II SA/Bk 483/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz, sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 lipca 2021 r. sprawy ze skargi I. P. na uchwałę Rady Miejskiej w A. z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnej z powodu naruszenia ustawowego zakazu łączenia mandatu radnego z prowadzeniem działalności gospodarczej z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy oddala skargę Rada Miejska w A., uchwałą Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2021 r. w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnej z powodu naruszenia ustawowego zakazu łączenia mandatu radnego z prowadzeniem działalności gospodarczej z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy, stwierdziła wygaśnięcie mandatu radnej Rady Miejskiej w A. I. P. (powoływanej dalej jako: "Skarżąca") z powodu naruszenia przez nią ustawowego zakazu łączenia mandatu radnego z prowadzeniem działalności gospodarczej z wykorzystaniem mienia komunalnego Gminy Miasto A.. Podstawę prawną podjętej uchwały stanowił art. 383 § 1 pkt 5 i § 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. Kodeks wyborczy (t.j. Dz.U. 2020 r., poz. 15 ze zm., dalej: "k.w.") w zw. z art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. 2020 r., poz. 1378 ze zm., dalej: "u.s.g."). W uzasadnieniu uchwały wskazano, że w okresie sprawowania mandatu radnej przez I. P., spółka W. Sp. z o.o. w A. (której radna jest pełnomocnikiem) w prowadzonej działalności gospodarczej korzystała z mienia komunalnego Gminy Miasta A., dostarczając towary lub usługi dla Urzędu Miejskiego w A. oraz Centrum Sportu i Rekreacji w A. Dodatkowo W. Spółkę z o.o. w A. łączy z Gminą Miasto A. umowa zlecenie na inkaso (pobór) opłaty uzdrowiskowej Gminy Miasto A., za pobór której ustalono prowizję w wysokości 10% zainkasowanej kwoty. Z powyższą uchwałą nie zgodziła się Skarżąca i w skardze złożonej do tut. sądu zarzuciła jej naruszenie: (-) art. 24 f ust. 1 u.s.g. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że radna będąca pełnomocnikiem W. Spółka z o.o. w A. naruszyła ustawowy zakaz łączenia mandatu radnego z prowadzeniem działalności gospodarczej z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy, tj. pełnomocnictwem w prowadzeniu takiej działalności; (-) art. 383 § 1 pkt 5 w zw. z art. 383 § 2 k.w. poprzez jego zastosowanie i wygaszenie mandatu radnej, podczas gdy w sprawie nie zaistniały przesłanki do wygaszenia mandatu, a ponadto wygaszenie mandatu stanowi sankcję nieproporcjonalnie wysoką w stosunku do charakteru naruszenia, co nie powinno niweczyć skutków wyborów. Powołując się na powyższe zarzuty Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważność zaskarżonej uchwały w całości. W uzasadnieniu skargi przyznała, że jest pracownikiem W. sp. z o.o. w A. od czerwca 2015 r. i jednocześnie pełnomocnikiem Spółki w zakresie reprezentowania spółki w sprawach negocjacji i warunków umów związanych z pobytem grup zorganizowanych w hotelu, reprezentowania spółki przed wszystkimi urzędami administracji państwowej i samorządowej, bankami oraz w sprawach uzyskiwania wszelkich funduszy pomocowych, bez prawa podpisywania umów oraz reprezentowania spółki w sprawach bieżącej działalności prowadzonego przez spółkę przedsiębiorstwa, z wyłączeniem sprawa pracowniczych. Podkreśliła jednocześnie, że umowa inkaso opłaty uzdrowiskowej, jak została zawarta pomiędzy Gminą Miasto A. i W. Sp. z o.o., w której Skarżąca jest pełnomocnikiem ma charakter czysto techniczny i stanowi jedynie potwierdzenie i powielenie (w formie pisemnej) praw i obowiązków powstałych między organem, a inkasentem z mocy uchwały rady gminy i przepisów powszechnie obowiązujących. Dlatego też w odniesieniu do pobierania opłaty uzdrowiskowej oraz określenia wysokości wynagrodzenia z tego tytułu, wyłączną formą w której następuje uregulowanie tych kwestii jest uchwała rady gminy, która stosownie do art. 40 u.s.g. jest aktem prawa miejscowego, zawierającym przepisy powszechnie obowiązujące na terenie gminy, w tym normy o charakterze generalnym i abstrakcyjnym. W tej sytuacji trudno zatem uznać, jak podkreśliła Skarżąca, że nałożony w drodze aktu prawa miejscowego obowiązek pobierania i odprowadzania opłaty uzdrowiskowej wypełnia wszelkie znamiona charakterystyczne dla działalności gospodarczej. Ponadto, jak podkreślono w skardze, istotą powołanego wyżej art. 24f ust. 1 u.s.g. jest wykluczenie sytuacji, w których radny, wykonując mandat w gminie, będąc członkiem organu stanowiącego i podejmującego decyzje dotyczące m.in. zasad zarządu mieniem tej gminy, mógłby wpływać na korzystne dla siebie, bliskich lub innych podmiotów rozporządzanie tym mieniem tj. korzystniejsze niż zasady, na jakich z mienia komunalnego korzystają podmioty nieposiadające statusu radnego. Tymczasem wynagrodzenia przysługuje wszystkim kierownikom hoteli, nie tylko Spółce w której Skarżąca jest pełnomocnikiem. Odnosząc się do drugiej kwestii, która rzekomo stanowiła uzasadnioną podstawę podjęcia uchwały o wygaśnięciu mandatu, tj. okoliczności, iż W. Sp. z o.o. korzystała z mienia komunalnego dostarczając towary lub usługi do Urzędu Miejskiego oraz CSiR, pełnomocnik Skarżącej zarzucił, że w uchwale nie podano konkretnych przypadków realizacji takich umów i nie przedstawiono na tą okoliczność żadnych dokumentów księgowych. Z uzasadnienia samem uchwały nie wynika bowiem, na podstawie jakich ustaleń Rada Miejska w A. doszła do przekonania, że Spółka w której Skarżąca jest pełnomocnikiem prowadzi działalność gospodarczą z wykorzystaniem mienia komunalnego. Po analizie zaś udostępnionych przez W. Sp. z o.o. trzech faktur z lat 2018-2019 (okres sprawowania funkcji radnej) wystawionych na rzecz Urzędu Miejskiego i CSIR, Skarżąca doszła do wniosku, że nie spełniają one warunku koniecznego do wygaszenia mandatu radnego tj. prowadzenia działalności gospodarczej z wykorzystaniem mienia komunalnego. Skoro działalność Spółki na rzecz Miasta polegająca na zrealizowaniu usługi cateringowej, miała wyłącznie charakter incydentalny, a elementami koniecznymi dla uznania danej aktywności zarobkowej za działalność gospodarczą jest to, że ma ona charakter zorganizowany i ciągły, to trudno uznać ażeby wyczerpywała ona dyspozycję art. 24f ust. 1 u.s.g. skutkującym wygaśnięciem mandatu Skarżącej. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w A. wniosła o jej oddalenie wskazując, że o ile faktem bezspornym pozostaje obowiązywanie uchwały Rady Miejskiej w A. nr [...] z dnia 5 grudnia 2016 r. w sprawie zasad ustalenia i poboru oraz terminów płatności i wysokości stawek opłaty uzdrowiskowej (Dz. Urz. Woj. Pod z 2016 r. poz 4672) która określa obowiązek uiszczania opłaty uzdrowiskowej i jej pobór w drodze inkasa, otyłe nie jest prawdą to, że podmiot, którym zarządza skarżąca jest zobligowany taką umowę z Gminą Miastem A. zawrzeć. Powszechnie stosowaną praktyką, jak podkreślono, jest zawarcie umowy z jednostką, która w imieniu takiego podmiotu dokonuje poboru opłaty i ten podmiot zawiera umowę o inkaso. Ponadto, jak zaakcentował organ, wiążąca moc zakazu zawartego w art. 24f ust. 1 ww. ustawy, nie pozostawia miejsca na gradację, miarkowanie, dostosowanie do okoliczności konkretnej sprawy i z tego względu trudno jest mówić o nadmiernie restrykcyjnym interpretowaniu ustawy przez organ, albo zastosowaniu nadmiarowej sankcji. Zatem skoro nie budzi wątpliwości to, że skarżąca będąc pełnomocnikiem spółki W. sp. z o.o. zarządza działalnością spółki, która uzyskuje przychody i posiada umowę zawartą z Gminą Miastem A. o pobór opłaty uzdrowiskowej, to podjęcie zaskarżonej uchwały było konieczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli w sprawie niniejszej jest uchwała Rady Miejskiej w A. z dnia [...] kwietnia 2021 r. w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnej Rady Miejskiej w A. I. P. Materialnoprawną podstawą uchwały stanowiły m.in. art. 383 § 1 pkt 5 i § 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. Kodeks wyborczy (t.j. Dz.U. 2020 r., poz. 15 ze zm., dalej: "k.w.") w zw. z art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. 2020 r., poz. 1378 ze zm., dalej: "u.s.g."). Stosownie do art. 383 § 1 pkt 5 Kodeksu wyborczego wygaśnięcie mandatu radnego następuje w przypadku naruszenia ustawowego zakazu łączenia mandatu radnego z wykonywaniem określonych w odrębnych przepisach funkcji lub działalności. Taki zakaz ustanowiony został w art. 24f u.s.g., w myśl którego radni nie mogą prowadzić działalności gospodarczej na własny rachunek lub wspólnie z innymi osobami z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy, w której radny uzyskał mandat, a także zarządzać taką działalnością lub być przedstawicielem czy pełnomocnikiem w prowadzeniu takiej działalności. W związku z tym, jeśli radny przed dniem wyboru wykonywał funkcję lub prowadził działalność, o której mowa w art. 383 § 1 pkt 5 K.w., obowiązany jest do zrzeczenia się funkcji lub zaprzestania prowadzenia działalności w ciągu 3 miesięcy od dnia złożenia ślubowania (art. 383 § 5 K.w.). Niewypełnienie przedmiotowego obowiązku skutkuje natomiast stwierdzeniem wygaśnięcia mandatu radnego w trybie art. 383 § 6 K.w. Od podjętej w tym zakresie uchwały, zgodnie z art. 384 § 1 K.w., zainteresowanemu przysługuje skarga do sądu administracyjnego w terminie siedmiu dni od dnia jej doręczenia. Termin ten został w niniejszej sprawie zachowany. Przechodząc do merytorycznej oceny zaskarżonej uchwały należy przypomnieć, że celem regulacji wprowadzających ograniczenia w prowadzeniu działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne, w tym radnego jest zapobieżenie angażowania się tych osób w sytuacje i uwikłania, mogące poddawać w wątpliwość autorytet konstytucyjnych organów Państwa oraz osłabiać zaufanie wyborców i opinii publicznej do ich prawidłowego funkcjonowania (wyrok Trybunatu Konstytucyjnego z dnia 23 czerwca 1999 r. sygn. akt K 30/98, OTK ZU 1999, nr 5, póz. 103 oraz uchwała Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 kwietnia 1994 r. sygn. akt W 2/94, OTK 1994, nr 1, poz. 21, uchwała z dnia 13 kwietnia 1994r., sygn. W 2/94, OTK 1994/1/21). Ideą przyświecającą rozwiązaniom antykorupcyjnym zawartą w ustawach samorządowych jest wyeliminowanie sytuacji, gdy radny, poprzez wykorzystywanie funkcji radnego, uzyskiwałby nieuprawnione korzyści dla siebie lub bliskich. O potencjalnie korupcyjnym wykorzystywaniu mienia jednostki samorządowej przez radnego można mówić wtedy, gdy radny, uczestnicząc w pracach organów właściwej jednostki samorządu, może wpływać na treść uchwał i decyzji podejmowanych przez te organy (por. wyrok NSA z dnia 16 czerwca 2015 r., II OSK 530/15, Lex nr 1780636; wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2007 r., II OSK 132/07, Lex nr 341083). Zakaz art. 24f u.s.g. ma na celu z jednej strony ochronę mienia publicznego przed jego wykorzystaniem przez osoby, które sprawując mandat mają m.in. dbać o to mienie, a z drugiej strony, praw innych członków tworzących wspólnotę gminną, którzy nie mają tak ułatwionego dostępu do korzystania z tego mienia (zob. uchwałę NSA z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 1/07, ONSAiWSA 2007/3/62). Celem wprowadzenia regulacji określonej w art. 24f ust. 1 u.s.g. było zapobieganie powstawaniu sytuacji sprzyjających korupcji i wykorzystywania stanowisk publicznych dla własnych, prywatnych celów. Regulacja ta ma charakter antykorupcyjny i to w takim znaczeniu, by funkcjonariusz publiczny nie tylko nie realizował swoich prywatnych celów dzięki posiadanej władzy, ale by nie zachodziły przesłanki mogące stworzyć - choćby mylnie - takie wrażenie (wyrok NSA z dnia 6 lipca 2017 r., sygn. akt II OSK 935/17, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Ustrojodawca wprowadził generalny zakaz używania przez radnego mienia komunalnego gminy w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej bez względu na jej przedmiot, rodzaj majątku komunalnego i tytuł prawny (por. P. Sitniewski, Wygaśniecie mandatu radnego, Warszawa 2007, str. 172 i powołane tam orzecznictwo), czyli, że art. 24f ust. 1 u.s.g. wyklucza możliwość aktywności radnych we wszelkich możliwych formach działalności gospodarczej, prowadzonej z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy, w której radny uzyskał mandat. W konsekwencji powyższego art. 24f ust. 1 u.s.g. powinien w związku z tym sprzyjać kształtowaniu standardu rzetelnego i uczciwego wykonywania obowiązków radnego. Z tego względu wszelkie wątpliwości związane z jego interpretacją nie powinny prowadzić do obejścia powyżej wskazanych celów i do działalności niezgodnej ze standardami wykonywania mandatu radnego. Wykładnia przepisu art. 24f powinna być restrykcyjna, by nie obchodzić ustawowego zakazu antykorupcyjnego z tego przepisu wynikającego. Zatem, jak wynika z omówionej wyżej regulacji, osoba uczestnicząca w podejmowaniu istotnych rozstrzygnięć dotyczących gminnej wspólnoty samorządowej nie powinna prowadzić działalności gospodarczej ani zarządzać taką działalnością, z wykorzystaniem mienia komunalnego, jak również być przedstawicielem, czy pełnomocnikiem takiego podmiotu. Radny jest osobą zaufania publicznego. Może sprawować swój mandat prawidłowo, gdy z mandatu nie czerpie, ani nie ma możliwości czerpania korzyści majątkowych czy innych korzyści osobistych. Wykorzystywanie mienia komunalnego gminy na uprzywilejowanych zasadach w prowadzonej działalności mogłoby podważyć zaufanie wyborców do radnego. Przepis art. 24f ust. 1 u.s.g. stanowi ustawową gwarancję realizacji zaufania społecznego. Eliminuje bowiem sytuacje, gdy mienie komunalne gminy mogłoby zostać przez radnych wykorzystywane na uprzywilejowanych zasadach. Nikt nie jest ograniczony w prowadzeniu działalności gospodarczej z wykorzystaniem mienia komunalnego ani w byciu pełnomocnikiem czy przedstawicielem podmiotu prowadzącego taką działalność, jednak w świetle obowiązujących przepisów nie może takiej działalności łączyć ze sprawowaniem mandatu radnego. W orzecznictwie sądowym nie budzi również wątpliwości, że w przepisie tym ustawodawca wprowadził generalny zakaz używania przez radnego mienia gminy w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej lub zarządzanej przez niego działalności gospodarczej, bez względu na jej przedmiot, rodzaj majątku powiatu i tytuł prawny. Zakaz ten ma charakter bezwzględny. Przepis ten nie ogranicza zakazu do "własności" ani do "zarządzania" mieniem gminy, a używa znacznie pojemniejszego określenia "wykorzystanie mienia". Celem wprowadzonego przez ustawodawcę przepisu art. 24f ust. 1 u.s.g. jest niedopuszczenie do sytuacji wykorzystywania funkcji radnego do osiągnięcia własnych korzyści majątkowych kosztem mienia gminy. Ratio legis zakazu wynikającego z art. 24f ust. 1 u.s.g. opiera się na założeniu, że należy dążyć do wykluczenia sytuacji, w której radny, wykonując mandat w gminie, będąc członkiem organu stanowiącego i podejmującego m.in. decyzje dotyczące zasad zarządu mieniem tej gminy, mógłby wpływać na korzystne dla siebie, bliskich lub innych podmiotów, w imieniu których działa, rozporządzenie tym mieniem. Korzystniejsze niż to, jakie mogłyby uzyskać inne podmioty gospodarcze, w których strukturach organizacyjnych nie znajdują się osoby nie posiadające statusu radnego. Ustanawiając zakaz prowadzenia działalności gospodarczej z wykorzystaniem mienia komunalnego, ustawodawca chciał zapobiec ewentualnemu wykorzystaniu mandatu w celu ułatwienia dostępu do tego mienia. Przepis ten zakazuje radnym prowadzenia działalności gospodarczej z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy, w której uzyskali mandat, a także zarządzania taką działalnością lub reprezentowania w jej prowadzeniu w charakterze przedstawiciela lub pełnomocnika, pod rygorem stwierdzenia wygaśnięcia mandatu w razie niezaprzestania tej działalności (wyrok NSA z 4 sierpnia 2011 r., II OSK 1083/11, Lex nr 1135756). Należy również podkreślić, iż wypełnienie dyspozycji tego przepisu nie jest uzależnione od tego, czy z prowadzenia, zarządzania bądź bycia przedstawicielem lub pełnomocnikiem w prowadzeniu takiej działalności radny uzyskuje dochód, czy inne osobiste korzyści. Radny, zarządzając działalnością gospodarczą narusza zakaz zarządzania taką działalnością, bez względu na to, czy czyni to na własny rachunek, czy też odnosi z niej osobiste korzyści (tak m.in. NSA w wyrokach z dnia 4 sierpnia 2011 r., II OSK 1083/11; 19 czerwca 2012 r., II OSK 1164/12; 10 stycznia 2013 r., II OSK 2896/12; 1 października 2013 r., II OSK 1933/13, 31 sierpnia 2016 r., II OSK 1728/16,CBOSA). Reasumując dotychczasowe rozważania za zasadne należy uznać stanowisko Rady przyjęte w zaskarżonej uchwale, że radna I. P. naruszyła przepis art. 24f ust. 1 u.s.g., co z kolei dawało podstawę do podjęcia zaskarżonej uchwały. W niniejszej sprawie nie jest sporne, że W. Sp. z o.o. w A. prowadzi działalność gospodarczą, a Skarżąca jest pracownikiem tejże Spółki od czerwca 2015 r. oraz jej pełnomocnikiem w zakresie reprezentowania spółki w sprawach negocjacji i warunków umów związanych z pobytem grup zorganizowanych w hotelu, reprezentowania spółki przed wszystkimi urzędami administracji państwowej i samorządowej, bankami oraz w sprawach uzyskiwania wszelkich funduszy pomocowych, bez prawa podpisywania umów oraz reprezentowania spółki w sprawach bieżącej działalności prowadzonego przez spółkę przedsiębiorstwa, z wyłączeniem sprawa pracowniczych, a jednocześnie radną Rady Miejskiej w A.. Bezsporne jest również to, co przyznała sama radna w skardze, że W. Sp. z o.o. w A. korzystała z mienia komunalnego dostarczając usługi do Urzędu Miejskiego w A. oraz Centrum Sportu i Rekreacji w A. - faktura [...] z dnia [...] maja 2019 r. na kwotę 1250 zł oraz dostarczając usługi do Gminy Miasto-A. - faktura [...] z dnia 15 października 2019 r. na kwotę 1100 zł. Ponadto działając na podstawie umowy zlecenia z dnia 4 lutego 2012 r. zawartej pomiędzy W. Sp. z o.o. w A. i Gminą Miasto-A., Spółka pobrała w 2019 r. opłatę uzdrowiskową, za pobór której otrzymała od Gminy Miasta-A. prowizję w kwocie 24,36 zł - faktura ,,, z dnia ,,, listopada 2019 r. Przyjęte przez Radę Miejską ustalenia faktyczne poprzedzone zostały analizą zebranego w sprawie materiału dowodowego w stopniu pozwalającym na niezbędne wyjaśnienie okoliczności sprawy. Wynika z nich w sposób bezsporny, że Skarżąca będąc pełnomocnikiem spółki W. sp. z o.o. zarządza działalnością tejże spółki, która uzyskuje przychody i posiada umowę zawartą z Gminą Miastem A. o pobór opłaty uzdrowiskowej. Podkreślić w tym miejscu należy, że w świetle brzmienia art. 24f ust. 1 u.s.g. nie jest wymagane, aby pełnomocnik podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą z wykorzystaniem mienia komunalnego uczestniczył bezpośrednio w zarządzaniu taką działalnością i miał bezpośredni wpływ na takie zarządzanie. Wystarczający jest fakt, że radny jest pełnomocnikiem z woli takiego podmiotu. Przy czym nie ma znaczenia charakter pełnomocnictwa, a więc czy jest to pełnomocnictwo o charakterze stałym, czy jednorazowe, ogólne, czy szczegółowe, czy też do poszczególnych czynności. Analogiczne stanowisko zaprezentował WSA w Gorzowie Wielkopolskim w wyroku z 4 kwietnia 2019 r. (sygn. akt II SA/GO 115/19, CBOSA) na tle art. 25b ust. 1 u.s.p. (analogicznego w treści art. 24f ust. 1 u.s.g.) i skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni je podziela. Cel unormowania zawartego w art. 25b ust. 1 u.s.p. (analogicznego w treści art. 24f ust. 1 u.s.g.) pozwala przyjąć, że bycie pełnomocnikiem podmiotu wykonującego działalność gospodarczą z wykorzystaniem mienia komunalnego, niezależnie od zakresu umocowania każdorazowo koliduje ze sprawowaniem mandatu radnego (por. wyroki NSA z 11 maja 2006 r., II OSK 289/06 i z 10 stycznia 2013 r., II OSK 2896/12, oraz z dnia 25 października 2019 r., II OSK 2354/19, dostępne na CBOSA). Zarządzanie działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 24f ust. 1 u.s.g., polega bowiem na posiadaniu kompetencji do podejmowania wiążących decyzji w zakresie prowadzonej działalności. Nie oznacza to więc faktycznego podejmowania konkretnych czynności wchodzących w zakres zarządzania (p. wyrok NSA z 9 lipca 2013 r., II OSK 1418/13, Lex numer 1378149). Jeżeli zatem umowa o inkaso opłaty uzdrowiskowej została zawarta w dniu ,,, lutego 2012 r. i wykonywana w związku z działalnością gospodarczą spółki W. sp. zo.o., to również działania radnej jako pełnomocnika tejże Spółki podejmowane w zakresie wyznaczonym tą umową stanowiły element działalności gospodarczej Spółki prowadzonej z wykorzystaniem mienia Gminy A.. Odnosząc się zaś do argumentacji Skarżącej jakoby umowa o inkaso opłaty uzdrowiskowej nie miała charakteru dobrowolnego i była narzucana przez przepisy prawa miejscowego, należy podkreślić, że o ile obowiązek uiszczania opłaty uzdrowiskowej i jej pobór w drodze inkasa rzeczywiście określa uchwała Rady Miejskiej w A. nr [...] z dnia 5 grudnia 2016r. w sprawie zasad ustalenia i poboru oraz terminów płatności i wysokości stawek opłaty uzdrowiskowej (Dz. Urz. Woj. Pod z 2016 r. poz 4672), to jednak nie można zgodzić się, że Spółka, w której Skarżąca jest pełnomocnikiem była zobligowana taką umowę zawrzeć. Tym bardziej, że jak trafnie podkreślono w odpowiedzi na skargę, radna wcale nie musi taką działalnością zarządzać, a ponadto inkaso może powierzyć podmiotom trzecim. W odniesieniu natomiast do argumentacji o okazjonalnym charakterze sprzedaży towarów i usług wykonywanych przez W. sp. o.o. na rzecz Gminy Miasta A., należy przypomnieć, że zakaz z art. 24f ust. 1 u.s.g. ma charakter bezwzględnie wiążący i nie pozostawia miejsca na gradację, miarkowanie, czy też dostosowanie do okoliczności konkretnej sprawy. Z tego też względu nieuzasadniony jest zarzut nadmiernego restrykcyjnego interpretowaniu ustawy przez organ, czy też zastosowania nadmiarowej sankcji. Przywołane zaś w skardze wyroki zapadły na tle innych stanów faktycznych, stąd też nie mają bezpośredniego odniesienia do przedmiotowej sprawy. Reasumując należy stwierdzić, że stanowisko Rady Miejskiej w A. zaprezentowane w zaskarżonej uchwale znajduje potwierdzenie w powołanych obowiązujących przepisach prawa, zaś argumentacja skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Z tych względów sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.