II SA/Bk 477/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Sędziowie sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 listopada 2019 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego oddala skargę Podstawą zaskarżonego postanowienia były następujące ustalenia faktyczne i ocena prawna: Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2017 r. A. K. (powoływana dalej jako: "Skarżąca") wystąpiła o wszczęcie postępowania rozgraniczeniowego nieruchomości stanowiącej jej własność, położonej w miejscowości Ż.gm. P., powiat s. oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działki nr [...] i [...] z nieruchomościami sąsiednimi: działką o nr [...], stanowiąca własność J. B. i L. B. oraz z działką o nr ewid. [...], stanowiącą własność A. B. Wójt Gminy P. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2017r. wszczął postępowanie o rozgraniczenie w/w nieruchomości. Następnie postanowieniem z dnia [...] października 2017r. wszczął dodatkowe postępowanie rozgraniczeniowe pomiędzy działką Skarżącej o nr [...], a działką oznaczoną nr ewid. [...]stanowiącą własność D. C. W dniu [...] października 2017r. Wójt Gminy upoważnił do przeprowadzenia czynności technicznych związanych z rozgraniczeniem ww. nieruchomości geodetę T. K. Wobec jednak braku możliwości zawarcia pomiędzy stronami ugody organ decyzją z dnia [...] października 2018r. nr [...], na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. i art. 34 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, umorzył wszczęte postępowanie o rozgraniczenie nieruchomości o nr [...] i [...] z działkami o nr [...], [...] i [...], a sprawę rozgraniczenia tych nieruchomości przekazał do rozpatrzenia sądowi. Następnie postanowieniem z 11 października 2018 r., na podstawie art. 264 § 1 w zw. z art. 263 § 1 i art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a., ustalił koszty postępowania rozgraniczeniowego w kwocie 5.800 zł i zobowiązał do ich uiszczenia: J. i L. B. - w wysokości 1.450 zł, A. K. - w wysokości 1.450 zł, A. B. - w wysokości 1.450 zł, D. C. - w wysokości 1.450 zł. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ uznał, że w świetle art. 262 § 2 pkt 2 k.p.a. kosztami postępowania rozgraniczeniowego należy obciążyć wszystkie strony, albowiem postepowanie rozgraniczeniowe toczyło się nie tylko w interesie Skarżącej jako wnioskodawcy, ale też w interesie właścicieli nieruchomości sąsiednich, którzy powinni być obciążeni powstałymi kosztami po równo. Na skutek zażaleń wniesionych przez S. B., reprezentującego A. B., J. B. i L. B., H. C., reprezentującego D. C. i A. K., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. postanowieniem z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] uchyliło zaskarżone postanowienie i sprawę ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego przekazało do ponownego rozpatrzenia Wójtowi. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie Kolegium podkreśliło, że podział kosztów postępowania rozgraniczeniowego nie powinien opierać się na zasadzie automatyzmu, wynikającego z założenia, że każdy z właścicieli nieruchomości sąsiednich ponosi takie same koszty jego przeprowadzenia. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wójt Gminy P. postanowieniem z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] ustalił koszty postępowania rozgraniczeniowego na kwotę 5.800 zł i zobowiązał do ich uiszczenia Skarżącą, argumentując, że interes prawny w postępowaniu zakończonym decyzją umarzającą postępowanie w przedmiocie rozgraniczenia miała w istocie tylko Skarżąca, ponieważ tylko ona konsekwentnie kwestionowała ustalenia postępowania rozgraniczeniowego, co wiązało się z koniecznością przekazania sprawy sądowi powszechnemu. Zażalenie na to rozstrzygnięcie wywiodła Skarżąca zarzucając mu naruszenie art. 153 k.c. i art. 262 § 2 k.p.a., poprzez przerzucenie całych kosztów na nią w sytuacji gdy istniał spór graniczny, a rozgraniczenie działek leżało również w interesie innych uczestników postępowania. W uzasadnieniu zażalenia Skarżąca stwierdziła, że Wójt swoim rozstrzygnięciem naruszył art. 153 k.c. interpretując go na niekorzyść strony. Dalej zaś posiłkując się fragmentami orzeczeń sądów administracyjnych stwierdziła, że nie tylko ona ale i inni uczestnicy postępowania powinni partycypować w powstałych kosztach. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] marca 2019r. nr [...] uchyliło zaskarżone postanowienie w pkt 1 i zobowiązało do uiszczenia kosztów: J. i L. B. - w wysokości 966,66 zł, A. B. - w wysokości 966,66 zł, D. C. - w wysokości 966,66 zł, A. K. w wysokości 2900,00 zł. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ w pierwszej kolejności przypomniał, że postępowanie rozgraniczeniowe pomiędzy wspomnianymi nieruchomościami toczyło się na żądanie A. K., będącej właścicielką działek oznaczonych nr [...] i [...], a jako strony uczestniczyli w nim właściciele działek sąsiadujących - J. i L. B. (właściciele działki nr [...]), A. B. (właściciel działki nr [...]), D.C. (właściciel działki nr [...]). Postępowanie to obejmowało przeprowadzenie przez geodetę czynności w terenie, z których sporządzono protokoły załączone do akt sprawy, w wyniku których nie udało się jednak ustalić przebiegu spornych granic satysfakcjonującego wszystkich uczestników postępowania. Dalej Kolegium podkreśliło, że co prawda to Skarżąca zwróciła się do Wójta Gminy P. o rozgraniczenie jej nieruchomości z działkami sąsiednimi i to ona nie zgodziła się z przebiegiem granic zaproponowanym przez geodetę, tym niemniej wszystkie strony postępowania uczestniczące w oględzinach zostały poinformowane o konieczności skierowania sprawy do sądu powszechnego, otrzymały decyzję o umorzeniu administracyjnego etapu postępowania rozgraniczeniowego i skierowaniu sprawy do sądu, której w żaden sposób nie kwestionowały. Odnoście zasad rozdziału kosztów postępowania rozgraniczeniowego Kolegium przytoczyło regulację art. 262 § 1 k.p.a. oraz treść uchwały NSA z dnia 11 grudnia 2006 r. (sygn. akt I OPS 5/06 ), zgodnie z którą organ administracji publicznej orzekając o kosztach postępowania rozgraniczeniowego na podstawie art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a. może obciążyć kosztami rozgraniczenia nieruchomości strony będące właścicielami sąsiadujących nieruchomości (art. 153 k.c.), a nie tylko stronę, która żądała wszczęcia postępowania. Nawiązując do powyższej zasady SKO podkreśliło, że obowiązek poniesienia kosztów postępowania wiąże się nierozłącznie, co wnika wprost z art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a., z wystąpieniem obiektywnego miernika, jakim jest istnienie po stronie danego podmiotu interesu prawnego. Pojęcie interesu prawnego, jak podkreślił organ, nie jest kategorią ocenianą w sposób subiektywny i objawia się on jako korzyść prawna w postaci prawnej, stabilnej, należycie udokumentowanej granicy, której beneficjentem są w równym stopniu właściciele nieruchomości po obu stronach tak ustalonej granicy. Tymczasem w sprawie zakończonej decyzją Wójta z dnia 9 października 2018 r., poprzedzającej jego rozstrzygnięcie o kosztach, satysfakcjonującej dla wszystkich stron, bezspornej granicy nieruchomości sąsiednich nie udało się ustalić o czym świadczy sam fakt umorzenia postępowania administracyjnego i przekazania z urzędu sprawy sądowi powszechnemu. W tych okolicznościach za wadliwe Kolegium uznało zaskarżone postanowienie, albowiem wbrew treści art. 152 k.c. całością kosztów niedokonanego rozgraniczenia została obciążona Skarżąca. Wójt działając zgodnie z art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 152 k.c. powinien zaś powstałe koszty rozdzielić pomiędzy wszystkimi zaangażowanymi w spór stronami. Przy czym za niewłaściwe SKO uznało ustalenie podziału kosztów w taki sposób w jaki zaproponował organ w postanowieniu z dnia [...] października 2018 r.., wskazując, że ustalenie wszystkich granic w tym postępowaniu, nie leżało w takim samym stopniu w interesie wszystkich jego uczestników. Żądanie Skarżącej obejmowało ponowne wytycznie granic jej nieruchomości położonej w obrębie geod. Ż. gminy P., składającej się z działek [...] i [...] z działkami sąsiednimi oznaczonymi: nr [...], [...], [...], przy czym działki [...], [...] i [...]nie posiadały granic, które byłyby sporne. Konflikt graniczny obejmował więc wyłącznie przebieg granic działek Skarżącej z działkami J. i L. B., A. B. i D. C.. Ci z kolei nie kwestionowali przebiegu granic pomiędzy ich działkami, tj. pomiędzy działkami nr [...], [...], [...]. Koszty niedoszłego rozgraniczenia nie mogły więc być podzielone pomiędzy Skarżącą, J. i L. B., A. B. i D. C. po równo, czyli po 1480,00 zł. Przy takim podejściu należałoby zakładać, że właściciel nieruchomości ma interes prawny w postępowaniu rozgraniczeniowym dotyczącym działek niesąsiadujących z jego nieruchomością co wydaje się nielogiczne. W tych okoliczności Kolegium ustaliło całkowite koszty postępowania rozgraniczeniowego na kwotę 5800,00 zł, a następnie tą kwotę podzieliło na pół i nałożyło obowiązek uiszczenia pierwszej jej części, wynoszącej 2900,00 zł na Skarżącą, a pozostałą połowę kosztów podzieliło na trzy równe części wynoszące po 966,66 zł i zobowiązało do ich zwrotu D. C., A. B. oraz J. i L. B.. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku złożyła Skarżąca zarzucając mu naruszenie art. 152 k.c. poprzez jego niewłaściwą wykładnię prowadzącą do obciążenia Skarżącej połową kosztów postępowania rozgraniczeniowego, podczas gdy koszty te winny być ustalone w niższej wysokości, ponieważ postępowanie toczyło się w interesie właścicieli czterech działek, stąd stosunek udziału skarżącej w tychże kosztach wynosić powinien 1/4. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik Skarżącej stwierdził, że choć słuszna była konstatacja organu odwoławczego dotycząca istnienia interesu prawnego w postępowaniu rozgraniczeniowym po stronie wszystkich jego uczestników, to jego rozstrzygnięcie zostało wydane z naruszeniem art. 152 k.c. Za błędne uznał twierdzenie Kolegium o tym, że interesy wszystkich stron postępowania rozgraniczeniowego nie były równe, gdyż bez znaczenia dla rozstrzygnięcia kwestii ustalenia kosztów takiego postępowania pozostawało to, czy właściciele nieruchomości sąsiadujących z nieruchomością skarżącej nie kwestionowali przebiegu granic pomiędzy ich działkami. To nie było bowiem objęte przedmiotem toczącego się postępowania, które dotyczyło jedynie przebiegu granic między działkami Skarżącej, D. C., A. B. oraz małżonków B. Na tej podstawie pełnomocnik Skarżącej stwierdził, że interesy każdej ze stron tego postępowania były równe. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem przeprowadzone przez sąd administracyjny w ramach art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.; dalej: "p.p.s.a.") badanie zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia nie wykazało aby było ono dotknięte uchybieniami uzasadniającymi jego wzruszenie. Rozważania w sprawie należy poprzedzić wyjaśnieniem, że będąca przedmiotem skargi sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym. Zgodnie bowiem z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Do takiej kategorii rozstrzygnięć należy zaliczyć zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] marca 2019r. uchylające postanowienie Wójta Gminy P. z dnia [...] lutego 2019 r. w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego w punkcie 1 ww. postanowienia i zobowiązujące Skarżącą do uiszczenia tych kosztów w połowie, zaś pozostałe strony postępowania administracyjnego po równo w wysokości 966 zł. Podstawę rozstrzygnięcia stanowiły przepisy art. 262 § 1 pkt 2, art. 263 i art. 264 § 1 k.p.a., które określają zasady rozdziału kosztów postępowania administracyjnego pomiędzy strony. Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 262 § 1 k.p.a., stronę obciążają te koszty, które wynikły z jej winy (pkt 1), a także zostały poniesione w interesie lub na żądanie strony, a nie wynikają z ustawowego obowiązku organów prowadzących postępowanie (pkt 2). Z kolei z unormowania art. 152 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz.U. z 2017r., poz. 459, dalej w skrócie: "k.c.") wynika, że właściciele gruntów sąsiadujących obowiązani są do współdziałania przy rozgraniczeniu gruntów oraz przy utrzymywaniu stałych znaków granicznych; koszty rozgraniczenia oraz koszty urządzenia i utrzymywania stałych znaków granicznych ponoszą po połowie. W orzecznictwie istniały co prawda rozbieżności co do stosowania przepisów art. 152 i 153 k.c. w postępowaniu administracyjnym o rozgraniczenie, a co za tym idzie, dopuszczalności obciążania stron kosztami postępowania rozgraniczeniowego po połowie, w oparciu o przepis art. 152 k.c. Zostały one jednak wyjaśnione przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 11 grudnia 2006 r., I OPS 5/06 (ONSAiWSA 2007, nr 2, poz. 26), w której stwierdzono, że organ administracji publicznej, orzekając o kosztach postępowania rozgraniczeniowego na podstawie art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a., może obciążyć kosztami rozgraniczenia nieruchomości strony będące właścicielami sąsiadujących nieruchomości (art. 153 k.c.), a nie tylko stronę, która żądała wszczęcia postępowania". W uzasadnieniu powyższej uchwały przedstawiono uregulowania prawne dotyczące instytucji rozgraniczenia nieruchomości. Podkreślono, że okoliczności, iż postępowanie rozgraniczeniowe może przebiegać w dwóch stadiach: administracyjnym i sądowym, nie zmienia fakt, że sama instytucja prawna "rozgraniczenia nieruchomości", choć została uregulowana kompleksowo w dwóch aktach prawnych, to jest w ustawie – Prawo geodezyjne i kartograficzne i w Kodeksie cywilnym, stanowi jedną całość. Uznano też, że nie do obrony jest teza, iż w postępowaniu administracyjnym nie stosuje się przepisów Kodeksu cywilnego, a w postępowaniu cywilnym – unormowań zawartych w Prawie geodezyjnym i kartograficznym. Przeciwnie, zarówno w jednym, jak i w drugim postępowaniu, tak organ administracji publicznej, jak i sąd powszechny są obowiązane stosować te same zasady, co znajduje potwierdzenie w analizie porównawczej art. 152 i art. 153 Kodeksu cywilnego i art. 31 ust. 2-4 i art. 34 ust. 1 i 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Ponadto w uzasadnieniu powołanej uchwały wskazano, że konsekwentnie należy przyjąć, iż w postępowaniu administracyjnym ma również zastosowanie wynikająca z art. 152 k.c. norma materialnoprawna stanowiąca, że właściciele nieruchomości koszty rozgraniczenia ponoszą po połowie, która wynika z zasady, iż właściciele gruntów sąsiadujących mają obowiązek współdziałania przy rozgraniczeniu gruntów oraz przy utrzymywaniu stałych znaków granicznych. Branie udziału w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony jest równoznaczne ze stwierdzeniem, że postępowanie to toczy się w interesie każdej ze stron postępowania. Interes prawny jest bowiem kategorią obiektywną. Twierdzenie, że posiada go jedynie strona, która żąda wszczęcia postępowania, bo postępowanie toczy się w jej interesie, gdyż to ona domaga się konkretyzacji swojego interesu prawnego w sprawie, pozostałoby w sprzeczności z pojęciem legitymacji strony w postępowaniu administracyjnym. W postępowaniu administracyjnym będzie miał również zastosowanie art. 152 K.c., który wyrażą ogólną zasadę, są właściciele nieruchomości koszty rozgraniczenia ponoszą po połowie oraz art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a., który stanowi, że stronę obciążają te koszty postępowania rozgraniczeniowego, które zostały poniesione w interesie lub na żądanie strony, a nie wynikają z ustawowego obowiązku organów prowadzących postępowanie. Wykładnia gramatyczna tego przepisu skłania do wniosku, że przepis ten ustala zasady rozdziału kosztów postępowania pomiędzy stronę (strony) a organ administracyjny. Oznacza to, że koszty postępowania, których poniesienie nie jest ustawowym obowiązkiem organu, obciążają strony, a więc w przypadku kosztów rozgraniczenia koszty te obciążają strony będące właścicielami rozgraniczanych nieruchomości, według zasady wyrażonej w art. 152 Kodeksu cywilnego. Wyrażony w powołanej uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd jest jednolicie podzielany w orzecznictwie sądów administracyjnych. Stanowisko to w pełni podziela również sąd orzekający w niniejszej sprawie, przez co uchwała ma charakter prawnie wiążący (art. 269 § 1 p.p.s.a.). Wprawdzie istnieją przypadki, kiedy odstąpienie od wskazanej wyżej zasady jest możliwe, wynikać to musi jednakże ze szczególnych okoliczności konkretnej sprawy, które decydować mogą o innym sposobie rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów postępowania rozgraniczeniowego. Kontrolowana sprawa takich okoliczności nie posiada, stąd też jako prawidłowe należy ocenić postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., które w sposób kasatoryjno-reformatoryjny orzekło o uchyleniu postanowienia Wójta Gminy P., który całością kosztów rozgraniczenia obciążył Skarżącą. W okolicznościach faktycznych i prawnych tej sprawy nie zaistniały żadne podstawy do przyjęcia, że rozgraniczenie zostało dokonane wyłącznie w interesie Skarżącej, co uzasadniało poniesienie przez nią w całości kosztów postępowania rozgraniczeniowego. Powołana wyżej uchwała NSA z dnia 11 grudnia 2006 r. wskazuje typową regułę, że koszty rozgraniczenia ponoszą właściciele nieruchomości po połowie, bez względu na towarzyszące im – co do zasady – zamiary w zainicjowaniu sporu granicznego i bez względu na sposób jego zakończenia (decyzją rozgraniczeniową rozstrzygającą sprawę co do istoty, aktem ugody, czy też decyzją o jego umorzeniu wydaną w trybie art. 34 p.g.k). Umacnia tę zasadę to, że w postępowaniu administracyjnym ma również zastosowanie wynikająca z art. 152 k.c. norma materialnoprawna stanowiąca, że właściciele nieruchomości koszty rozgraniczenia ponoszą po połowie, która wynika z tego, że właściciele gruntów sąsiadujących mają obowiązek współdziałania przy rozgraniczaniu gruntów oraz utrzymywaniu stałych znaków granicznych. Interes prawny stron biorących udział w postępowaniu administracyjnym o rozgraniczenie jest kategorią obiektywną, co oznacza, że postępowanie toczy się w interesie każdej ze stron postępowania. W ocenie sądu Kolegium prawidłowo ustaliło, że w badanej sprawie istniał rzeczywisty spór co do przebiegu granic sąsiadujących nieruchomości, o czym świadczy fakt skierowania przez Wójta Gminy P. sprawy do sądu powszechnego i umorzenia postępowania wszczętego na wniosek Skarżącej. Faktem jest, że inicjatorką wszczęcia postępowania o rozgraniczenie była wyłącznie Skarżącą (właścicielka działek o nr [...] i [...]), zaś właściciele nieruchomości sąsiednich – J. i L. B., A. B. i D. C., nie kwestionowali granic pomiędzy swoimi działkami o nr [...], [...] i [...], granice te nie były sporne. Konflikt graniczny obejmował więc wyłącznie przebieg granic działek Skarżącej z działkami J. i L. B., A. B. i D. C.. Skoro zatem postępowanie rozgraniczeniowe było prowadzone w interesie wszystkich właścicieli rozgraniczanych nieruchomości, to wbrew zarzutom skargi, Kolegium prawidłowo orzekło o obciążeniu kosztami postępowania rozgraniczeniowego wszystkich stron tego postępowania, przy czym zasadnie podzieliło te koszty w połowie pomiędzy Skarżącą, a w połowie pomiędzy pozostałych właścicieli nieruchomości w częściach równych, uwzględniając zakres dokonanego rozgraniczenia. W tym zakresie należy bowiem przypomnieć, że nieruchomościami graniczącymi ze sobą są takie, które do siebie bezpośrednio przylegają mają wspólną granicę. Dlatego też tylko właścicieli nieruchomości graniczących ze sobą dotyczy obowiązek wspólnego ponoszenia w częściach równych (po połowie) kosztów wynikających z ustalenia przebiegu granic (rozgraniczenia), a także urządzenia i utrzymywania stałych znaków granicznych, czyli przeprowadzenia czynności umożliwiających ustalenie i utrzymanie niespornego przebiegu granicy nieruchomości. Nie można jednak, jak intepretuje to pełnomocnik Skarżącej, rozciągać treści tego obowiązku na właścicieli nieruchomości sąsiadujących ze sobą, ale nie posiadających wspólnej granicy. Prawidłowo zatem przyjęto w zaskarżonym postanowieniu, że postępowanie prowadzone przez Wójta Gminy P. w celu rozgraniczenia nieruchomości składającej się z działek nr [...] i [...], będącej własnością Skarżącej, było prowadzone w takim zakresie w interesie samej Skarżącej w jakim uzyska ona pewność co do przebiegu granicy tych działek ze wszystkimi nieruchomościami sąsiednimi. Analogicznie w interesie pozostałych stron (J. i L. B., A. B. i D. C.) koszty wytyczenia granic były poniesione tylko w takim zakresie w jakim uzyskali oni wiedzę co do kształtu granic ich działek z nieruchomością Skarżącej, gdyż ich nieruchomości nie przylegają do siebie i nie mają wspólnych granic, które mogłyby stać się sporne. W tych okolicznościach pogląd autora skargi, jakoby Skarżąca zobowiązana była do poniesienia kosztów rozgraniczenia wyłącznie w udziale ¼ wszystkich kosztów jest nie tylko nielogiczny, ale i przeczy zasadzie wyrażonej w art. 152 k.c. Biorąc pod uwagę powyżej przedstawioną argumentację, Sąd uznał wniesioną w niniejszej sprawie skargę za bezzasadną i na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.