II SA/Bk 473/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie asesor WSA Małgorzata Roleder (spr.),, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi K. M. na postanowienie Wojewody P. z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie o wymeldowanie z pobytu stałego oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem Wojewody P. z dnia [...] czerwca 2006r. Nr [...] utrzymano w mocy postanowienie Prezydenta Miasta B. z dnia [...] kwietnia 2006r. Nr [...] o odmowie zawieszenia postępowania w sprawie wymeldowanie K. M. z pobytu stałego w lokalu przy ul. Ch. [...] w B. U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. Postępowanie w przedmiotowej sprawie wszczęte zostało na wniosek L. Ż., która żądała wymeldowania K. M. z pobytu stałego w lokalu przy ul. Ch. [...] w B. Wnioskodawczyni podała, iż jej zięć wyprowadził się z mieszkania w 2003r. ze wszystkimi swoimi rzeczami do swojego domu przy ul. T. [...] i obecnie tam zamieszkuje. Natomiast w dniu [...] marca 2006r. wtargnął do jej mieszkania, przeszukał jej rzeczy twierdząc, że ma do tego prawo, ponieważ w dalszym ciągu jest zameldowany. W toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego K. M. złożył wniosek o jego zawieszenie do czasu zakończenia sprawy wniesionej do Prokuratury Rejonowej B. — Południe przeciwko żonie R. M. o pobicie oraz prowadzonego postępowania wyjaśniającego przez Komisariat Policji III w B.. Przedmiotowy wniosek nie został jednak uwzględniony i Prezydent Miasta B. postanowieniem z dnia [...]04.2006r. Nr [...] odmówił zawieszenia postępowania w przedmiotowej sprawie. Powyższe rozstrzygnięcie K. M. zaskarżył do Wojewody P., wnosząc o jego uchylenie. W swoim zażaleniu skarżący zarzucił organowi I instancji nie uwzględnienie przy rozpatrywaniu jego wniosku o zawieszenie postępowania, faktów opisanych przez niego a dotyczących jego ciężkiej sytuacji zdrowotnej, finansowej i nieporozumień z żoną i teściową. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, iż w toku postępowania zażaleniowego L. Ż. ponownie złożyła do akt sprawy pismo (datowane 9.05.2006r.), w którym wniosła o wymeldowanie K. M. z jej lokalu. Wnioskodawczyni podniosła, iż prośba skarżącego o zawieszenie postępowania nie jest zasadna, ponieważ Prokuratura Rejonowa B. - Południe odmówiła wszczęcia dochodzenia przeciwko R. M. Powtórnie wskazała, iż K. M. wyprowadził się do swojego domu przy ul. T. [...] w B. w 2003r. i z jej mieszkaniem nic go nie łączy. Podała, iż zięć robi jej na złość twierdząc, że wymelduje się, kiedy zechce. Ona zaś nie chce, aby przychodził do jej mieszkania i awanturował się. Podniosła, iż zięć złożył pozew o rozwód z jej córką. Dodatkowo podała, iż jeśli nie posiada on środków finansowych, aby zgłosić budynek do zasiedlenia, to może przemeldować się do swojej matki przy ul. K. [...], a z chwilą podjęcia pracy będzie mógł dopełnić formalności i przemeldować się do własnego domu. Po zbadaniu materiału dowodowego i analizie stanu faktycznego i prawnego w przedmiotowej sprawie Wojewoda P. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2006r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia wskazano, iż stosownie do treści art. 98 § 1 kpa organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu. Organ odwoławczy podkreślił, iż z treści powyższego przepisu wynika, że uprawnienie do żądania zawieszenia postępowania służy wyłącznie stronie, na której żądanie wszczęto postępowanie. Uprawnienie to nie przysługuje natomiast innym stronom ani też podmiotom uczestniczącym w postępowaniu na prawach strony. Tymczasem jak ustalono w przedmiotowej sprawie bezsprzecznym jest, iż K. M. nie jest wnioskodawcą, lecz pozostaje nią jego teściowa – L. Ż. Stąd organ uznał, iż brak jest podstaw do zawieszenia postępowania na żądanie skarżącego. Końcowo organ odwoławczy wyjaśnił, iż niniejsze postanowienie nie kończy sprawy w przedmiocie wymeldowania K. M. Postępowanie to nadal jest w toku i kwestie podnoszone przez skarżącego wraz z całością zebranego materiału dowodowego będą podlegały ocenie organu I instancji, który dopiero w formie decyzji wyda merytoryczne rozstrzygnięcie. Nie godząc się z tym stanowiskiem K. M. wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wnosząc o: - zmianę zaskarżonego postanowienia, poprzez uchylenie go w całości oraz zwrócenie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, - ponowne zameldowanie skarżącego przy ul. Ch. [...] w B. z prawem zamieszkania do chwili ostatecznego rozstrzygnięcia przez sąd sprawy rozwodowej oraz umożliwienia przekazania budynku przy ul. T. [...] w B. do zamieszkania, - zawieszenie z urzędu postępowania o wymeldowanie z jedynego, możliwego w obecnej chwili miejsca zameldowania przy ul. Ch. [...]. W uzasadnieniu zaś skargi K. M. zarzucił organom administracji publicznej przy wydaniu kwestionowanego postanowienia rażącego naruszenia przepisów art. 6-11 kpa poprzez pominięcie milczeniem dyspozycji tych norm prawa procesowego w postępowaniu administracji oraz naruszenie podstawowych zasad współżycia społecznego poprzez pominięcie opisanej przez niego trudnej a wręcz tragicznej sytuacji zdrowotnej, materialnej oraz rodzinnej. Skarżący podał, iż wskazane przez L. Ż. okoliczności sprawy zostały przekręcone od początku postępowania, a zarzuty i oszczerstwa kierowane wobec niego są nieprawdziwe, nie miały miejsca i nie są możliwe z logicznych przyczyn, bo nie dysponował on kluczami od jej mieszkania, z którego został on wyrzucony w 2003r. Nadto podniósł, iż w wyniku bezprawnego działania swojej żony i teściowej został on pozbawiony środków do życia oraz możliwości szybkiego zgłoszenia budynku przy ulicy T. [...] w B. do zamieszkania. Jest on osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, schorowaną, nieposiadającą środków do zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych. W tych uwarunkowaniach w ocenie skarżącego kwestionowane postanowienie powinno zostać uchylone zgodnie z jego żądaniem. W odpowiedzi na skargę Wojewoda P. podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o jej oddalenie. Jednocześnie pismem z dnia [...] sierpnia 2006r. poinformował Sąd, iż skarżący – K. M. w dniu [...] sierpnia 2006r. dokonał wymeldowania z pobytu stałego pod adresem ul. Ch. [...] w B. w związku, z czym postępowanie, którego zawieszenia odmówiono stało się bezprzedmiotowe (k. 11 akt sprawy sądowej). Mając na względzie powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wezwał K. M. do wypowiedzenia się, czy w dalszym ciągu podtrzymuje skargę wniesioną na postanowienie Wojewody P. z dnia [...] czerwca 2006r. W odpowiedzi na wezwanie Sądu, skarżący podtrzymał wyżej wniesioną skargę, natomiast podczas rozprawy w dniu [...] grudnia 2006r. sprecyzował swoje żądanie w ten sposób, iż wskazał, iż dotyczy ona jedynie pkt 1 na stronie drugiej, to jest zmiany skarżonego postanowienia poprzez jego uchylenie i zwrócenie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu. Zgodnie z w art. 3 ustawy z dn. 30.08.2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu prawnego, to jest jego zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej i oceny tej dokonuje w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy. Sąd nie ma uprawnień do merytorycznego rozpatrzenia sprawy, ma wyłącznie uprawnienia kasatoryjne. Rozpoznając sprawę nie może, zatem zmienić zaskarżonego aktu prawnego a jedynie, uwzględniając skargę, może go uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności stanowiące podstawę uwzględnienia skargi wskazane w art. 145 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - skarga podlega oddaleniu. Dopiero orzeczenie sądu administracyjnego stanowi podstawę uzyskania merytorycznego, zgodnego z prawem rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej. Rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku nie dopatrzył się, aby w zaskarżonym postanowieniu zostały naruszone przepisy prawa obowiązujące w chwili jego wydawania. Przeciwnie w ocenie Sądu organy obu instancji prawidłowo ustaliły zarówno stan faktyczny jak i stan prawny w konkretnej sprawie, dokonując przy tym właściwej wykładni mających zastosowanie w niej przepisów prawa. Przede wszystkim podkreślić należy, iż stosownie do brzmienia art. 98 § 1 kpa organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu. W doktrynie prawa wskazuje się, iż fakultatywne zawieszenie postępowania, o którym mowa wyżej uzależnione jest od łącznego wystąpienia czterech przesłanek: 1) postępowanie w danej sprawie administracyjnej toczy się, 2) postępowanie to zostało wszczęte na wniosek strony, która występuje z żądaniem zawieszenia postępowania, 3) w postępowaniu, w którym występuje wielość stron, pozostałe strony muszą wyrazić zgodę na zawieszenie postępowania, 4) zawieszenie postępowania nie zagraża interesowi społecznemu. Z treści powołanego przepisu jednoznacznie zatem wynika, że uprawnienie do żądania zawieszenia postępowania służy wyłącznie stronie, na żądanie której wszczęto postępowanie. Uprawnienie to nie przysługuje natomiast innym stronom ani też podmiotom uczestniczącym w postępowaniu na prawach strony (vide: B. Adamiak. J. Borkowski – Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 2004, wyd. 6, str. 442, por. M. Jaśkowska, A. Wróbel - Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo Zakamycze 2005, wyd. II, str. 584). Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, iż K. M. bezsprzecznie nie jest wnioskodawcą (stroną, która wszczęła postępowanie o wymeldowanie z pobytu stałego), jest nią niewątpliwie – L. Ż., która złożonym w dniu [...] marca 2006r. wnioskiem o wymeldowanie K. M. zainicjowała niniejsze postępowanie (k. 1 akt administracyjnych). W tych uwarunkowaniach tylko wnioskodawczyni – L. Ż. posiada uprawnienie do wystąpienia z wnioskiem o zawieszenie przedmiotowego postępowania. Nie budzi zatem wątpliwości stanowisko organów obu instancji, iż w konkretnej sprawie brak jest podstaw do zawieszenia postępowania na żądanie skarżącego. W sprawie niniejszej nie zaistniały, bowiem ustawowe przesłanki do fakultatywnego zawieszenia postępowania, gdyż jak już wyżej wskazano postępowanie o wymeldowanie z pobytu stałego zostało wszczęte z inicjatywy L. Ż., a nie na wniosek strony – K. M. Natomiast podniesione przez skarżącego okoliczności wskazujące na jego trudną sytuację materialną i zdrowotną nie mogą stanowić podstawy do zawieszenia postępowania, gdyż przepis art. 98 kpa jednoznacznie określa, jakie przesłanki decydują o zawieszeniu postępowania. W tym miejscu godzi się też zauważyć, iż konsekwencją niespełnienia warunku "złożenia wniosku o zawieszenie postępowania przez stronę, na której żądanie wszczęto postępowanie" jest brak konieczności badania dalszych przesłanek, gdyż jak podkreślono na wstępie wszystkie warunki te muszą zaistnieć łącznie. Także Sąd nie może dokonać odmiennej oceny zaistniałej w sprawie sytuacji, gdyż byłoby to działanie sprzeczne z obowiązującym porządkiem prawnym, a mianowicie treścią art. 98 § 1 kpa. Reasumując stwierdzić należy, iż organy obu instancji dokonały wnikliwego rozpatrzenia i prawidłowej oceny całości materiału zgromadzonego w aktach sprawy, podjęte zaś na tej podstawie rozstrzygnięcia odpowiadają prawu. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia art. 6 - 11 kpa przy wydawaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Biorąc pod uwagę powyższe, nie stwierdzając naruszenia prawa dającego podstawę do uwzględnienia skargi, orzeczono o jej oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).-