II SA/Bk 49/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Sędziowie asesor WSA Małgorzata Roleder (spr.),, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2006 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] października 2005 r., Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. Decyzją z dnia [...] września 2005 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. stwierdziło nieważność decyzji Burmistrza S. z dnia [...] września 2002 r. nr [...] ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie Z. R. i P. D. z infrastrukturą techniczną, na działce o nr geodezyjnym [...] położonej w K. gm. S. Jako przyczynę podjętego rozstrzygnięcia, Kolegium wskazało na brak przeprowadzenia przez organ wydający decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - oceny oddziaływania na środowisko w związku z treścią § 2 pkt 6 lit. f rozporządzenia Ministra Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz. U. z 1998r. Nr 93, poz. 589 ze zm.), a także brak uzgodnień projektu decyzji z organem ochrony środowiska oraz powiatowym inspektorem sanitarnym. Z uwagi na powyższe w oparciu o art. 156 § 1 pkt 7 kpa w zw. z art. 11 ustawy z dn. 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2001r. Nr 62 poz. 627 ze zm.) i w zw. § 2 pkt 6 lit. f cytowanego wyżej rozporządzenia stwierdzono, iż kwestionowana decyzja jest nieważna z mocy prawa. Sprzeczność zaś decyzji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - podjętego uchwałą Rady Miejskiej w S. nr [...] z dnia [...] maja 1988r., w której teren zamierzonej inwestycji oznaczony w planie symbolem 9.4 RP RZ, określono jako "grunty rolne i użytki zielone" i "tereny rolne stanowiące rezerwę dla potencjalnego rozwoju zainwestowania miasta B." i przeznaczono dla zagospodarowania na cele rolne - wypełniła treść art. 46a ust. 1 pkt 1 ustawy z dn.7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139), zgodnie z którym decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest nieważna, jeżeli jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie godząc się z powyższą decyzją J. G. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy podnosząc, iż wskazane we wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu moce przerobowe zakładu "w granicach 7 ton tygodniowo", nie oznaczają, iż będzie to przerób faktyczny i równoznaczny z sumą 336 ton rocznie przyjętą przez Kolegium, gdyż jak wynika z przedłożonego raportu oddziaływania na środowisko produkcja tygodniowa będzie wynosiła średnio 3,8 tony a maksymalnie nie przekroczy 7,5 tony. Wskazana we wniosku wielkość przerobu jest orientacyjna i dlatego też stwierdzone przez organ naruszenie przepisów ochrony środowiska jest niesłuszne. Skarżący podkreślił, iż obowiązek sporządzenia raportu został bezpośrednio ujęty w decyzji Burmistrza S., natomiast jego zakres określono postanowieniem Starosty B. z dnia [...] maja 2005r. W "badanej" decyzji Burmistrza S. wymieniono wszystkie załączniki, w tym uzgodnienia i opinie wymagane przepisami szczególnymi (wymagane przy wniosku o pozwolenie na budowę). Poza tym wskazał, iż problem uciążliwości inwestycji dla środowiska scedowano na etap związany z uzyskaniem pozwolenia na budowę, a zamierzona inwestycja nie mieściła się w obszarze zakreślonym rozporządzeniem Ministra Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998r. W kwestii sprzeczności decyzji z planem miejscowym zarzucił organowi przeoczenie jego zmiany, jaka nastąpiła wskutek uchwały Rady Miejskiej w S. nr [...] z dnia [...] czerwca 2001r. Przedmiotowa uchwala znosiła, zakaz realizacji budownictwa niezbędnego do prowadzenia gospodarstw rolnych na terenie wszystkich wsi gminy S. Plan miejscowy określił ograniczenie gospodarki rolnej do form szczątkowych (ze względu na przeznaczenie większości gruntów na cele budowlane), a od momentu zatwierdzenia planu zrealizowano we wsi K. i innych wsiach wiele inwestycji w postaci budowy domów, stąd budowa jego zakład nie może zostać uznana jako sprzeczna z planem miejscowym. Dodatkowo wskazał, iż jest rolnikiem i posiada grunty rolne o pow. 8 ha, natomiast inwestycja - polegająca na skupie drobiu i późniejszym jego przetworzeniu - jest związana bezpośrednio z jego działalnością rolniczą. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. stwierdziło, iż podniesione zarzuty nie zasługują na uwzględnienie i decyzją z dnia [...]10.2005r. nr [...] orzekło o utrzymaniu jej w mocy. Kolegium wskazało, iż stosownie do treści przepisu art. 40 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w konkretnej sprawie wydaje burmistrz po uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych ustawą i przepisami szczególnymi. W odniesieniu zaś do charakteru planowanego zamierzenia inwestycyjnego, przepisami szczególnymi były m. in. - obowiązujące w dacie wydania decyzji - regulacje ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Przede wszystkim zaś art. 48 ust. 2 pkt 1 i 2 przewidujący w ramach postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wymóg udziału w nim Starosty i Powiatowego Inspektora Sanitarnego oraz uzgodnienia przez te organy wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Akta sprawy nie zawierają natomiast żadnego dokumentu wskazującego na udział w postępowaniu w/w organów administracji. Ponadto zgodnie z treścią przepisu art. 46 ust. 3 powołanej ustawy postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko stanowi część postępowania zmierzającego do wydania decyzji, o którym mowa w ust 4. Biorąc pod uwagę art. 46 ust. 4 pkt 1 wymieniający decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydawaną na podstawie przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, ocena oddziaływania na środowisko powinna poprzedzać uzyskanie (wydanie) takiej decyzji. Przytoczony zaś przepis jest w swej treści jednoznaczny i nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Jeden z "podetapów" oceny oddziaływania na środowisko przewidywały przepisy art. 51 ustawy Prawo ochrony środowiska, wprowadzające w zależności od rodzaju planowanego przedsięwzięcia obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, stwierdzanego w drodze postanowienia przez organ wydający przedmiotową decyzję po zasięgnięciu opinii Starosty i Powiatowego Inspektora Sanitarnego. To, czy planowane zamierzenie inwestycyjne zawiera cechę "mogącego znacząco oddziaływać na środowisko" zostało natomiast doprecyzowane w rozporządzeniu Ministra Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz. U. z 1998 r. Nr 93. poz. 589). Przepis § 2 ust. 6 lit. f rozporządzenia określa w sposób wyraźny zakłady przetwórstwa mięsa o produkcji powyżej 200 ton rocznie jako inwestycje w przemyśle spożywczym i zalicza je do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska. Kolegium podkreśliło, iż wszczynający postępowanie o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wniosek skarżącego określał wielkość produkcji zakładu (przerobu) w granicach 7 ton tygodniowo. Dlatego też Burmistrz S. będąc związany wnioskiem strony, obowiązany był uwzględnić tą wielkość w swojej ocenie jako charakteryzującą planowaną inwestycję i zastosować w sprawie przepisy odnoszące się właśnie do podanej we wniosku wielkości produkcji. Dołączony zaś przez skarżącego raport oddziaływania na środowisko datowany jest na okres późniejszy niż wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, stąd nie może on zwekslować postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko do etapu uzyskiwania pozwolenia na budowę. Odnosząc się natomiast do kwestii sprzeczności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z planem miejscowym organ stwierdził, iż ustalenia części opisowej - obowiązujących w dacie wydania decyzji - zmian miejscowego planu zagospodarowania gminy S., zatwierdzonych uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w S. z dn. [...]06.1991 r. - dają podstawę do wyprowadzania z nich wniosku, że wnioskowane rozwiązanie projektowe było sprzeczne z treścią tego planu. Wprowadzona nowela nie zmieniła w żaden sposób przeznaczenia terenu, a jedynie rozszerzyła możliwości zabudowy na inwestycje inne niż niezbędne do prowadzenia gospodarstwa rolnego. To właśnie pozwalało na realizację - na terenie wsi gminy S. - inwestycji w postaci budowy domów. Dodatkowo organ wskazał, iż określenie planowanej inwestycji jako inwestycji w przemyśle (spożywczym) oznacza, że szczególne warunki zagospodarowania terenu (art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy) - a więc zniesienie zakazu zabudowy - nie mogą wyprzedzać i konkurować z przeznaczeniem terenu w planie miejscowym (art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym) na tereny rolne i jednocześnie obejmować przeznaczenia danego terenu na inwestycje rodzaju przemysłowego. Stąd badana decyzja zawierała wadę powodującą jej nieważność, przewidzianą w art. 46a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Od powyższej decyzji J. G. wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wnosząc o jej uchylenie. Przedmiotowej decyzji zarzucił naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez przyjęcie przez organ, iż decyzja Burmistrza S. z dn. [...]09.2002r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Podniósł, iż w niniejszej sprawie oczywistość naruszenia prawa nie jest jednoznaczna, stąd tym bardziej nie można mówić o jej rażącym charakterze. W uzasadnieniu zaś skargi przytoczył zarzuty podnoszone na etapie odwołania od decyzji wydanej w I instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu decyzji i wniosło o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Zarzuty skargi nie są zasadne. Stosownie do art. 3 ustawy z dn. 30.08.2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji, to jest jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznając sprawę nie może, zatem zmienić zaskarżonej decyzji a jedynie, uwzględniając skargę, może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności stanowiące podstawę uwzględnienia skargi wskazane w art. 145 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - skarga podlega oddaleniu. Rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku nie dopatrzył się, aby w zaskarżonej decyzji zostało naruszone prawo materialne oraz przepisy postępowania administracyjnego. W szczególności wskazać należy, iż organ dokonując analizy kwestionowanej decyzji prawidłowo ustalił i zastosował stan prawny obowiązujący w chwili jej wydawania (art. 6 kpa). Decyzja Burmistrza S. pochodziła z dn. 17.09.2002r., a zatem na tę datę należało oceniać zgodność podjętego rozstrzygnięcia z przepisami prawa. Na wstępie podkreślić również należy, iż postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu może być wszczęte wyłącznie na wniosek zainteresowanego inwestora. Przedmiotowy wniosek w myśl obowiązującej wówczas ustawy z dn. 7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym powinien spełniać warunki określone w przepisach kpa w postaci wskazania osoby wnioskodawcy i jej adresu, a ponadto, zgodnie z przepisami ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym granice objętego wnioskiem terenu, rodzaj inwestycji przez wymienienie charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu i jej funkcję, a ponadto charakterystyczne parametry techniczne planowanej inwestycji, jej potrzeby w zakresie infrastruktury technicznej oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Ponadto do wniosku powinna być dołączona ekspertyza zawierająca oddziaływanie inwestycji na środowisko, gdy dla danej inwestycji przewidziany jest obowiązek jej sporządzenia. Listę zaś inwestycji zaliczanych do szczególnie szkodliwych dla środowiska bądź mogących pogorszyć stan środowiska, określało rozporządzenie Ministra Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz. U. Nr 93, poz. 589 ze zm.). Z jego brzmieniem wynikało, iż przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymagały inwestycje wymienione w § 1 lub 2. Zgodnie zaś z § 2 ust. 6 lit. f cytowanego rozporządzenia do mogących pogorszyć stan środowiska zaliczono między innymi zakłady przetwórstwa mięsa o produkcji rocznej powyżej 200 ton. Stąd w niniejszej sprawie decydujące znaczenie miało ustalenie charakteru inwestycji skarżącego i w konsekwencji wyjaśnienie czy mogła ona być zaliczana do szczególnie szkodliwych dla środowiska bądź mogących pogorszyć stan środowiska w rozumieniu w/w rozporządzenia. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy wskazać należy, iż Kolegium prawidłowo zinterpretowało treść wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Określenie przez inwestora wielkości produkcji zakładu - to jest jego przerobu - w granicach 7 ton tygodniowo wskazywało na roczną produkcję w granicach 336 ton, a zatem powyżej 200 ton. Powołany zaś przepis § 2 ust. 6 lit. f rozporządzenia wyraźnie wskazywał zakłady przetwórstwa mięsa o produkcji powyżej 200 ton rocznie jako inwestycje w przemyśle spożywczym i zaliczał je do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska. Zdaniem Sądu organ trafnie wskazał, iż dla prawidłowości mającego być podjętego rozstrzygnięcia w sprawie, należało uwzględnić wielkość podaną we wniosku, gdyż ocena wpływu danej inwestycji na środowisko odnosić się winna właśnie do najwyższej, optymalnej mocy produkcyjnej danego zakładu. Przy czym nadmienić należy, iż była to jedyna wielkość wskazana przez inwestora charakteryzująca zamierzoną inwestycję. Za słusznością takiej właśnie interpretacji treści wniosku przemawia reprezentowany w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, zgodnie z którym "organ administracji publicznej związany jest wnioskiem i nie może tego wniosku interpretować zawężająco. Wręcz przeciwnie, na tym etapie starań o realizację zamierzenia inwestycyjnego organ jest zobowiązany maksymalnie szeroko określić możliwości inwestora, mając na uwadze ustalenia wynikające z przepisów szczególnych oraz wymagania ochrony interesów osób trzecich (vide: wyrok NSA z dn. 3.09.2002r., IVSA2372/00, MoP 2002r. Nr 22, s. 1011). Stąd twierdzenie skarżącego, iż określona we wniosku wielkość jest wyłącznie wielkością orientacyjną a wysokość produkcji może oscylować w granicach "średnio 3,8 tony, nie przekroczy natomiast maksymalnie 7,5 tony tygodniowo" należy uznać za nieuzasadnione. W konsekwencji przedstawione rozumowanie dopuszczałoby, na co wskazywało Kolegium, na powstanie nagannej praktyki umożliwiającej obchodzenie przepisów chroniących środowisko wskutek przyjmowania wielkości najniższych przy "widełkowym" określaniu parametrów charakteryzujących planowaną inwestycję. W tym stanie faktycznym i prawnym zaliczenie inwestycji skarżącego do mogących pogorszyć stan środowiska w związku z treścią § 2 pkt 6 lit. f rozporządzenia nie budzi wątpliwości. Prawidłowo też skutkowało wskazaniem braku przeprowadzenia przez organ wydający decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - oceny oddziaływania na środowisko. Z brzmienia § 3 ust. 1 cytowanego rozporządzenia wynikało bowiem, iż dla tego typu inwestycji przedmiotowa ocena powinna być sporządzona na etapie uzgodnienia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Takich uzgodnień jednak, na co zwróciło uwagę Kolegium (w obu podjętych decyzjach) Burmistrz S. nie dokonywał. Stosownie do treści przepisu art. 40 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydaje burmistrz po uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych ustawą i przepisami szczególnymi. W odniesieniu do ustalonego przez organ charakteru planowanego zamierzenia inwestycyjnego, przepisem szczególnym była ustawa z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska, która w art. 48 ust. 2 pkt 1 i 2 przewidywała w ramach postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko - wymóg udziału w nim Starosty oraz Powiatowego Inspektora Sanitarnego, a także uzgodnienia przez te organy wydania decyzji. Tymczasem zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy nie odzwierciedla udziału w postępowaniu wymienionych organów administracji. Ustalony stan faktyczny przemawiał również za uznaniem, iż w niniejszej sprawie zastosowanie miały przepisy działu VI rozdziału 2 powołanej ustawy, w tym art. 46 ust. 3, w myśl którego postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko stanowi część postępowania zmierzającego do wydania decyzji. Biorąc zaś pod uwagę art. 46 ust. 4 pkt 1 ocena oddziaływania na środowisko powinna była poprzedzać uzyskanie (wydanie) takiej decyzji. Jeden z "podetapów" oceny oddziaływania na środowisko określały natomiast przepisy art. 50 ust. 1 w zw. z art. 51 ustawy Prawo ochrony środowiska, wprowadzające - w zależności od rodzaju planowanego przedsięwzięcia - obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko stwierdzanego w drodze postanowienia przez organ wydający decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu po zasięgnięciu opinii Starosty i Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Twierdzenie skarżącego, iż raport o oddziaływaniu na środowisko ostatecznie został sporządzony a wobec czego nie można przypisywać inwestorowi, iż zlekceważył on wpływ swojego zakładu na środowisko jest nie do pogodzenia z obowiązującym w sprawie stanem prawnym. Przede wszystkim podnieść należy, iż raport ten został sporządzony dla celów pozwolenia na budowę, datowany jest na okres późniejszy (październik 2003), niż wydana decyzja ([...] września 2002r.) i nie może sanować jej wadliwości. Podjęcie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z naruszeniem wyżej opisanych przepisów dotyczących ochrony środowiska stanowiło o wyczerpaniu hipotezy normy prawnej art. 11 ustawy Prawo ochrony środowiska wedle, której taka decyzja jest nieważna z mocy prawa, a tym samym podlegała sankcji określonej w przepisie art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. Naruszenie w/w przepisów spełniło również przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Zarówno w utrwalonej już linii orzecznictwa sądów administracyjnych i Sądu Najwyższego reprezentowany jest pogląd, który sąd w obecnym składzie podziela, że stwierdzenie nieważności decyzji z przyczyny rażącego naruszenia prawa może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy organ ustali, że decyzja w sposób oczywisty i bezsporny narusza konkretny przepis prawa, a ponadto jej obowiązywanie wywołuje skutki niemożliwe do zaaprobowania w praworządnym państwie. Stąd obowiązkiem organu stwierdzającego nieważność decyzji, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa jest wyraźne wykazanie, jaki przepis prawa został naruszony i dlaczego naruszenie to organ ocenił jako rażące (vide: wyrok SN z dn. 8.04.94r., III ARN 15/94, OSNAP 1994, nr 3, poz. 36; wyrok NSA z dn. 21.10.92r., V SA 86/92 i 436-466/92, ONSA 1993, nr 1, poz.23). W ocenie Sądu w tej części zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...]10.2005r. czyni zadość wyżej wymienionym wymogom. Organ orzekający w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności wyjaśnił, na czym polegało w niniejszej sprawie naruszenia prawa oraz dlaczego uznał je za "rażące". Słusznie tez uzasadnił, iż w okolicznościach rozpoznawanej sprawy obowiązujący stan prawny możliwy był do ustalenia na podstawie treści przepisów bez jakiejkolwiek trudności ze strony Burmistrza S. Normy prawne mające zastosowanie w niniejszym przypadku, wyrażały w sposób precyzyjnie zarówno możliwości ich poprawnego zastosowania jak i obowiązki organu, których tenże nie wypełnił w prowadzonym przez siebie postępowaniu. Odnosząc się natomiast do kwestii sprzeczności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z planem miejscowym oraz oceniając rozstrzygnięcie Kolegium pod kątem ustaleń tego planu, Sąd nie dopatrzył się w tym zakresie nieprawidłowości. Sankcja nieważności, przewidziana w art. 46a ust. 1 pkt. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, uwarunkowana była sprzecznością decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzja Burmistrza S. rozstrzygająca o zamierzonej inwestycji dopuszczała na "wnioskowanym" terenie inwestycję o przeznaczeniu ewidentnie odmiennym niż określona w planie miejscowym. Obowiązujący w dacie wydawania przedmiotowej decyzji plan miejscowy podjęty Uchwałą Rady Miejskiej w S. w dniu [...]05.1988r. Nr [...] określał tereny zamierzonej inwestycjo jako "grunty rolne, orne i użytki zielone", "tereny rolne stanowiące rezerwę dla potencjalnego rozwoje zainwestowania miasta B.". Także jego zmiana zatwierdzone uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w S. z dn. [...]06.1991r. polegająca na uchyleniu zakazu realizacji budownictwa niezbędnego do prowadzenia gospodarstw rolnych na terenie wszystkich wsi gminy S., pod warunkiem zachowania wymogów ochrony środowiska, nie zmieniła w żaden sposób przeznaczenia terenu, a jedynie rozszerzyły możliwości zabudowy terenu na inwestycje inne niż niezbędne do prowadzenia gospodarstwa rolnego. Również i w tym przypadku zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa, w szczególności zaś podnoszonego przez skarżącego art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Cechą, bowiem rażącego naruszenia prawa jest sytuacja, w której treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą, a charakter naruszenia prawa powoduje, że decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Przy czym nie chodzi tu, o błędy wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (wyrok NSA z dn. 9.03.1999r. V S.A. 1970/98, Lex nr 50195, wyrok NSA z dn. 26.09.2000r. VSA 2998/99, Lex nr 51249). W realiach niniejszej sprawy na tle ocenianej decyzji SKO w Białymstoku z dnia 31.10.2005r. opisana wyżej sytuacja niewątpliwie nie ma miejsca. Z uwagi na powyższe Sąd podzielił ocenę prawna i faktyczną dokonaną przez organ administracji publicznej i na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30.08.2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę, o czym orzeczono jak na wstępie.