II SA/Bk 469/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), po rozpoznaniu w dniu 27 września 2018 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. L. na decyzję P. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] maja 2018 r. Nr [...] w przedmiocie zakazu prezentacji, reklamy i wprowadzania do sprzedaży internetowej wymienionych produktów p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. , P. L. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku na decyzję P. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie zakazu reklamy i sprzedaży wymienionych produktów. Zarządzeniem Przewodniczącego II Wydziału z dnia 23 lipca 2018 r. wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi przez podpisanie skargi oraz określenie naruszenia prawa bądź interesu prawnego zaskarżoną decyzją, a także do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 złotych, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi (k. 1,9). Przedmiotowe wezwania nie zostały odebrane przez skarżącego w zakreślonym terminie i korespondencja została złożona do akt ze skutkiem doręczenia z datą 31.08.2018 r. (k. 14). Do chwili obecnej wpis od skargi nie został uiszczony oraz nie zostały usunięte pozostałe braki formalne skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. nr 1302 j.t., zwanej dalej: "p.p.s.a."), sąd jest zobowiązany do odrzucenia skargi w przypadku nieuzupełnienia jej braków formalnych w wyznaczonym terminie. Stosownie zaś do art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a., sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Skarga, od której pomimo wezwania nie zostanie uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca, mimo prawidłowego wezwania, nie uzupełniła w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi oraz nie uiściła wpisu od skargi, co obligowało Sąd do jej odrzucenia. Fakt niepodjęcia korespondencji przez skarżącego nie miał znaczenia prawnego dla stwierdzenia samej skuteczności doręczenia. Zgodnie z art. 73 § 1 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienie określonego w § 2. Ponadto w myśl art. 73 § 3 p.p.s.a. w przypadku niepodjęcia pisma w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (art. 73 § 4 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie przesyłkę zawierającą wezwanie awizowano po raz pierwszy w dniu 17 sierpnia 2018 r. i złożono ją na okres siedmiu dni w placówce pocztowej (k. 14). W dniu 27 sierpnia 2018 r. przesyłkę tę awizowano powtórnie, a następnie zwrócono ją do Sądu z adnotacją "nie podjęto w terminie". Skoro zatem skarżący przesyłki nie odebrał, należało uznać ją za doręczoną z upływem 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej, tj. z dniem 31 sierpnia 2018 r. W tej sytuacji termin do uzupełnienia braków formalnych skargi i uiszczenia wpisu od skargi (7 dni) upływał w dniu 7 września 2018 r. Skarżący do dnia dzisiejszego nie uzupełnił w/w braków formalnych skargi i nie uiścił wpisu. Dodatkowo należy wskazać, iż zgodnie z poglądem przyjętym w doktrynie - przepisy o doręczeniach mają stronom zapewnić możliwość zapoznania się z treścią pisma, natomiast to, czy adresat wykorzysta tę możliwość nie ma znaczenia prawnego dla skuteczności doręczania (B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004 r. s. 394). W związku z tym, z mocy art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 220 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.