II SA/Bk 484/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, asesor WSA Małgorzata Roleder, Protokolant Katarzyna Luto, po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 13 stycznia 2009 r. na rozprawie sprawy ze skargi Stowarzyszenia F.Z. w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] maja 2008 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie o ustalenie środowiskowych warunków realizacji przedsięwzięcia p o s t a n a w i a 1. umorzyć postępowanie sądowe, 2. przyznać radcy prawnemu A.K. od Skarbu Państwa (kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku) kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy) tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne strony skarżącej wykonane na zasadzie prawa pomocy.- Stowarzyszenie F.Z. w B. wniosło do tutejszego sądu administracyjnego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] maja 2008 r., Nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie ustalenia środowiskowych warunków realizacji przedsięwzięcia. W odpowiedzi na skargę ww. organ administracji wniósł o jej oddalenie jako nieuzasadnione. Na rozprawie w dniu 13 stycznia 2009 r., ustanowiony pełnomocnik strony cofnął skargę, wnosząc jednocześnie o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy, udzielonej stronie z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Cofnięcie skargi jest prawem strony skarżącej i co do zasady wiąże Sąd (art. 60 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zakwestionowanie przez Sąd prawa strony skarżącej do cofnięcia skargi może nastąpić wyłącznie po pozytywnym ustaleniu wystąpienia w sprawie sytuacji odpowiadającej przesłankom uznania cofnięcia za niedopuszczalne. Jakakolwiek rozszerzająca interpretacja przesłanek uznania cofnięcia skargi za niedopuszczalną jest wyłączona z tej racji, że to strona skarżąca w świetle konstrukcji przepisu art. 60 p.p.s.a., jest dysponentem wniesionego środka zaskarżenia i może nim rozporządzać w sposób wiążący Sąd. Wyłączenie związania Sądu dyspozycją skarżącego, co do rezygnacji z popierania skargi jest wyjątkiem od zasady, a wyjątki od zasady nie podlegają wykładni rozszerzającej ("exceptiones non sunt extendendae"). W niniejszej sprawie Sąd nie znalazł powodów, dla których miałby uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne, zmierzające do obejścia prawa czy mające spowodować utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Mając powyższe na uwadze, uznając cofnięcie niniejszej skargi za dopuszczalne i skuteczne, Sąd umorzył postępowanie sądowe jako bezprzedmiotowe (art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 205 § 2, w zw. z art. 210 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a także § 14 ust. 2 pkt 1) lit. "c" w zw. z § 2 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r., w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu - Dz. U. z 2002 r., Nr 163, poz. 1349 ze zm.).