekroczenia ustalonej przez radę gminy liczby punktów sprzedaży napojów alkoholowych lub było niezgodne z określonymi przez radę gminy zasadami usytuowania miejsc sprzedaży alkoholu. Natomiast organ nie ma obowiązku prawnego wydać zezwolenie tylko dlatego, że nie zachodzą powyższe przeszkody (...)". Stąd też w ocenie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., nie doszło w tej mierze do naruszenia przez organ I instancji uznania administracyjnego. Końcowo Kolegium podkreśliło także, iż nietrafny jest zarzut naruszenia art. 18 ust. 3 ustawy z dnia 26 października 1982 roku o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, z uwagi na to, że w sentencji rozstrzygnięcia pominięto słowa "z wyjątkiem piwa", co w ocenie skarżącej może wprowadzać wątpliwość czy odmową nie jest objęte również piwo, na które Spółka posiada odrębne zezwolenie. Skoro bowiem skarżąca posiada odrębne zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5% alkoholu oraz na piwo, a w skarżonej decyzji odmówiono jej zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających od 4,5% do 18% i powyżej 18% alkoholu to nie powinna mieć żadnych wątpliwości, że przedmiotowa decyzja nie dotyczy odmowy wydania zezwolenia na sprzedaży piwa. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wniosła "S." spółka z o.o. w L. zarzucając zaskarżonej decyzji: 1. sprzeczność istotnych ustaleń z treścią zebranego materiału dowodowego, polegającą na błędnym przyjęciu, iż w przedmiotowej sprawie skarżąca nie może uzyskać zezwolenia na sprzedaż alkoholu z powodu przekroczenia limitów, 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 18 ust 2 i 3 ustawy z dnia 26 października 1982 roku o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, polegające na nie zastosowaniu dyspozycji tej normy prawnej w sytuacji oczywistego faktu zaistnienia okoliczności faktycznych objętych jej hipotezą, a ponadto na naruszeniu określonej w tym przepisie normatywnej klasyfikacji napojów alkoholowych, 3. naruszenie przepisów prawa procesowego, a mianowicie art. 97 § 1 pkt 4 kpa, poprzez jego nie zastosowanie w sytuacji, gdy zachodziły przesłanki do zawieszenia postępowania oraz art. 77 § 1 i art. 80 kpa, poprzez uchybienia w zebraniu całego materiału dowodowego oraz przekroczenie zasad swobodnej oceny dowodów, a także naruszenie art. 7 kpa, poprzez uchybienie zasadzie praworządności na skutek zaistnienia okoliczności wykazanych w uzasadnieniu skargi. W uzasadnieniu swego stanowiska skarżąca spółka wskazała, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł.: – przyjęło za własne ustalenia stanu faktycznego dotyczącego liczb wydanych zezwoleń dokonanego przez Prezydenta Miasta Ł., co w ocenie skarżącej nie odpowiada prawu zarówno z powodu błędnej oceny stanu faktycznego przedmiotowej sprawy jak i naruszenia prawa materialnego, – niekorzystną dla skarżącej decyzję wydało przede wszystkim w oparciu o postanowienie Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych z dnia [...] marca 2006 r., co do którego został złożony wniosek o wznowienie postępowania, – nie przeprowadziło postępowania dowodowego, które pozwoliłoby zweryfikować dane zawarte w zaświadczeniu z dnia 27 marca 2006 r. Wyjaśnienia na temat rzekomej "wadliwości" przedmiotowego zaświadczenia nie zasługują w ocenie skarżącej na wiarę, ponieważ trudno sobie wyobrazić stan, w którym urzędnik wydający zaświadczenie nie wziął pod uwagę 3 decyzji wydanych w dniu [...] marca 2006 r., (o których mowa w decyzji SKO). Szczególnie nieprzekonywujący w ocenie skarżącej jest argument o "nieostateczności" i prawie wniesienia odwołania przez podmioty, które nie uzyskały zezwoleń, gdyż podmioty te rzeczywiście mogły wnieść odwołanie, ale od własnych decyzji odmownych, ponieważ w tamtych (przyznających zezwolenia) nie były stroną. Jednocześnie skarżąca wskazała na art. 127 kpa i art. 130 § 4 kpa, który jej zdaniem stanowi, iż zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych należą do kategorii decyzji podlegających wykonaniu przed ich uprawomocnieniem się, jako że są zgodne z wnioskiem strony, – oparło rozstrzygnięcie na twierdzeniach organu I instancji m. in. o wydaniu 3 zezwoleń w dniu [...] marca 2006 r. oraz o dokonywaniu wyprzedaży na podstawie odrębnego zezwolenia zapasów napojów alkoholowych w sklepie S. D. położonym w Ł. przy ul. S. [...], – dokonało ustaleń faktycznych ewidentnie sprzecznych z treścią zebranego materiału dowodowego, gdyż nie zostały zgromadzone dowody na poparcie tych twierdzeń. Dotyczy to przede wszystkim "istnienia" w dniu [...] marca 2006 r. decyzji zezwalających na sprzedaż detaliczną alkoholu trzem podmiotom, a mianowicie PHU Z. stacja paliw BP, W. oraz PBH M., albowiem podważałoby to dowód z zaświadczenia wydanego przez Urząd Miejski w Ł. w dniu [...] marca 2006 r. o liczbie wydanych zezwoleń, – nie zachowało zasad wynikających z art. 77 § 1 i art. 80 kpa, gdyż uznało za wiarygodne zaświadczenie organu I instancji z dnia 27 marca 2006 r. oraz twierdzenie, że w sklepie przy ul. S. [...] należącym do Pana D. prowadzona jest wyprzedaż napojów alkoholowych, co według skarżącej jest nieprawdziwe, w świetle załączonego do skargi paragonu potwierdzającego zakup piwa w tym sklepie. – błędnie oceniło, że wznowienie postępowania przez Miejską Komisją Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w Ł. nie stanowi podstawy do zawieszenia postępowania, o której mowa w art. 97 § 1 pkt 4 kpa, nie wzięło pod uwagę faktu, że Miejska Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w Ł. wydając opinię przekroczyła zakres swoich uprawnień łamiąc przepis art. 18 ust. 3a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, – nie wzięło po uwagę faktu, że decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem art. 18 ust. 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, gdyż w swej sentencji posługuje się określeniem "napojów alkoholowych zawierających od 4,5% do 18% alkoholu", podczas gdy normatywnie określona klasyfikacja posługuje się określeniem "od 4,5% do 18% zawartości alkoholu (z wyjątkiem piwa)". W praktyce prowadzi to do rażącego naruszenia prawa, a przykładem słuszności tego spostrzeżenia może być decyzja SKO we W. z [...] stycznia 2006 r. uchylająca decyzję organu I instancji, wydaną na podobnym w tym zakresie stanie faktycznym (sygn. akt [...]). W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie , podtrzymując argumenty zaskarżonej decyzji. Dodatkowo podało, iż nie doszło do naruszenia art. 77 § 1 kpa, gdyż organ odwoławczy zwrócił się do Prezydenta Miasta w Ł. o ustosunkowanie się na piśmie do zarzutów odwołania w przedmiocie rozbieżności w liczbie punktów sprzedaży napojów alkoholowych wykazanych w piśmie Nr [...] z dnia [...] marca 2006 r. (k. 5 akt I instancji) i w uzasadnieniu decyzji Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. (k-1 akt organ I instancji) oraz braku w wykazie przekazanym "S. " Sp. z o.o. z siedzibą w L., sklepu położonego w Ł. przy ul. S. [...] prowadzonego przez Pana S. D. Prezydent Miasta Ł. udzielił wyjaśnień w piśmie Nr [...] z dnia [...] maja 2006 r. (k-26 odwoławczych). Pismem Nr [...] z dnia [...] maja 2006 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wezwało zaś skarżącą do zapozna się z aktami sprawy jednak nie skorzystała ona z tego prawa. W związku z twierdzenia skarżącej, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wydało decyzję z naruszeniem art. 77 § 1 KPA są gołosłowne. Odnośnie twierdzenia skarżącej, że w sklepie pana S. D. położonym w Ł. przy ul. S. [...] w dniu 27 marca 2006 r. sprzedawane były napoje alkoholowe o zawartości powyżej 18% alkoholu (na co skarżąca załączyła paragon k. 6 akt organu I instancji) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wskazało, że uznało za wiarygodne wyjaśnienia organu I instancji zawarte w piśmie Nr [...] z dnia [...] maja 2006 roku, że prowadzona jest tam sprzedaż zinwentaryzowanych zapasów napojów alkoholowych w związku z ich wyprzedażą. Błędne jest - zdaniem Kolegium - rozumowanie skarżącej, że fakt ten wpływa na wiarygodność wykazu z dnia 27 marca 2006 roku oraz czyni nieprawdziwym twierdzenie zawarte w uzasadnieniu skarżonej decyzji, że w sklepie tym prowadzono wcześniej zinwentaryzowaną sprzedaż napojów alkoholowych zawierających od 4,5% do 18% i powyżej 18% alkoholu. Błąd polega na tym, że paragon załączony do skargi wskazuje na zakup piwa, czyli napoju alkoholowego sprzedawanego na podstawie zezwolenia do uzyskania, którego nie jest wymagany wolny punkt w limicie ustalonym uchwałą rady gminy. Skarżąca również posiada takie zezwolenie, zatem powinna wiedzieć, że wydaje się je bez względu na limit punktów. Odnosząc się do stanowiska skarżącej, że nieprzekonujący jest argument o "nieostateczności" trzech decyzji z dnia [...] marca 2006 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że w dniu [...] marca 2006 r. Prezydent Miasta Ł. wydał jedną (a nie trzy decyzje) oznaczoną numerem [...], co zgodne jest z art. 62 KPA, ponieważ o wydanie zezwoleń ubiegało się 9-ciu przedsiębiorców (wynika to z uzasadnienia decyzji str. 3 wers 9-18). Organ zezwalający dysponował tylko trzema wolnymi punktami w limicie a wszyscy przedsiębiorcy spełniali warunki do przyznania zezwolenia, zatem logicznym jest, że przyznając zezwolenia trzem przedsiębiorcom pozostałym odmówił ich przyznania z powodu braku limitu. Zatem przedsiębiorcy, którym odmówiono przyznania zezwolenia będący stronami tej decyzji mieli prawo wniesienia odwołania zgodnie z art. 127 § 1 kpa. Wbrew twierdzeniom skarżącej decyzja ta nie podlegała więc wykonaniu w trybie art. 130 § 4 kpa. W konsekwencji nieostateczna decyzja nie uprawniała przedsiębiorców, którym przyznano zezwolenia, a byli to PHU "Z. ", sklep W. i PBH M. do prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych zawierających od 4,5% do 18% i powyżej 18% alkoholu, zatem nie mogli oni być umieszczeni w wykazie z dnia 27 marca 2006 r., gdyż jest to wykaz punktów aktualnie prowadzących sprzedaż napojów alkoholowych (co wynika z treści pisma [...] z dnia [...] marca 2006 r. k. 5 akt organu I instancji). Na rozprawie sądowej w dniu 10 października 2006r. skarżąca przedłożyła 2 postanowienia SKO w Ł.: z dnia [...].06.2006r. uchylające postanowienie Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w Ł. dotyczące odmowy wznowienia postępowania oraz z dnia [...].09.2006r. uchylające postanowienia w/w Komisji i pozytywnie opiniujące lokalizację punktu sprzedaży napojów alkoholowych w placówce handlowej prowadzonej przez "S." Sp. z o.o. w Lublinie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25.07.2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę decyzji, postanowień, aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z przepisami prawa materialnego oraz przepisami postępowania administracyjnego i oceny tej dokonuje w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy. W świetle przytoczonych przepisów rozpoznanie skargi wymagało oceny zaskarżonej decyzji z art. 138 § 1 pkt 1 kpa, stanowiącym podstawę prawną jej wydania. Sąd stwierdza, że uchylenie zaskarżonej decyzji (oraz decyzji organu I instancji) było podyktowane przede wszystkim przyczynami ujawnionymi już w toku postępowania sądowo-administracyjnego. Wydanie postanowienia w dniu [...].09.2006r. przez SKO w Ł. o charakterze reformatoryjnym tj. uchylającym postanowienie Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w Ł. (na podstawie którego została wydana zaskarżona decyzja) i orzekającym pozytywnie dla skarżącej o lokalizacji punktu sprzedaży alkoholu stanowiło podstawę z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do uwzględnienia skargi. Zgodnie z art. 18 ust. 3a ustawy z dnia 26.10.1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tekst jednolity: Dz. U. z 2002r. nr 147, poz. 1231 ze zm.) wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych przez Prezydenta Miasta Ł. było uzależnione od pozytywnej opinii Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w Ł. W dacie orzekania przez organ I i II instancji opinia Komisji była negatywna, co spowodowało wydanie niekorzystnych dla skarżącej decyzji obu instancji. Sytuacja uległa zmianie z chwila wydania przez SKO w Ł. postanowienia w dniu [...].09.2006r. w taki sposób, że odpadła przyczyna do wydania merytorycznie negatywnej decyzji zarówno przez organ I jak i II instancji. Gdyby decyzje nie zostały zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, to zaistniałaby potrzeba wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 kpa. Ta okoliczność ujawniona na etapie postępowania sądowoadministracyjnego stanowiła o uwzględnieniu skargi.. Nie można zgodzić się z zarzutem skarżącej, iż postępowanie administracyjne winno być zawieszone na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa z tego powodu, że toczyło się postępowanie wznowieniowe dotyczące negatywnego postanowienia z [...].03.2006r. Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w Ł. Postanowienie to nie straciło bowiem przymiotu ostatecznego w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Natomiast wzruszenie w trybie nadzwyczajnym postanowienia Komisji (traktowanego tu jako zagadnienie wstępne) nie wyłączało możliwości późniejszego wzruszenia – poprzez wznowienie postępowania – decyzji rozstrzygającej niniejszą sprawę. Niemniej jednak, pomimo braku obligatoryjności zawieszenia postępowania w trybie art. 97 § 1 pkt 4 kpa, organ I instancji powinien to uczynić na podstawie art. 98 kpa, mając na względzie toczące się jednocześnie postępowanie wznowieniowe, zakończone postanowieniem Komisji z dnia [...].03.2006r., kierując się przy tym zasadą ekonomii procesowej i zasadą praworządności oraz umotywowanym wnioskiem skarżącej. W rezultacie okazało się, że Komisja nie wyjaśniła należycie ilości rozdzielonych punktów sprzedaży napojów alkoholowych z obowiązującego limitu, ustalonego uchwałą Rady Miejskiej, co daje skarżącej możliwość uzyskania innego orzeczenia, po ponownym rozpoznaniu niniejszej sprawy. Dlatego też, mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd orzekł, jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b", art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30.08.2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).