II SA/Bk 474/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. Ch. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania zaskarżonej decyzji Skarżący – J. Ch. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B., utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Ch. z dnia [...] marca 2015 r. nr [...], w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego uchwaleniem zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w wysokości 30.080,40 zł, położonej w obrębie P. o nr geod. [...]. Skarżący złożył także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek uzasadnili tym, jest to dla niego znacząca kwota i nie jestem wstanie jej obecnie opłacić. Podał, że branża budownicza w której pracuje, wymaga ciągłych nakładów finansowych - prowadzonej przez niego działalności nie można wykonywać bez wydatków. Egzekucja kary pieniężnej pozbawi go płynności finansowej i uniemożliwi pokrywanie bieżących, niezbędnych wydatków związanych z prowadzoną działalnością. Taka sytuacja może w konsekwencji doprowadzić do konieczności zaprzestania prowadzenia działalności, co będzie stanowiło trudny do odwrócenia skutek. Ponadto wskazał, że jego żona nie pracuje oraz że ma córkę uczącą się, która również wymaga nakładów finansowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Wstrzymanie wykonania decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zgodnie z którą wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. W myśl art. 61 § 3 ustawy, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd ma zatem możliwość, ale nie obowiązek wydania takiego postanowienia. Instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem prawidłowości zaskarżonej decyzji. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji sąd nie analizuje wszelkich skutków jej wykonania, a jedynie rozważa, czy wykonanie decyzji przed zakończeniem postępowania sądowego może spowodować nieodwracalne pogorszenie sytuacji skarżącego po ewentualnym jej uchyleniu. Zgodnie z ustalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem, to wnioskodawca jest zobowiązany wskazać na niebezpieczeństwo wystąpienia szkody i wykazać, że szkoda która powstanie na skutek wykonania decyzji, będzie znaczna, a skutki jakie wywoła wykonanie decyzji trudne do odwrócenia. Sąd jedynie ocenia, czy w istocie wskazana szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem decyzji, by sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane i na podstawie akt sprawy, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. (vide: postanowienie NSA z 26 lipca 2006 r., II FZ 452/2006, LexPolonica nr 418133, postanowienie WSA w Łodzi z 17 października 2007 r., I SA/Łd 1132/2007, LexPolonica 1793221). Wskazać należy, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowania świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. post. NSA w Warszawie z dnia 6 maja 2008 r. sygn. akt II OZ 404/08 ). W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że wykonanie decyzji dotyczącej należności pieniężnej (tak jak w niniejszej sprawie) nie w każdym przypadku musi łączyć się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji skarżący może otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (post. NSA z 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04, publ. Lex Polonica). Oceniając argumentację przytoczoną we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji poprzez pryzmat powyższych rozważań, stwierdzić należy, że skarżący nie wykazał jego zasadności. W ocenie Sądu strona skarżąca nie uprawdopodobniła, że wykonanie decyzji objętej wnioskiem wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skarżący nie wskazał żadnych konkretnych okoliczności, które dałyby podstawy do stwierdzenia, że w niniejszej sprawie wskazane w omawianym przepisie przesłanki zachodzą. Argumentacja skarżącego sprowadza się jedynie do niczym nie popartego stwierdzenia, że obecnie nie jest w stanie uiścić należnej opłaty a jej uiszczenie może doprowadzić do zaprzestania prowadzenia przez niego działalności gospodarczej. Tymczasem jak wskazano powyżej wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, której w niniejszym przypadku brak. Ponadto z akt sprawy wynika, że skarżący ze sprzedaży przedmiotowej działki uzyskał kwotę 387.000 zł (vide: akt notarialny z dnia [...] października 2013 r. - akta administracyjne). W tym kontekście podkreślenia wymaga, że w myśl art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wysokość opłaty nie może być wyższa niż 30% samego tylko wzrostu wartości nieruchomości. Stąd suma uzyskana przez skarżącego z tytułu sprzedaży działki znacznie przewyższa wysokość opłaty planistycznej ustalonej zaskarżoną decyzją. Skarżący nie wykazał przy tym i z akt sprawy również nie wynika, by nie dysponował już środkami uzyskanymi ze zbycia tej nieruchomości. Wobec powyższego należało uznać, że skarżący nie wykazał, iż uiszczenie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości stanowi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i orzec, jak w postanowieniu.