II SA/Bk 486/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys,, sędzia WSA Mirosław Wincenciak (spr.), Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 lutego 2013 r. sprawy ze skargi B. T. i M. T. T. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia [...] maja 2012 r. znak: [...], wydaną z upoważnienia Wojewody P., utrzymano w mocy decyzję Starosty Ł. nr [...], znak: [...] z dnia [...] marca 2012 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Państwu U. i S. H. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, przyłącza wodociągowego i kanalizacji sanitarnej na działce oznaczonej numerem geodezyjnym [...], położonej przy ul. P. w N. Wniesienie skargi poprzedziło postępowanie o następującym przebiegu: W wyniku rozpatrzenia wniosku inwestora – R. D., decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...], Starosta Ł. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę wymienionej na wstępie inwestycji. Odwołanie od powyższej decyzji zostało wniesione przez pełnomocnika Państwa B. i Z. C. W wyniku rozpatrzenia odwołania Wojewoda P. decyzją, nr [...], z dnia [...] lipca 2010 r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji z powodu niezgodności projektu budowlanego z obowiązującym przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75 poz. 690 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133 ze zm.). Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, postanowieniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. Starosta Ł. nałożył na inwestorkę obowiązek uzupełnienia projektu budowlanego w terminie do 3 września 2010 r., z którego to obowiązku inwestorka wywiązała się. W związku z powyższym, mając na uwadze treść art. 10 kpa, organ rozpoznający sprawę zawiadomił strony postępowania o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym i możliwości wniesienia uwag i zastrzeżeń. Po dokonaniu uzgodnienia projektu budowlanego z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, organ I instancji w dniu 15 września 2010 r. ponownie zawiadomił strony o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym i możliwości wniesienia uwag i zastrzeżeń, z którego to prawa żadna ze stron nie skorzystała. W dniu [...] września 2010 r. Starosta Ł. decyzją nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę opisanego budynku. Właściciele działek sąsiednich: B. i Z. C., reprezentowani przez pełnomocnika – K. B. oraz M. i B. T. ponownie złożyli odwołanie do Wojewody P. wskazując, że na działce, na której ma powstać zamierzona inwestycja, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. orzekł nakaz rozbiórki. Z uwagi, iż odwołujący nie otrzymali od wskazanego organu żadnej odpowiedzi o umorzeniu postępowania, w ich ocenie, postępowanie w sprawie samowoli budowlanej dalej się toczy, co uniemożliwia wydanie pozwolenia na budowę. Ponadto w odwołaniu wskazano, że w projekcie zagospodarowania działki brak jest ustaleń co do usytuowania ściany oddzielenia przeciwpożarowego, zaś projektowany budynek nie spełnia wymogów § 216 ust 1 oraz § 271 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wojewoda P. decyzją z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu swojego stanowiska wskazał, że w aktach sprawy znajduje się notatka służbowa sporządzona przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] maja 2010 r., stwierdzająca fakt rozebrania opisanego w odwołaniu budynku mieszkalnego. Organ odwoławczy za bezpodstawny uznał zarzut niewskazania na projekcie zagospodarowania działki, miejsca i sposobu usytuowania ściany oddzielenia przeciwpożarowego, wskazując, że podobna informacja jest szczegółowo opisana w projekcie budowlanym dołączonym przez inwestorkę do wniosku o pozwolenie na budowę. Ponadto stwierdził, iż projekt omawianego budynku mieszkalnego jednorodzinnego został uzgodniony z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych zatem spełnia wymogi warunku § 216 ust. 1 oraz § 271 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Po rozpoznaniu skargi wniesionej na powyższą decyzję przez M. T. T. i B. T., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia [...] czerwca 2011 r., sygn. akt. [...] uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą jej wydanie decyzję Starosty Ł. W uzasadnieniu wyroku podał, że organy administracyjne orzekające w sprawie, udzielając pozwolenia na budowę nie ustaliły w dokładny i jednoznaczny sposób stanu faktycznego oraz nie wyjaśniły wszystkich okoliczności sprawy. Sąd wskazał w szczególności na konieczność ustalenia, czy budynek na działce nr [...] w N. jest murowany czy drewniany oraz nakazał ustosunkować się do kwestii rozbiórki obiektu podnoszonej przez skarżących i udzielić jednoznacznej odpowiedzi, czy ma ona wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie niniejszej. Ponownie rozpatrując wniosek inwestora, organ I instancji zlecił rzeczoznawczy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych – R. W. ocenę bezpieczeństwa pożarowego zamierzonej inwestycji, który nie wniósł żadnych negatywnych uwag odnośnie przedłożonego przez inwestorów Państwa U. i S. H., projektu budowlanego. W związku z tak poczynionymi ustaleniami, decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...], znak: [...] Starosta Ł. zatwierdził projekt budowlany i udzielił Państwu U. i S. H. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, przyłącza wodociągowego i kanalizacji sanitarnej na działce oznaczonej numerem geodezyjnym [...], położonej przy ul. P. w N. Na skutek odwołania wniesionego przez Państwa M. i B. T., którzy załączyli opinię z dnia 5 grudnia 2011 r. sporządzoną przez rzeczoznawcę W. P., różniącą się merytorycznie od opinii sporządzonej na zlecenie organu orzekającego, decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r., znak: [...] Wojewoda P. uchylił powyższą decyzję Starosty Ł. Rozpoznając ponownie sprawę, Starosta Ł. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r. znak: [...] zobowiązał inwestorów do uzupełniania projektu budowlanego poprzez przedłożenie analizy zacienienia i nasłonecznienia dla projektowanej inwestycji, uwzględniającej lokalizację budynku określoną w projekcie zagospodarowania działki oznaczonej nr ewidencyjnym [...], jak również opisu technicznego projektu budowlanego dotyczącego szczegółowych rozwiązań projektowanego fundamentu ścian oddzielenia przeciwpożarowego. Wywiązując się z nałożonego na nich obowiązku, w dniu 13 lutego 2012 r. Państwo U. i S. H. przedłożyli wymagane dokumenty. Ponadto celem wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności rozbieżności wynikających z dwóch sporządzonych na potrzeby sprawy opinii przez rzeczoznawców ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, organ zwrócił się do w/w o przedstawienie pisemnych uzasadnień sformułowanych przez nich wniosków. Ponadto pismem z dnia 16 lutego 2012 r. wystąpił do Komendy Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej w B. o zajęcie stanowiska w sprawie. Po zbadaniu nadesłanych dokumentów w/w organ potwierdził bezpieczeństwo rozwiązań parametrów technicznych ścian oddzielenia przeciwpożarowego zastosowanych w opisie technicznym do projektowanego budynku. Zawiadomiwszy strony postępowania, zgodnie z dyspozycją art. 10 kpa, o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym i wniesienia uwag i zastrzeżeń, decyzją z dnia [...] marca 2012 r. nr 958/12, znak [...] Starosta Ł. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę opisanego budynku mieszkalnego. W uzasadnieniu swojej decyzji wskazał, iż w wyniku przeprowadzonych wyżej czynności uznał za miarodajną do poczynienia w jej oparciu ustaleń w sprawie, opinię sporządzoną przez R. W. Ustaliwszy zatem, że zaproponowane przez inwestora rozwiązanie w postaci ściany oddzielenia przeciwpożarowego zapewni bezpieczeństwo działkom sąsiadującym, uznał przedłożony projekt budowlany za spełniający warunki określone w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ wskazał, że działka należąca do inwestora ma szerokość poniżej 16 m i położona jest w zabudowie jednorodzinnej, przy czym projektowany budynek zgodnie z projektem ma zostać usytuowany bezpośrednio przy granicy sąsiednich działek budowlanych o nr ew. [...] i [...]. Zważywszy na drewnianą konstrukcję planowanego budynku, w projekcie przewidziano wzniesienie ściany oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności REI 120. Uwzględniwszy zatem w projekcie budowlanym warunki odnośnie bezpieczeństwa przeciwpożarowego określone w § 13, 60 i 271-273 powołanego rozporządzenia, projektowana lokalizacja budynku w ocenie organu jest zgodna z § 12 ust. 3 pkt. 1 rozporządzenia. Jednocześnie organ podzielił wnioski sformułowane w przedłożonej przez inwestora analizie zacienienia i nasłonecznienia odnośnie zapewnienia dostępu do oświetlenia dziennego dla istniejących na działkach sąsiednich budynków mieszkalnych. Powyższe w ocenie organu świadczy o zgodności przedłożonego projektu budowlanego z § 13, 57 i 60 rozporządzenia. Odnośnie zarzutów dotyczących niezakończonego postępowania w przedmiocie samowoli budowlanej organ podniósł, iż w aktach postępowania znajduje się notatka służbowa z dnia 7 maja 2010 r. sporządzona przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł., potwierdzająca dokonanie rozbiórki obiektu, który to fakt został następnie potwierdzony pismem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] czerwca 2010 r., znak: [...], a które zostało przesłane również odwołującemu. Od powyższej decyzji odwołanie złożyli Państwo B. i Z. C. reprezentowani przez pełnomocnika – K. B. oraz Państwo M. i B. T., zarzucając projektowanemu budynkowi nie spełnienie wymogów § 12, 13, 57, 60 oraz 271-273 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ponadto odwołujący wyrazili obawę, że dodatkowy fundament po ścianę oddzielenia przeciwpożarowy może zostać usytuowany na ich działkach, przy czym lokalizacja budynku po granicy spowoduje zacienienie sąsiednich działek, uniemożliwiając sadzenie jakichkolwiek roślin. Decyzją z dnia [...] maja 2012 r., znak: [...] Wojewoda P. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty Ł. z dnia [...] marca 2012 r. nr [...], znak [...]. Odnosząc się do zarzutów stawianych przez strony organ odwoławczy uznał za bezzasadny zarzut naruszenia §12, 13, 57 i 60 powołanego rozporządzenia, podzielając stanowisko organu I instancji odnośnie prawidłowości sporządzenia przedłożonej do akt analizy nasłonecznienia i słuszności wniosków z niej płynących. Jednocześnie organ wskazał, iż wpływ zacienienia projektowanego budynku na budynki sąsiednie badany jest jedynie pod kątem jego występowania w pomieszczeniach przeznaczonych na stały pobyt ludzi, natomiast przepisy rozporządzenia nie chronią samej działki, w tym znajdującej się na niej roślinności. Podobnie, bezzasadnym w ocenie organu okazał się zarzut naruszenia §271-273 rozporządzenia, albowiem w aktach postępowania znajdują się opinie potwierdzające zgodność z prawem zaproponowanego w projekcie budowlanym rozwiązania, zapewniającego bezpieczeństwo przeciwpożarowe budynków sąsiednich. Odnośnie zarzutu związanego z obawą wybudowania przez inwestora dodatkowego fundamentu po ścianę oddzielenia przeciwpożarowego na działkach należących do odwołujących, organ wskazał, że z projektu budowlanego nie wynika by inwestycja miała wykraczać poza działkę stanowiącą własność inwestora. Kwestia wykonania wytycznych zawartych w zatwierdzonym projekcie nie należy zaś do kompetencji organów administracji architektoniczno – budowlanej, lecz podlega kontroli organów nadzoru budowlanego. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, M. T. i B. T. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Białymstoku wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody P. i poprzedzającej jej decyzji Starosty Ł. oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o umorzenie postępowania. W uzasadnieniu skargi podnieśli, że zaprojektowana przez inwestorów ściana oddzielenia przeciwpożarowego w przypadku pożaru nie zapewni bezpieczeństwa działkom sąsiednim, albowiem stanowi ona część konstrukcyjną budynku oraz nie pokrywa się wysokością z projektowanym budynkiem. Podnieśli ponadto, że wznoszona obecnie konstrukcja przedmiotowej ściany, nie wypełnia warunków przewidzianych w projekcie, albowiem nie jest posadowiona na oddzielnym fundamencie i oparta jest na słupach drewnianych, a nie, jak przewiduje projekt budowlany, słupach żelbetonowych. Skarżący wskazali również na brak uzasadnienia przez organy obu instancji motywów przyjęcia za wiarygodną jednej z opinii rzeczoznawców ds. przeciwpożarowych, w sytuacji gdy w sprawie przedłożona została druga opinia o sprzecznych wnioskach co do zapewnienia bezpieczeństwa przeciwpożarowego. Podnieśli również, iż w ich ocenie postępowanie dotyczące samowoli budowlanej prowadzonej przez Nadzór Budowlany nie zostało zakończone, albowiem wbrew przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego w sprawie nie została wydana decyzja o umorzeniu tego postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda P. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), stanowiąc w art. 1 ust. 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd nie może natomiast kierować się względami słuszności czy też celowości. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145 - 150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a). Powyższe oznacza, że zaskarżony akt może zostać wzruszony przez Sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie, w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tak określonym zakresie kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku nie dopatrzył się tego rodzaju naruszeń, które zadecydowały o konieczności wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji organów obu instancji. W ocenie Sądu zatwierdzenie projektu budowlanego oraz udzielenie pozwolenia na budowę nastąpiło zgodnie z art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. 2000 r. Nr 106 poz. 1126 ze zm.), zaś zatwierdzony projekt budowlany odpowiadał warunkom wskazanym w art. 34 ust. 3 tej ustawy. Projektowany budynek mieszkalny jednorodzinny wraz z instalacjami wewnętrznymi, na budowę którego udzielono pozwolenia zaskarżoną decyzją, zlokalizowany jest na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową i odpowiada wymogom określonym w decyzji o warunkach zabudowy, wydanej dla tej inwestycji. Usytuowanie budynku w granicy działek jest dopuszczalne w świetle § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem. W celu ustalenia, czy sytuowanie zamierzonej inwestycji jest zgodne z prawem oceniono ją także odnośnie zgodności z § 13, 60 i 271-273 rozporządzenia. Stosownie do § 12 ust. 3 pkt. 1 rozporządzenia, w zabudowie rodzinnej dopuszczalne jest sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m, o ile spełnione zostały wymagania dla danej inwestycji przewidzianej w przepisach § 13, 60 i 271- 273 rozporządzenia. Jednym z warunków poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, jest prawidłowe ustalenie odległości budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów, które umożliwia naturalne oświetlenie tych pomieszczeń. Stosownie bowiem do § 13 ust. 1 pkt 1 lit. a i pkt 2 rozporządzenia odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń. Zgodnie zaś z § 60 ust. 1 rozporządzenia pokoje mieszkalne powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 7.00 - 17.00. Wyjątek od tej reguły przewidziano w ust. 2, zgodnie z którym w mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się ograniczenie wymagania określonego w ust. 1 co najmniej do jednego pokoju, przy czym w śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia. W toku postępowania przed organem I instancji inwestorzy przedłożyli analizę zacienienia i nasłonecznienia projektowanego budynku w stosunku do budynków sąsiednich, z której wynika, że zachowane zostały wymagania w zakresie nasłonecznienia i przesłaniania określone w cytowanym wyżej § 13 i § 60 rozporządzenia. Z przedstawionej przez projektanta analizy wynika, że pokoje mieszkalne znajdujące się w budynku położonym na działce nr [...], tj. należącym do skarżących, nie zostały pozbawione naturalnego oświetlenia. W stosunku natomiast do budynku znajdującego się na działce oznaczonej numerem geodezyjnym [...] stwierdzono, iż ze względu na usytuowanie okna od strony północnej, w pomieszczeniach występuje zacienienie powodowane przez "naturalną strukturę tego budynku". Zgodnie z opisaną analizą, projektowana budowa spełnia zatem warunki § 13 i § 60 rozporządzenia, przy czym brak jest jakichkolwiek powodów do kwestionowania jej prawidłowości i słuszności wniosków z niej płynących. Skarżący nie przedstawili stosownej opinii czy też innej analizy, z której wynikałoby, że cień rzucony przez projektowany obiekt będzie powodował zacieniania pomieszczeń mieszkalnych w budynku należącym do nich. Sąd podziela również stanowisko organów obu instancji, iż możliwe zacienienie części działki sąsiedniej nie powoduje naruszenia norm technicznych określonych w § 13 rozporządzenia, które odnoszą się jedynie do zacienienia pomieszczeń mieszkalnych budynku, a nie roślinności znajdującej się na działkach sąsiednich. Także w świetle przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, budynek usytuowany bezpośrednio przy granicy działki (a z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie) powinien mieć od strony sąsiedniej działki ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej określonej w § 232 ust. 4 i 5. W przedłożonym przez inwestorów projekcie budowlanym uwzględniona została budowa ścian oddzielenia przeciwpożarowego, które to rozwiązanie zostało poddane ocenie odnośnie zapewnienia bezpieczeństwa przeciwpożarowego przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych oraz Komendę Wojewódzkiej Straży Pożarnej w B. Owszem skarżący podnosili w toku postępowania argumenty kwestionujące poprawność sporządzenia opinii przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych – R. W., uznającej proponowane przez inwestorów rozwiązania za zgodne z przepisami rozporządzenia, przedstawiając własną opinię sporządzoną przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych – W. P., a zawierającą odmienne wnioski. Tym niemniej organy orzekające, po przeanalizowaniu złożonych dokumentów, przyjęły za prawidłową dokumentację złożoną przez inwestorów, powołując się na stanowisko wyrażone w piśmie Komendy Wojewódzkiej Straży Pożarnej w B., potwierdzające zgodność zastosowanych rozwiązań parametrów technicznych ścian oddzielenia przeciwpożarowego, opisanych w projekcie budowlanym z przepisami rozporządzenia. Zdaniem Sądu ocena organów odnośnie opinii biegłego W., której poprawność merytoryczną potwierdziła Komenda Wojewódzkiej Straży Pożarnej, jest prawidłowa. Opinia biegłego W. udziela odpowiedzi na wszystkie kwestie związane z zabezpieczeniem przeciwpożarowym w rozpoznawanej sprawie. Wskazuje się w niej, że przyjęte rozwiązania techniczne są zgodne z normami o ochronie przeciwpożarowej. Wprawdzie uzasadnienia decyzji organów obu instancji w zakresie oceny przedłożonych opinii rażą wyjątkową "oszczędnością" argumentacji, to jednak to naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym nie mogło być uznane za mające wpływ na poprawność rozstrzygnięcia. Nie można jednocześnie podzielić zarzutów skarżących, iż o naruszeniu przez organy orzekające w sprawie przepisów rozporządzenia świadczy sposób wykonania przez inwestorów zastosowanych w projekcie budowlanym rozwiązań, mających na celu zapewnienie bezpieczeństwa przeciwpożarowego działek sąsiednich. W ocenie skarżących, postępująca na działce inwestorów budowa nie odpowiada wymaganiom określonym w projekcie budowlanym, w szczególności wznoszona ściana oddzielenia przeciwpożarowego stanowi nie samodzielną konstrukcję, lecz jest jednocześnie oparciem dla konstrukcji nowo wybudowanego budynku. Takie rozwiązanie powoduje, iż ściana oddzielenia przeciwpożarowego przestaje spełniać swoje zadanie. W tym miejscu należy przypomnieć, iż w postępowaniu administracyjnym o zatwierdzeniu projektu budowlanego sprawdza się przede wszystkim zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Z poczynionych powyżej ustaleń wynika zaś, iż zaproponowane w przedłożonym przez inwestorów projekcie budowlanym rozwiązania, odpowiadają wymogom określonym w decyzji o warunkach zabudowy, wydanej dla tej inwestycji oraz są zgodne z przepisami rozporządzenia. Zamierzona inwestycja zapewni w szczególności bezpieczeństwo przeciwpożarowe działkom sąsiednim poprzez wybudowanie ścian oddzielenia przeciwpożarowego, posadowionych na oddzielnych fundamentach i o parametrach wynikających z rozporządzenia. Podkreślić należy, że ewentualna okoliczność wznoszenia obiektu w sposób niezgodny z projektem budowlanym może być przedmiotem odrębnego postępowania, które nie należy do właściwości organów administracji architektoniczno – budowlanej lecz organów nadzoru budowlanego. Budowa obiektu budowlanego w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach może stanowić podstawę do przeprowadzenia przez organy nadzoru budowlanego kontroli realizowanej inwestycji w celu sprawdzenia jej zgodności z projektem budowlanym i w razie stwierdzenia uchybień może uzasadniać wszczęcie stosownych procedur naprawczych przez organy nadzoru budowlanego. Ponadto Sąd nie podzielił zarzutu skarżących odnośnie orzekania przez organy mimo niezakończonego postępowania o samowolę budowlaną. Należy bowiem zauważyć, iż stosownie do przepisów ustawy z dnia z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. jedn.: Dz. U. 2010 r. Nr 243 poz. 1623), postępowanie w przedmiocie dokonanej samowoli budowlanej kończy między innymi wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę danego obiektu budowlanego. W świetle art. 48 oraz art. 49b ustawy Prawo budowlane, właściwy organ nadzoru budowlanego nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie, albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. W przypadku niezastosowania się do tego nakazu, następuje wdrożenie przewidzianych przez przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. jedn.: Dz. U. 2005 r. Nr 229 poz. 1954; dalej jako - p.e.a.) środków przymusu, które mają doprowadzić do wykonania nałożonego obowiązku. Zakończenie egzekucji nie wymaga wydania jakiegokolwiek postanowienia. Jeśli jednak rozbiórka została wykonana dobrowolnie przez adresata decyzji orzekającej o rozbiórce, brak było podstaw do wszczynania postępowania egzekucyjnego. Z akt niniejszego postępowania wynika, iż nakazana decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] kwietnia 2010 r. Nr [...] rozbiórka obiektu budowlanego znajdującego się działce należącej do inwestorów, została dokonana w terminie, o czym świadczy notatka służbowa z dnia 7 maja 2010 r. W związku z powyższym nie było potrzeby wydawania odrębnej decyzji kończącej to postępowanie, a za wystarczające należy uznać potwierdzenie faktu dokonania rozbiórki pismem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...], o której to okoliczności strony zostały poinformowane. W tym stanie rzeczy zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Jeżeli bowiem decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z powyższymi wymogami Prawa budowlanego, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych, innych osób. Skoro zatem podniesione w skardze argumenty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku - na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.-