II SA/Bk 474/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.),, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 07 listopada 2006 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Rektora Akademii Medycznej w B. z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy studentów oddala skargę. Decyzją z dnia [...] marca 2006 roku Nr [...], Dziekan Wydziału Lekarskiego z Oddziałem Stomatologii, powołując się na art. 190 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005 roku o szkolnictwie wyższym (Dz.U. nr 164, poz. 1365) w związku z § 17 ust. 1 pkt 3 i § 17 ust. 2 pkt 4 Regulaminu Studiów Wieczorowych w Akademii Medycznej w B. skreślił pana A. K. z listy studentów Akademii Medycznej w B. Wydziału Lekarskiego z Oddziałem Stomatologii, kierunek lekarsko - dentystyczny. W uzasadnieniu organ wskazał, iż § 17 ust. 1 pkt 3 Regulaminu Studiów wieczorowych wskazuje, że Dziekan może podjąć decyzję o skreśleniu z listy studentów, jeśli student nie zaliczył roku po raz drugi. Ponadto zgodnie z § 17 ust. 2 pkt 4 Regulaminu Studiów wieczorowych w Akademii Medycznej w B. w stosunku do studenta, który nie podjął studiów w okresie pierwszych 4 tygodni semestru, nie usprawiedliwiając swojej nieobecności Dziekan również wydaje decyzję o skreśleniu z listy studentów. Mając powyższe na uwadze organ podniósł, iż pan A. K. będąc studentem l roku studiów w roku akademickim 2005/2006 nie zaliczył po raz drugi roku l studiów, tj. nie zaliczył przedmiotów z semestru l i nie podjął studiów na l roku w II semestrze. Z decyzją tą nie zgodził się pan A. K. i w dniu [...] kwietnia 2006 roku złożył odwołanie. Wskazał w nim, iż wnosi o: 1. Uchylenie w/w decyzji w całości z powodu niewskazania i niewykazania w jej treści podstawy i przyczyn działania związanego z wydaniem skarżonej decyzji. 2. Uchylenie skarżonej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 z powodu wszczęcia procedury do jej wydania w sposób odmienny niż to wynika z Kodeksu Postępowania Administracyjnego ujętego w art. 10 § 1, art. 11, art.75, art. 77 § 1 i § 4, art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 6. 3. Uchylenie w/w decyzji w całości z powodu niesłusznego powołania się w jej treści na § 17 ust. 1 pkt 3 i § 17 ust. 2 pkt 4 Regulaminu Studiów Wieczorowych AM w B. w związku z niewykazaniem wypełnienia przesłanek ujętych w art. 190 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U. Nr 164, poz. 1365). 4. Uchylenie skarżonej decyzji z powodu niezastosowania przed jej wydaniem przesłanek ujętych w § 10 pkt 1 i pkt 2 w związku z §11 pkt 1 Regulaminu Studiów Wieczorowych AM w B. i z Rozdziałem 6 "Odpowiedzialność dyscyplinarna studentów" ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym. 5. Uchylenie skarżonej decyzji z powodu niewskazania w niej terminu, od którego wykreśla się go z listy studentów. 6. Zajęcie stanowiska odnośnie jego podania złożonego w dniu 21.02.2006 roku (o zwrot opłaty - powtarzane przedmioty w II semestrze i o udzielenie urlopu), w związku z § 33 Regulaminu Studiów Wieczorowych AM w B., z powodu nieotrzymania do dnia dzisiejszego w powyższej sprawie decyzji, co przyczyniło się do niewypłacenia w miesiącu marcu przyznanego mu stypendium. Rektor Akademii Medycznej w B. po rozpatrzeniu powyższego odwołania, decyzją z dnia [...] maja 2006 roku nr [...] orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy ustalił, iż decyzja organu I instancji prawidłowo ocenił, iż skarżącego należało skreślić z listy studentów, ze względu na nie zaliczenie przedmiotów z powtarzanego I semestru i nie podjęcia studiów na I roku w II semestrze. Organ zaakcentował, iż w sprawie ustalono, że pan A. K. nie zaliczył przedmiotów z I roku studiów semestru I, dodatkowo zaś nie podjął studiów na I roku w II semestrze i na jego wniosek została zwrócona opłata za II semestr. Brak zaliczenia przedmiotów z I semestru oraz fakt niepodjęcia studiów na II semestrze (nieobecność oraz wycofanie uiszczonej opłaty), uniemożliwia dalsze kontynuowanie studiów oraz dokonanie zaliczenia roku. Z zapisów regulaminowych nie wynika, aby zapis § 17 ust. 2 pkt 4 odnosił się jedynie nieobecności podczas I semestru. Regulacja ta obejmuje nieobecność w okresie pierwszych czterech tygodni danego semestru. Łączne wystąpienie wymienionych wyżej przesłanek tj. brak zaliczenia po raz drugi przedmiotów z I semestru, a jednocześnie brak kontynuacji nauki na II semestrze, na co wskazuje zarówno nieobecność jak i wycofanie opłaty, w konsekwencji skutkują nie zaliczeniem przez skarżącego roku po raz drugi. Pozostałe okoliczności podniesione w odwołaniu nie mogą być zatem uwzględnione. W skardze na powyższą decyzję, wywiedzioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. pan A. K. zarzucił naruszenie prawa ujętego w ustawie z dnia 11 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego przez: 1) spełnienie przesłanek art. 156 § 1 pkt 2 kpa z powodu niedostosowania się przed wydaniem skarżonych decyzji do w/w ustawy i ujętego w niej prawa określonego w art. 9, art. 10 § 1, art. 11, art. 75, art. 77 § 1 i 4, art. 78 § 1, art. 81 i art. 145 § 1 pkt. 4 i 6, 2) niewskazanie i niewyjaśnienie stronie skarżącej podstawy i przyczyny działania organu I instancji przy wydaniu decyzji znak [...] i niewykazanie w jej treści terminu od kiedy obowiązuje, 3) błędne powołanie się przez organ I i II instancji na § 17 ust. 2 pkt 4 i § 17 ust. 1 pkt 3 Regulaminu Studiów Wieczorowych Akademii Medycznej w B., 4) pominięcie skarżącego w postępowaniu i dostosowanie prawa ujętego w art. 77 § 4, art. 79 § 1 i 2 , art. 81 kpa do potrzeb uzasadnienia decyzji organu II instancji, 5) niewskazanie skarżącego i niewyjaśnienie przez organ II instancji zasadności i celowości pominięcia złożonych w sprawie dowodów, 6) wszczęcie nowego postępowania przez organ I i II instancji, nie informując o tym fakcie skarżącego, 7) niezakończenie do dnia dzisiejszego postępowań wszczętych na wnioski skarżącego, których rozstrzygnięcie mogło mieć wypływ na treść skarżonych decyzji. Mając na uwadze powyższe wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Rektora Akademii Medycznej w B. Rektor Akademii Medycznej w B. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zaskarżonej decyzji. Organ podkreślił, iż skarżący nie kwestionuje, iż powtarzając po raz drugi I rok studiów w roku akademickim 2005/2006, nie zaliczył przedmiotów z I semestru i nie podjął studiów na II semestrze oraz nie neguje faktu wycofania opłaty za II semestr studiów. Odnosząc się do zarzutu skarżącego tj. nierozpoznania zgłoszonych przez niego wniosków w przedmiocie wyrażenia zgody na przystąpienie do sesji egzaminacyjnej w innym terminie, udzielenie urlopu studenckiego i zwrot opłaty za powtarzanie w II semestrze roku akademickiego 2005/2006 organ zauważył, iż co do każdej z tej kwestii zostało podjęta konkretna odpowiedź tyle, że nie w formie decyzji administracyjnej, co wynikało z odrębności regulacji dotyczącej uczelni. Rektor Akademii Medycznej w B. podkreślił, iż w literaturze i orzecznictwie dominuje przekonanie, że uczelnie państwowe (obecnie publiczne), są tzw. zakładami publicznymi (administracyjnymi). Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 05.10.2005 r., sygn. SK 39/05 (OTK-A 2005/9/99, Lex 165350), przyjmując również ten pogląd, wskazał, że doktryna i orzecznictwo sądów administracyjnych wypracowały zasadę ogólną, co do zakresu sytuacji wymagających wydania przez władze uczelni aktu konkretnego, podlegającego kontroli sądowej. W myśl tej zasady, indywidualnej decyzji wymagają akty władztwa rozstrzygające o powstaniu, przekształceniu, trwaniu i wygaśnięciu samego stosunku zakładowego (tzw. akty zakładowe zewnętrzne). W odniesieniu do zakładów, jakimi są uczelnie, oznacza to, że indywidualnej decyzji władz uczelni wymagają takie akty władztwa zakładowego, jak rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy przyjęcia na studia, rozstrzygnięcie o skreśleniu z listy studentów. Natomiast, nie wymagają wydania indywidualnej decyzji jednostronne działania prawne organów zakładu skierowane na wywołanie konkretnych, indywidualnie oznaczonych skutków prawnych w ramach stosunku zakładowego, które nie wpływają na sam byt tego stosunku (tzw. akty wewnętrzne). Odnosząc tę zasadę do uczelni, wskazuje się, że nie wydaje się indywidualnej decyzji w sprawie odmowy wyrażenia zgody na podjęcie studiów na dodatkowym kierunku, czy odmowy udzielenia urlopu dziekańskiego (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 12.06.1990 r., sygn. S.A./Kr 368/90, ONSA J990/2-3/48, Lex 10146). Indywidualnej decyzji nie wymaga też stwierdzenie, że na studencie ciąży obowiązek wnoszenia opłaty za zajęcia dydaktyczne, gdyż sam fakt ubiegania się o przyjęcie na studia płatne oznacza akceptację tego obowiązku. W związku z powyższym organ wskazał, iż z art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365) wynika, iż do decyzji podjętych przez organy uczelni w indywidualnych sprawach studentów, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, póz. 1071, z późn. zm.) oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego, przy uwzględnieniu wszelkich odmienności w tej mierze. Chodzi zatem o zapewnienie minimum procedury, niezbędnej dla załatwienia sprawy i zachowania uprawnień strony, przy uwzględnieniu specyfiki uczelni, co też miało miejsce w niniejszej sprawie. Przechodząc do kolejnych zarzutów skarżącego organ podniósł, iż nietrafnie skarżący uznał, iż organy obu instancji błędne zinterpretowały i zastosowały w sprawie postanowienia Regulaminu Studiów Zaocznych Akademii Medycznej w B. Po pierwsze bowiem skarżący usprawiedliwił jedynie nie podjęcie studiów w pierwszych 10 dniach II semestru, natomiast dalsze nieobecność nie została usprawiedliwiona. Zachodziły zatem przesłanki do zastosowania § 17 ust. 2 pkt 4 Regulaminu. Po drugie okresem zaliczeniowym jest wprawdzie rok akademicki, jednakże w myśl.§ 13 pkt 1 ust. 2 warunkiem zaliczenia roku jest: 1) uzyskanie zaliczeń wszystkich kontrolowanych zajęć dydaktycznych i praktyk przewidzianych w planie studiów danego roku, 2) uzyskanie co najmniej dostatecznej oceny ze wszystkich egzaminów przewidzianych w planie studiów. Skarżący sam natomiast przyznał, iż nie przystąpił do zaliczenia przedmiotów I semestru i nie uzyskał wymaganego ich zaliczenia. Brak natomiast zaliczenia przedmiotów z I semestru uniemożliwia dalsze kontynuowanie studiów i uzyskanie zaliczenia roku, co w przypadku skarżącego oznaczało nie zaliczenie po raz drugi I roku studiów. Na tej podstawie organ uznał, iż zaskarżone decyzje są prawidłowe i zgodne z obowiązującymi w tej mierze przepisami. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, Sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę decyzji, postanowień, aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z przepisami prawa materialnego oraz przepisami postępowania administracyjnego i oceny tej dokonuje w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony tylko w aktach sprawy (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269 oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W przedmiotowej sprawie zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a okoliczności podniesione w skardze nie podważają jej legalności, dlatego też skarga podlega oddaleniu. Zaakcentować należy, iż zgodnie z przepisem art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ustawodawca mówiąc o rozstrzyganiu przez sąd w granicach sprawy, używa pojęcia "sprawa" w rozumieniu sprawy, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność. Zaskarżanie konkretnego orzeczenia oznacza, że przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego, staje się ta sama sprawa, która został rozstrzygnięta w tym konkretnym rozstrzygnięciu. Wszystkie zatem istotne elementy identyfikacyjne, zakreślające tożsamość tego orzeczenia, określają normy administracyjne prawa materialnego obowiązującego w momencie wydawania zaskarżonego orzeczenia. W rezultacie więc to stosunek administracyjnoprawny wyznacza przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego i ramy tego postępowania, a badanie prawidłowości konkretyzacji tego stosunku stanowi istotę postępowania sądowoadministracyjnego. Przełożenie tego na grunt niniejszej sprawy oznacza, że Sąd może jedynie oceniać prawidłowość wydania decyzji Dziekana Wydziału Lekarskiego z Oddziałem Stomatologii z dnia [...] marca 2006 roku nr [...] oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Rektora Akademii Medycznej w B. z dnia [...] maja 2006 roku nr [...] w przedmiocie skreślenia pana A. K. z listy studentów i przyczyn tego skreślenia. Skarżący natomiast w skardze na powyższe rozstrzygnięcia podnosi takie kwestie jak nie rozpoznanie jego wniosków w przedmiocie: wyrażenia zgodny na przystąpienie do sesji egzaminacyjnej w innym terminie, udzielenia urlopu studenckiego, zwrot opłaty za powtarzanie przedmiotów w II semestrze roku akademickiego 2005/2006, a końcowo również utratę stypendium. Kwestie te wprawdzie pośrednio mają związek z przedmiotową sprawą, niemniej jednak skarżący w toku postępowania miał świadomość jakie stanowiska w tej mierze zajmował organ, mimo tego nie podejmował żadnych działań prawnych z tym związanych. Nadto należy mieć na uwadze, iż art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 roku – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U. nr 164, poz. 1365) wynika zasada, zgodnie z którą do wszelkich "decyzji podjętych przez organy uczelni w indywidualnych sprawach studenckich" stosuje się odpowiednio przepisy kpa. Zważywszy na autonomię szkół, "decyzja organów uczelni" to nie w pełni to samo, co decyzja organu administracji. Nakaz odpowiedniego stosowania kpa należy rozumieć w ten sposób, iż wszystkie gwarancje, jakie przysługują adresatowi decyzji administracyjnej na podstawie kodeksu, winny mieć także zastosowanie do decyzji rektora, chyba że szczególne cechy sprawy wprost to uniemożliwiają. Rozważając tę kwestię należy mieć na uwadze, że Uniwersytet, tak jak każda uczelnia wyższa, jest zakładem administracyjnym. Jest to więc jednostka organizacyjna nie będąca organem państwowym ani organem samorządu, która została powołana do wykonywania zadań publicznych i jest uprawniona do nawiązywania stosunków administracyjnoprawnych. Zakład administracyjny (publiczny) jako jedna z form decentralizacji nie podlega władzy hierarchicznej organów administracji rządowej i sprawuje funkcje administracji publicznej samodzielnie, korzystając z władztwa zakładowego. Władztwo zakładowe nie jest jakimś samoistnym władztwem państwowym, lecz częścią tego władztwa, wynikającą z upoważnienia organów zakładu do abstrakcyjnych, jak i konkretnych regulacji na podstawie i w ramach ustaw. Istotę władztwa zakładowego stanowi więc zakres upoważnień dla organów zakładu do jednostronnego kształtowania stosunków prawnych z użytkownikami zakładu (w tym wypadku ze studentami), jak również z osobami, które znalazły się na terenie zakładu w innym charakterze (np. jako osoby pragnące skorzystać z księgozbioru biblioteki uniwersyteckiej). W zakładzie administracyjnym proces realizacji zadań publicznych przebiega w obrębie szeroko pojętej jego organizacji. Wynika to z faktu, że grupa społeczna złożona z użytkowników zakładu administracyjnego ma zawsze (w danym przedziale czasu) charakter mniej lub bardziej zamknięty. Jednostronne działania prawne organów zakładu skierowane na wywołanie konkretnych, indywidualnie oznaczonych skutków prawnych w ramach stosunku zakładowego, które to nie wypływają na sam byt tego stosunku (tzw. akty wewnętrzne) nie wymagają zaś wydawania decyzji indywidualnych. Zaskarżeniu zatem podlegają te rozstrzygnięcia, które mają znaczenie dla praw i obowiązków studenta. Trafnie zatem wskazał organ, iż kwestie objęte wnioskami skarżącego związane z tokiem studiów i procesem dydaktycznym, a dotyczącego działania organów uczelni pozostawały przejawem władztwa zakładowego i stosunku zakładowych uczelni i nie wymagały wydania indywidualnych decyzji administracyjnych, podlegających następnie kontroli sądowej Przechodząc do meritum podnieść należy, iż w świetle przytoczonych w zaskarżonej decyzji przepisów, rozpoznanie skargi wymagało dokonania oceny zgodności tej decyzji z art. 138 kpa, stanowiącym podstawę prawną jej wydania. Stosownie do art. 160 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U. nr 164, poz. 1365) organizację i tok studiów oraz związane z nimi prawa i obowiązki studenta określa regulamin studiów. Według art. 189 ust. 1 tej ustawy student jest obowiązany postępować zgodnie z treścią ślubowania i regulaminu studiów. Natomiast art. 190 ust. 1 stanowi, że kierownik podstawowej jednostki organizacyjnej skreśla studenta z listy studentów, w przypadku: 1) niepodjęcia studiów; 2) rezygnacji ze studiów; 3) niezłożenia w terminie pracy dyplomowej lub egzaminu dyplomowego; 4) ukarania karą dyscyplinarną wydalenia z uczelni, zaś Kierownik podstawowej jednostki organizacyjnej może skreślić studenta z listy studentów, w przypadku: 1) stwierdzenia braku postępów w nauce; 2) nieuzyskania zaliczenia semestru lub roku w określonym terminie; 3) niewniesienia opłat związanych z odbywaniem studiów. Szczegółowo kwestie te doprecyzowuje regulamin studiów, określony na każdej uczelni. Regulamin studiów wieczorowych w Akademii Medycznej w B. znowelizowany uchwałą Senatu z dnia 12 maja 2005 roku nr 23/05, zawiera w Dziale IV – zaliczanie roku - § 17, w którym określone są m.in. sytuacje kiedy dziekan wydaje decyzję o skreśleniu z listy studentów. Według ust. 1 pkt 3 tego paragrafu, decyzje o skreśleniu z listy studentów dziekan może podjąć wtedy, gdy student nie zaliczył roku po raz drugi. Ponadto § 17 ust. 2 pkt 4 określa, iż dziekan wydaje decyzje o skreśleniu z listy także w stosunku do studenta, który nie podjął studiów w okresie pierwszych 4 tygodni semestru, nie usprawiedliwiając swoje nieobecności. Obie te przesłanki zostały zastosowane w niniejszej sprawie. Bezsporne bowiem skarżący, powtarzając po raz drugi I rok studiów w roku akademickim 2005/2006, nie zaliczył przedmiotów z I semestru i nie podjął studiów na II semestrze. Dodatkowo nie przystąpił do zajęć w okresie pierwszych 4 tygodni semestru, nie usprawiedliwiając ich. Trafnie bowiem organ wskazał, iż zgodnie z ogólnym planem zajęć studenckich w roku akademickim 2005/2006, II semestr (letni) rozpoczynał się od dnia 13.02.2006 r. Przedstawione zaś przez skarżącego zwolnienia lekarskie dotyczyły okresów od dnia 10.01.2006 r. do 3.02.2006 r. i od 13.02.2006 r. do 22.02.2006 r. Z tego wynika, iż jedynie nie podjęcie studiów w pierwszych 10 dniach II semestru można byłoby uznać za usprawiedliwione. Mimo tego po dacie 22 lutego 2006 r. skarżący nadal pozostawał nieobecny na zajęciach, nie usprawiedliwiając swojej nieobecności (k.11 akt sprawy). Ponadto nie zaliczenie żadnego z przedmiotów z pierwszego semestru (już raz zresztą powtarzanego) wiązało się nieuchronnie z tym, iż skarżący nie mógł przejść do semestru II, I roku studiów i kontynuować nauki na I roku, a zatem nie zaliczył po raz drugi roku. Zgodnie bowiem z § 10 pkt 1 i 2 regulaminu studiów w szczególności student obowiązany jest do obowiązkowego uczestniczenia we wszystkich formach zajęć dydaktycznych wynikających z planu zajęć danego Wydziału i roku studiów oraz przygotowania się do zajęć i czynnego w nich uczestnictwa. Jak wynika z notatki służbowej sporządzonej w dniu 20 marca 2006 roku przez Dziekana Wydziału Lekarskiego (k.22 akt administracyjnych) w roku akademickim 2005/2006 skarżący powtarzał rok I z obowiązkiem odrobienia Anatomii Prawidłowej, Chemii, Histologii, Biofizyki, Ekologii, Statystyki Medycznej. Po zakończeniu semestru I nie zaliczył obu przedmiotów, które miał w tym okresie powtarzać, demonstrując przy tym ewidentne lekceważenie i brak postępów w nauce, czego dowodem było nie zaliczenie ćwiczeń z określonych przedmiotów, na zajęcia zaś z II semestru (Histologia, Biofizyka, Ekologia, Statystyka medyczna) skarżący w ogóle się nie pojawił. Mając na uwadze nie stosowanie się do obowiązków studenta, organ zobowiązany był podjąć działania zmierzające do skreślenia skarżącego z listy studentów i zastosowania dyspozycji określonych w regulaminie Studiów Wieczorowych Akademii Medycznej w B. Działanie zatem organów obu instancji były jak najbardziej trafne i zasadne, przy tym zgodne z obowiązującymi w kpa regułami. Podkreślić przy tym należy, iż to, że skarżący zdobywa wykształcenie również w innej uczelni czy też szkole, nie oznacza jeszcze, iż może on lekceważyć obowiązki na innej uczelni (nie chodzić na zajęcia, nie podnosić poziomu swojej wiedzy, nie przystępować do egzaminów) bez poniesienia określonych skutków prawnych z tym związanych. Jeżeli bowiem skarżący nie radzi sobie na obu uczelniach, powinien – stosownie do swoich zapatrywań na dalsze życie, wybrać najodpowiedniejszą uczelnią, pozwalającą w pełni realizować swoje oczekiwania w zakresie zdobywania wiedzy i rozwijania swoich umiejętności. Mając powyższe na uwadze podnieść zatem należy, iż zarzuty i argumenty podniesione w skardze są nietrafne, a w sprawie nie doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do uwzględnienia skargi. Stąd też należało orzec o jej oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Końcowo zaakcentować trzeba, iż rzeczywiście odpowiednie stosowanie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego do tego typu spraw ma zapewnić tylko minimum procedury, niezbędne dla załatwienia spraw i zachowania uprawnień strony, przy uwzględnieniu specyfiki szkoły wyższej i przyjętych w niej zasad komunikowania o rozstrzygnięciach organów uczelni (wyrok NSA z dnia 25 czerwca 2002 roku, sygn. akt I SA 106/02, Lex nr 137851). O ile zatem to minimum procedury jest zachowane, nie może być mowy o naruszeniu procedowania w takich sprawach.