II SA/Bk 47/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi P. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy p o s t a n a w i a odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017 r. odrzucono skargę P. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B., utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] sierpnia 2015 r. w przedmiocie zatrzymania skarżącemu prawa jazdy, jako złożoną z ponad rocznym opóźnieniem (decyzja została doręczona w dniu [...] września 2015 r., a skarga została wniesiona w dniu [...] grudnia 2016 r., podczas gdy termin do jej wniesienia upływał w dniu [...] października 2015 r.). Przedmiotowe postanowienie o odrzuceniu skargi zostało skutecznie doręczone w dniu 30 stycznia 2017 r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru k. 24 akt). W dniu 6 lutego 2017 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) P. S. złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku podał, że uchybienie terminowi nastąpiło z tego powodu, iż przebywał w zakładzie karnym, w którym odbywał karę 3 lat pozbawienia wolności. W tym czasie miał ograniczone możliwości działania, w szczególności pozbawiony był jakiegokolwiek dostępu do fachowej literatury oraz pomocy prawnej ze strony adwokata lub radcy prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej cytowanej: P.p.s.a. (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Z treści art. 87 P.p.s.a. wynika natomiast, że warunkiem przywrócenia uchybionego terminu do dokonania określonej czynności jest spełnienie łącznie następujących przesłanek: wniesienia przez stronę wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od ustania przeszkody, która uniemożliwiła jej dochowania terminu (§ 1), dokonanie jednocześnie czynności, której w zakreślonym terminie nie dokonano (§ 4) oraz uprawdopodobnienie, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony (§ 2). Rozpoznając wniosek skarżącego o przywrócenie terminu sąd w pierwszej kolejności stwierdza, że spełnił on warunek formalny o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a. W okolicznościach sprawy niniejszej przyjąć należy, że przyczyna uchybienia terminowi ustała w dniu doręczenia postanowienia o odrzuceniu skargi, tj. w dniu 30 stycznia 2017 r. Wniosek o przywrócenie terminu został złożony w dniu 6 lutego 2017 r. a zatem w ciągu siedmiu dni od ustania przeszkody. Odnośnie kolejnej przesłanki formalnej dotyczącej dokonania równocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu uchybionej czynności, stwierdzić należy że również i ta przesłanka została spełniona. W sprawie niniejszej mamy do czynienia z sytuacją złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi po wydaniu przez sąd orzeczenia w przedmiocie odrzucenia tego środka zaskarżenia z powodu uchybienia terminu do jego wniesienia. W takiej sytuacji, zdaniem Sądu, nie ma obowiązku ponownego składania skargi (tak też uzasadnienie wyroku WSA w Warszawie z 2 marca 2006 r., III SA/Wa 3288/05, LEX nr 197547, oraz postanowienie NSA z 25 stycznia 2008 r., II FZ 646/07, OSP 2008, nr 7–8, poz. 86). Podnieść jednak należy, że samo spełnienie powyższych przesłanek formalnych nie jest wystarczające do przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej. Odwołując się do ugruntowanego w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądu wskazać należy, że wniosek strony o przywrócenie terminu, musi wskazywać na brak winy w uchybieniu terminu. Konieczne jest zatem uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że nie ponosi on winy w niedochowaniu terminu. Oceniając wystąpienie przesłanki braku winy strony należy przyjąć obiektywny miernik staranności, której można i należy wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Kryterium braku winy w uchybieniu terminu natomiast wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonaniu uchybionej czynności. O jej wystąpieniu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Dopuszczenie się choćby lekkiego niedbalstwa, czy też niedostateczna staranność w prowadzeniu spraw, skutkują odmową przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności. W rozpoznawanej sprawie skarżący jako przyczynę uchybienia terminu do wniesienia skargi podał fakt przebywania w zakładzie karnym w którym odbywał karę 3 lat pozbawienia wolności. Skarżący podniósł, że w tym czasie miał ograniczone możliwości działania, w szczególności pozbawiony był jakiegokolwiek dostępu do fachowej literatury oraz pomocy prawnej ze strony adwokata lub radcy prawnego. Zasadniczo pobyt w więzieniu wiąże się z pewnymi dolegliwościami, jednakże samo przez się nie oznacza zupełnej utraty kontaktu ze światem zewnętrznym. Nie ulega najmniejszym wątpliwościom, że skarżącemu skutecznie doręczono kwestionowaną decyzję w której prawidłowo pouczono o terminie i sposobie wniesienia skargi. Zdaniem Sądu skarżący, także pozbawiony wolności, przy zachowaniu minimum staranności, miał możliwość wniesienia skargi w terminie. Brak staranności ze strony skarżącego nie może być uznany za przyczynę od niego niezależną, a w dalszej kolejności zdecydować o przywróceniu terminu do wniesienia skargi. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 86 § 1 i art. 87 P.p.s.a.