II SA/Bk 47/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Tryniszewska – Bytys (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2016 r. w Białymstoku na posiedzeniu niejawnym zażalenia Stowarzyszenia zwykłego Z. B. w B., Stowarzyszenia zwykłego F. Z. w B., Stowarzyszenia F. Z. w B. w likwidacji oraz Fundacji T. U.Ś. w B. zawartego w piśmie dnia 2 maja 2016 r. na postanowienia z dnia 4 kwietnia 2016 r. oraz zawartego w piśmie z dnia 8 lipca 2016 r. na postanowienie z dnia 16 czerwca 2016 r. w sprawie ze skargi Stowarzyszenia F. Z. w B. w likwidacji, Stowarzyszenia zwykłego Z. B. w B., Stowarzyszenia zwykłego F. Z. w B., Fundacji T. U. Ś. w B. oraz Stowarzyszenia E. B. w B. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę p o s t a n a w i a: odrzucić zażalenia na postanowienia z dnia 4 kwietnia 2016 r. oraz na postanowienie z dnia 16 czerwca 2016 r. Postanowieniami z dnia 4 kwietnia 2016 r. tutejszy sąd: - odrzucił zażalenie Stowarzyszenia zwykłego Z. B. w B., Stowarzyszenia zwykłego F. Z. w B. oraz Fundacji T. U. Ś. w B. na postanowienie z dnia 28 grudnia 2015 r. w przedmiocie odrzucenia zażalenia (k. 672); - pozostawił bez rozpoznania wniosek Stowarzyszenia zwykłego Z. B. w B., Stowarzyszenia zwykłego F. Z. w B. oraz Fundacji T. U. Ś. w B. o przyznanie prawa pomocy (k. 678); - odmówił R. K. przyznania prawa pomocy (k. 682). Postanowieniem z dnia 16 czerwca 2016 r. (k. 811) tutejszy sąd: - odrzucił zażalenie Stowarzyszenia F. Z. w B. w likwidacji na postanowienie z dnia 28 grudnia 2015 r. w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej; - odrzucił zażalenie Stowarzyszenia F. Z. w B. w likwidacji na postanowienie sądu z dnia 4 kwietnia 2016 r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o prawo pomocy. W pismach z dnia 2 maja 2016 r. (k. 725 i następne) oraz z dnia 8 lipca 2016 r. (k. 852 i następne) R. K. występujący jako przedstawiciel powyższych czterech organizacji społecznych sformułował stanowisko tych organizacji. Pisma te pierwotnie zostały zakwalifikowane jako zażalenia i przesłane NSA celem rozpoznania (k. 964), jednakże sąd kasacyjny dokonał ich zwrotu celem wyjaśnienia charakteru tych pism (k. 966). Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 12 października 2016 r. wezwano R. K. jako przedstawiciela czterech organizacji społecznych do wypowiedzenia się co do dwóch kwestii: - czy pisma z dnia 2 maja 2016 r. i z dnia 8 lipca 2016 r. stanowią zażalenia; - jeśli wskazane pisma są zażaleniami – wezwano R. K. do nadesłania ich w czytelnej i umożliwiającej techniczne włączenie do akt formie oraz – z uwagi na notoryczność przesyłania pism nieczytelnych i identycznych (niezindywidualizowanych co do treści, w tym zarzutów) – do wskazania zwięzłego ich uzasadnienia zawierającego zarzuty odnośnie każdego z zaskarżonych postanowień. Zakreślono termin 7 dni i rygor pozostawienia pism bez rozpoznania jako pism uniemożliwiających ustalenie ich charakteru. Powyższe zarządzenie zostało doręczono R. K. w dniu 28 października 2016 r. (k. 978). Termin wykonania zobowiązania mijał w dniu 4 listopada 2016 r. i w tym też dniu wezwany przedłożył plik dokumentów (k. 979 – 983). W jednym z przedłożonych pism, datowanym na 4 grudnia 2016 r. (k. 979), R. K. wskazał, że stanowi ono odpowiedź na wezwanie z dnia 14 października 2016 r. oraz sprecyzował, że "moje pisma to m.in. zażalenia". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie z dnia 2 maja 2016 r. (k. 725) na postanowienia z dnia 4 kwietnia 2016 r. (k. 672, 678, 682) oraz zażalenie z dnia 8 lipca 2016 r. (k. 852 – 861) na postanowienie z dnia 16 czerwca 2016 r. (k. 811) podlegają odrzuceniu. W sprawie niniejszej mamy do czynienia ze skomplikowaną sytuacją procesową. R. K. występujący w imieniu kilku organizacji społecznych składa liczne pisma, co do których – ze względu na ich treść (nieprecyzyjną, powtarzającą się, poruszającą wiele kwestii niedotyczących aktualnego biegu sprawy) oraz ze względu na ich formę (mikroskopijna czcionka uniemożliwiająca odczytanie, niezachowanie standardowych marginesów uniemożliwiające wszycie do akt w sposób gwarantujący czytelność pisma) – nie jest możliwe ustalenie charakteru tych pism oraz zapoznanie się ze stanowiskiem organizacji społecznych. Z uwagi na znaczną aktywność procesową R. K., wydano też w sprawie wiele postanowień, od których przysługują środki zaskarżenia. Jednakże nieczytelność korespondencji powoduje trudności w prawidłowej kwalifikacji dokonywanych czynności jako środka zaskarżenia lub innej aktywności procesowej strony. Z uwagi na powyższe oraz w związku ze zwrotem akt sprawy przez NSA (zarządzenie z dnia 7 października 2016 r., k. 966) celem wyjaśnienia charakteru pism z dnia 2 maja 2016 r. oraz z dnia 8 lipca 2016 r. – wystosowano do R. K. wezwanie do uzupełnienia braków formalnych tych pism przez wskazanie ich charakteru, sprecyzowanie zarzutów oraz nadesłanie w czytelnej technicznie formie umożliwiającej wszycie do akt (zarządzenie z dnia 12 października 2016 r., k. 975). Zakreślono termin i rygor pozostawienia pism bez rozpoznania. Dodać należy, że R. K. był już wzywany do uzupełnienia braków formalnych tych pism jako zażaleń (vide k. 796, 870) przed ich przesłaniem NSA przy zarządzeniu z dnia 30 września 2016 r. (k. 964). W odpowiedzi na te wezwania nadesłał identyczny plik nieczytelnych pism. W wyznaczonym w zarządzeniu z dnia 12 października 2016 r. terminie R. K. przedstawił kolejny plik identycznych pism, a jedynie w części wstępnej wskazał, że pisma o które sąd pyta stanowią "m.in. zażalenia" (k. 979). W powyższej sytuacji należy ocenić, że nie doszło do uzupełnienia wszystkich braków formalnych pism z dnia 2 maja 2016 r. oraz z dnia 8 lipca 2016 r. Co prawda R. K. wskazał, że są one zażaleniami (wskazał więc ich charakter, do czego m.in. był wzywany), jednakże nie przedstawił tych zażaleń w technicznej formie umożliwiającej ich nieutrudnione odczytanie i wszycie do akt zapewniające czytelność wszytego egzemplarza. Nie sprecyzował też zarzutów odnośnie zaskarżonych postanowień, do czego również był wzywany. Tymczasem z art. 194 § 3 p.p.s.a. wprost wynika, że zażalenie powinno również zawierać zwięzłe uzasadnienie zażalenia. Nadesłane w dniu 4 listopada 2016 r. pisma są nieczytelne, uniemożliwiają zapoznanie się ze stanowiskiem organizacji reprezentowanych przez R. K. oraz uniemożliwiają przyjęcie, że doszło do uzupełnienia braków formalnych, do których wyżej wymieniony był wzywany. Należy także wskazać, że pomimo zakreślenia w zarządzeniu z dnia 12 października 2016 r. rygoru pozostawienia pism z dnia 2 maja 2016 r. i z dnia 8 lipca 2016 r. bez rozpoznania w wypadku nieuzupełnienia braków formalnych, sąd zdecydował w niniejszym postanowieniu, że skoro R. K. wskazuje, iż są to w jego ocenie zażalenia, tego oświadczenia sąd nie może pominąć. A zatem należało uznać, że pisma te stanowią zażalenia, których braków formalnych nie uzupełniono w pełnym zakresie (o który sądowi w zarządzeniu z dnia 12 października 2016 r. chodziło). Tym samym zażalenia te podlegają odrzuceniu, o czym orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na marginesie wskazać należy, że skarżące organizacje reprezentowane przez R. K. wielokrotnie w sprawie niniejszej były wzywane do uzupełnienia braków formalnych składanych środków zaskarżenia i obowiązki te nie były wykonywane, jak w niniejszym przypadku odnośnie zażaleń zawartych w pismach z dnia 2 maja 2016 r. oraz z dnia 8 lipca 2016 r. Niniejsze odrzucenie zażalenia jest kolejnym w sprawie, w której w dniu 27 października 2015 r. został wydany wyrok (na chwilę obecną prawomocny) oddalający skargę Stowarzyszenia "E. B." (k. 461). Kaskadowe postępowanie wpadkowe (z uwagi na wielokrotność odrzucenia zażaleń organizacji społecznych reprezentowanych przez R. K.) toczy się odnośnie wydanego w tym samym co wyrok dniu postanowienia sądu o odrzuceniu skargi Stowarzyszenia F. Z. w B. w likwidacji, Stowarzyszenia zwykłego F. Z. w B., Stowarzyszenia zwykłego Z. B. w B. oraz Fundacji T. U. Ś. w B. (k. 460).