II SA/Bk 486/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, asesor WSA Małgorzata Roleder, Protokolant Elżbieta Stasiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 listopada 2006 r. sprawy ze skargi K.T. na postanowienie Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie o odmowę przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2006r. Dyrektor P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. powołując się na art. 134 kpa stwierdził uchybienie przez skarżącego K.T. terminu do wniesienia odwołania od decyzji z [...] maja 2006r. Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w K. w sprawie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych. Organ ustalił, że decyzję pierwszoinstancyjną skarżący odebrał osobiście 15 maja 2006r. natomiast odwołanie od niej złożył [...] maja 2006r. tj. po ustawowym terminie do wywiedzenia odwołania, gdyż ten upłynął 29 maja 2006r. W skardze wywiedzionej na powyższe postanowienie do sądu administracyjnego K.T. wskazał, że błędne jest ustalenie organu jakoby decyzję pierwszoinstancyjną odebrał osobiście 15 maja 2006r. albowiem w rzeczywistości odebrała ją siostra skarżącego, która przekazał decyzję skarżącemu już po upływie terminu do wniesienia odwołania. Decyzja pierwszoinstancyjna została przesłana na poprzedni adres zamieszkania skarżącego, pod którym skarżący od zawarcia związku małżeńskiego już nie mieszka. Podnosząc powyższe i dołączając oświadczenie siostry M.O. potwierdzające słowa skarżącego, skarżący sprecyzował wniosek o przywrócenie mu terminu do wniesienia odwołania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje: Skarga okazała się nieuzasadniona, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa. Przedmiotem postępowania Sądu w niniejszej sprawie był rozpoznanie skargi na postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Zgodnie z art. 129§2 kpa, odwołanie od decyzji administracyjnej organu I instancji wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stornie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie od dnia jej ogłoszenia stronie. Odwołanie wniesione przez stronę z uchybieniem powyższego terminu oznacza, że czynność jego wniesienia jest bezskuteczna, zaś organ odwoławczy obowiązany jest – zgodnie z treścią art. 134 kpa- stwierdzić w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Jedyną drogą wiodącą do uniknięcia konsekwencji wynikających z wniesienia środka odwoławczego po terminie jest skorzystanie z instytucji przywrócenia terminu – art. 58 kpa. Oznacza to, że w razie wniesienia odwołania z uchybieniem terminu oraz prośby o jego przywrócenie postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania organ odwoławczy wydać może dopiero po ostatecznym rozpatrzeniu wniesionej przez stronę prośby o przywrócenie terminu. ( vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 1999r. sygn. SA./Sz 306/98, pub. LEX nr 36136). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy podnieść należy, że K.T. złożył odwołanie po upływie 14 - dniowego terminu przewidzianego do jego wniesienia. Doręczenie decyzji organu I instancji nastąpiło w dniu 15 maja 2006r. ( dowód - podpis skarżącego na zwrotnym potwierdzeniu odbioru – k. 30 akt), czyli termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 29 maja 2006r., natomiast odwołanie złożono w dniu [...] maja 2006r. Przy czym skarżący przed wydaniem zaskarżonego postanowienia nie złożył prośby o przywrócenie uchybionego terminu. Prośba taka została sprecyzowana przez skarżącego dopiero na etapie wnoszenia skargi do sądu administracyjnego. W tej sytuacji organ odwoławczy zobligowany był do wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Odnosząc się do zarzutów i argumentów skargi podnieść należy, że nie podważają one legalności zaskarżonego postanowienia. A mianowicie skarżący wskazał, że organ błędnie ustalił iż odebrał on decyzję pierwszoinstancyjną osobiście w dniu 15 maja 2006r. Decyzja bowiem została przesłana na jego poprzedni adres zamieszkania, pod którym od zawarcia związku małżeńskiego nie mieszka, i faktycznie odebrała ją jego siostra M.O. i przekazała mu decyzję już po upływie terminu do wniesienia odwołania. Odnośnie zarzutu dotyczącego przesłania decyzji na stary adres zamieszkania skarżącego przede wszystkim wskazać należy, że na stornie spoczywa obowiązek zawiadomienia organu administracji publicznej o każdej zmianie swego adresu. W razie zaniedbania temu obowiązkowi doręczenie pisma pod dotychczasowym adresem ma skutek prawny – art. 41 kpa. W przedmiotowej sprawie K.T. nie zawiadomił organu administracji o zmianie adresu, dlatego też decyzja pierwszoinstancyjna zasadnie została wysłana pod dotychczasowy, znany organowi adres skarżącego, wynikający z wniosku o wpis do ewidencji producentów tj. C. [...], [...]-[...] T. Brak było podstaw to stwierdzenia, że decyzja faktycznie nie została odebrana przez skarżącego, albowiem korespondencja wysyłana w sprawie na powyższy adres była przez niego obierana a nadto na zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji pierwszoinstancyjnej widnieje jego imię i nazwisko. Również bez znaczenia pozostaje w sprawie podniesiona przez skarżącego okoliczność, że decyzję pierwszoinstancyjną odebrała jego siostra M.O. i przekazała mu ją już po upływie terminu do wniesienia odwołania. Powyższe twierdzenie skarżącego mogłoby mieć znaczenie w sprawie, której przedmiotem byłoby rozpoznawanie jego prośby o przywrócenie uchybionego terminu do wniesienia odwołania, jako ewentualna okoliczność uprawdopodobniającą brak jego winy w uchybieniu terminowi. Przedmiotem niniejszego postępowania było rozpoznanie tylko i wyłącznie skargi na postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znalazł zatem podstaw do uwzględnienia skargi i dlatego jako bezzasadną ją oddalił ( art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U.nr153, poz. 1270 z 2002 r.).