II SA/Bk 49/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Wincenciak (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński, sędzia NSA Mieczysław Markowski, Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 marca 2017 r. sprawy ze skargi M. K. i M. K. wspólników spółki cywilnej Zakład Produkcyjno-Handlowo-Usługowy "K." s.c. w S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu D. z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2016 r., nr [...] o nałożeniu M. K. i M. K. wspólnikom spółki cywilnej Zakład Produkcyjno-Handlowo-Usługowy "K." s.c. (zwanym dalej: "Skarżącymi") kary pieniężnej w kwocie 10.000 zł w związku z: (-) wykonywaniem przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia; (-) wykonywaniem przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji; (-) nierejestrowaniem za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Decyzję tę organ podjął w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] sierpnia 2016 r. na drodze krajowej nr [...], w rejonie miejscowości Ś. przeprowadzono kontrolę drogową pojazdu marki V. o numerze rejestracyjnym [...] o dopuszczalnej masie całkowitej 4600 kg, którym kierował A. B. W trakcie kontroli ustalono, że kierowca wykonywał przewóz drogowy na potrzeby własne, przewożąc syfony z wodą w imieniu Skarżących prowadzących działalność gospodarczą jako wspólnicy spółki cywilnej pod firmą: Zakład Produkcyjno - Handlowo - Usługowy "K." s.c. z siedzibą w S. przy ul [...]. Kierowca nie okazał do kontroli wypisu z zaświadczenia na przewozy drogowe. Podczas kontroli ustalono również, że zainstalowany w pojeździe tachograf nie został poddany sprawdzeniu okresowemu. W toku kontroli stwierdzono również, że kierowca A. B. nie używał wykresówki i nie rejestrował na wykresówce za pomocą urządzenia rejestrującego wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Przebieg i ustalenia kontroli zostały udokumentowane protokołem kontroli z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...] Pismem z dnia [...] września 2016 r. organ I instancji zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu. W toku postępowania w piśmie z dnia [...] września 2016 r. Skarżący złożył wyjaśnienia podnosząc, że skontrolowany pojazd został na podstawie sporządzonej umowy użyczenia, użyczony A. B. do przewiezienia jego rzeczy. Tym samym przewóz ten nie był związanyz działalnością przedsiębiorstwa stron. Te ustalenia uzasadniały wszczęcie postępowania i wydanie decyzji o wymierzeniu kary pieniężnej stosownie do art. 4 pkt 4 i pkt 22 lit.a, art. 23 ust. 1 i 3, art. 32 ust. 1 i 3 art. 33 ust. 1 i 2, art. 87 ust. 2, art. 92 a ust. 1, 2 i 6, ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2013, poz. 1414, zwanej dalej: "u.t.d.") oraz art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 04 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.U.UE.L.2014.60.1) oraz lp. 1.3, lp. 6.1.4. i lp. 6.2.1 załącznika Nr 3 do tej ustawy. Odwołania Skarżących organ II instancji nie uwzględnił i utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy odnosząc się do zarzutu naruszenia lp. 1.3. załącznika nr 3 do ustawy podniósł, że w dniu kontroli Skarżący wykonywali niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne - w rozumieniu definicji z art. 4 pkt 4 u.t.d. Do tej kategorii przewozów ustawa pozwala zaliczyć przejazdy wykonywane pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Organ odwoławczy wskazał, że warunkiem zaliczenia przejazdu do kategorii niezarobkowych przewozów drogowych jest wykonywanie go przez przedsiębiorcę lub jego pracowników. Przewóz drogowy z dnia kontroli wykonywał pracownik stron A. B. zatrudniony na umowę o pracę na czas określony. Tym samym, w ocenie organu, przewóz z dnia kontroli spełniał warunek wskazany w art. 4 pkt 4 lit. a u.t.d. (dowody: protokół kontroli, protokół przesłuchania świadka i umowa o pracę –w aktach strony). Organ II instancji stwierdził również, że skoro w dniu kontroli Skarżący nie posiadali zaświadczenia uprawniającego ich do wykonywania niezarobkowego przewozu rzeczy, to tym samym naruszyli art. 33 u.t.d. i dlatego organ I instancji słusznie nałożył na strony karę pieniężną w wysokości 8.000 zł stosownie do treści art. 92 a ust. 1, 2 i 6 u.t.d. oraz lp. 1.3 załącznika nr 3 do ustawy. Organ II instancji wskazał, że wbrew twierdzeniom Skarżących przewóz z dnia kontroli nie miał charakteru przewozu prywatnego. Przeciwnie, materiał dowodowy jednoznacznie potwierdza wykonywanie niezarobkowego przewozu drogowego przez Skarżących. Z okazanych do kontroli faktur bez żadnych wątpliwości wynika, że strony sprzedały nabywcom z W. i w S. syfony z wodą gazowaną "R.". Faktury zostały opatrzone pieczątką przedsiębiorstwa stron i pieczątką M. K. oraz podpisane przez osobę upoważnioną do podpisywania w jego imieniu. Również kierowca przesłuchany w charakterze świadka jednoznacznie zeznał, że polecenie dostarczenia towaru otrzymał od M. K., który jest także osobą zarządzającą transportem w przedsiębiorstwie Skarżących. Jedynym towarem przewożonym podczas kontroli były syfony z wodą, co potwierdza także dokumentacja fotograficzna znajdująca się w aktach sprawy. Mając powyższe organ stwierdził, że kierowca wykonywał przewóz w imieniu stron, na wyraźne polecenie M. K. Ponadto wskazał, że gdyby Skarżący wykonywał przejazd prywatny, to okazałby do kontroli dokumenty świadczące o wykonywaniu takiego przejazdu, w tym umowę użyczenia pojazdu, a nie dokumenty niezbędne do potwierdzenia wykonywania przewozu w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Odnosząc się do naruszenia lp. 6.1.4 załącznika nr 3 do u.t.d. organ odwoławczy podniósł, że zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że tachograf marki M. [...]V. – S. nr [...] zamontowany w pojeździe marki V. o numerze rejestracyjnym [...], będącym własnością skarżącej M. K., nie został poddany sprawdzeniu okresowemu. Podczas przeprowadzonej kontroli bez żadnych wątpliwości ustalono, że ani w kabinie pojazdu ani w tachografie nie ma czytelnej tabliczki znamionowej potwierdzającej przeprowadzenie sprawdzenia okresowego tachografu. Kierowca nie okazał również żadnego dokumentu potwierdzającego przeprowadzenie sprawdzenia okresowego tachografu. Organ wskazał, że obowiązek przeprowadzania okresowych badań tachografów reguluje art. 23 rozporządzenia nr 165/2010. W związku z niedopełnieniem obowiązku dokonania sprawdzenia okresowego tachografu, organu odwoławczy stwierdził, iż organ I instancji słusznie nałożył na strony karę pieniężną w wysokości 1000 zł, stosownie do treści art. 92 a ust. 1, 2 i 6 u.t.d. oraz lp. 6.1.4 załącznika nr 3 do ustawy. Odnośnie zaś naruszenia lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. organ odwoławczy stwierdził, że zebrany w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, iż fakt nierejestrowania aktywności na wykresówce przez kierowcę A. B. wykonującego przewóz drogowy skontrolowanym pojazdem miał miejsce i tym samym doszło do naruszenia obowiązujących przepisów. Dlatego w ocenie organu odwoławczego, organ I instancji słusznie nałożył na strony karę pieniężną w wysokości 5000 zł za nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebyte drogi zgodnie z art. 92a ust. 1, 2 i 6 u.t.d. oraz Ip. 6.2.1 załączniki nr 3 do tej ustawy. Ponadto organ II instancji wskazał, że wbrew twierdzeniom Skarżących art. 3 lit. h rozporządzenia nr 561/2006 nie może mieć zastosowania w przedmiotowej sprawie, ponieważ przewóz wykonywany w dniu kontroli nie miał charakteru niehandlowego przewozu. Przeciwnie, zebrany materiał dowodowy bez żadnych wątpliwości wskazuje, że przewóz wykonywany w dniu [...] sierpnia 2016 r. miał ścisły związek z działalnością wykonywaną przez Skarżących, gdyż polegał na dostarczeniu do odbiorców wody produkowanej przez skarżących i był wykonywany w ich imieniu. Natomiast przewóz niehandlowy nie może mieć żadnego związku z działalnością gospodarczą wykonywaną przez przedsiębiorcę. Zdaniem organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie nie zaistniały też okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 92 c u.t.d. Za bezzasadny organ uznał także zarzut naruszenie art. 7, art. 8, art. 77, art. 107 § 3 k.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku na decyzję opisaną na wstępie, strona Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie niniejszego postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie prawa, poprzez naruszenie: 1) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a., poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności poprzez działanie organu w celu maksymalizacji kary pieniężnej bez zastosowania należytej dbałości o ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego; 2) art. 8 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania przez orany administracji w sposób niebudzący zaufania Skarżących do władzy publicznej; 3) naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię przepisu art. 3 pkt h rozporządzenia 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r., polegającą na przyjęciu, iż zgodnie z treścią wskazanego przepisu rozporządzenie nie ma zastosowania do przewozu drogowego pojazdami lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 7,5 ton używanymi do niehandlowego przewozu rzeczy. Ponadto zarzucono zastosowanie sankcji finansowych odnoszących się do błędnie ustalonego stanu faktycznego, a tym samym naruszenie art. 92 a u.t.d. oraz Ip. 1.3, lp.6.1.4 i lp.6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy. Uzasadnienie skargi zawiera rozwinięcie zarzutów. Wskazano, że skontrolowany w dniu [...] sierpnia 2016 r. przewóz, wbrew ustaleniom organu, był przewozem niehandlowym w rozumieniu ww. rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. Ponadto powołując się na art. 3 pkt h ww. rozporządzenia zaznaczono, że bezspornie dopuszczalna masa skontrolowanego pojazdu nie przekraczała 7,5 t oraz, że kierowca nie świadczył pracy na ich rzecz i nie miał obowiązku rejestrowania czasu pracy kierowcy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Podczas rozprawy w dniu 21 marca 2017 r. Skarżący okazał wyrok SR II Wydział Karny [...] października 2016 r. – [...], na mocy którego uznano go winnym i wymierzono karę grzywny w wysokości 500 zł za zdarzenie, które miało miejsce w dniu [...] sierpnia 2016 r. Oświadczył, że wyrok Sądu I instancji jest prawomocny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż decyzje wydane w tej sprawie przez organy obu instancji – wbrew zarzutom skargi – nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Zaskarżona decyzja wydana została na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 23), a jej podstawę materialnoprawną stanowiły m.in. przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j.t. Dz.U. z 2013 r. poz. 1414 z późn. zm., dalej jako "u.t.d." lub "ustawa"). Przepisy tej ustawy regulują odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy (przewoźnika drogowego lub przedsiębiorcy wykonującego przewozy drogowe na potrzeby własne, a także innego podmiotu wykonującego przewóz drogowy w rozumieniu przepisów ustawy), jak również innych podmiotów wykonujących inne czynności związane z przewozem drogowym. Stosownie do art. 92a ust. 1 u.t.d, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10.000 złotych za każde naruszenie. Obowiązek przeprowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie kary administracyjnej z tytułu naruszenia przepisów, o jakich mowa w art. 92 ust. 1 u.t.d., wynika wprost z art. 92a i art. 93 tej ustawy. Przy ustaleniu odpowiedzialności przewoźnika znajdują zastosowanie zasady i reguły postępowania przewidziane przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, także w części dotyczącej postępowania dowodowego. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 u.t.d.). W rozpatrywanym w tej sprawie przypadku organy niewadliwie stwierdziły naruszenia określone w załączniku nr 3 do ustawy w pozycjach: 1.3. – wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia; 6.1.4. – wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji; 6.2.1 – nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Strona skarżąca w zasadzie nie kwestionuje ustaleń poczynionych przez organy co do braku zaświadczenia, braku dokumentu potwierdzającego posiadanie aktualnego sprawdzenia okresowego tachografu oraz nierejestrowania za po mocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. W ocenie strony skarżącej owe okoliczności nie mogą obciążać wspólników spółki cywilnej, bowiem kierowca A. B. prowadził ww. pojazd na własny rachunek, gdyż M. K. użyczyła mu ww. pojazd do celów prywatnych. W ocenie Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy, w tym m.in. protokół kontroli z dnia [...].08.2016 r., protokół oględzin, zeznania świadka A. B., kopie faktur (karty 13-14 akt administracyjnych) , a także oświadczenia strony z dnia [...] września 2016 r., zostały prawidłowo ocenione i stanowiły uzasadnioną podstawę do stwierdzenia naruszeń opisanych szczegółowo w obu decyzjach. Należało więc stwierdzić, że w sprawie niniejszej zachodziły warunki do przyjęcia odpowiedzialności wspólników spółki na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d. w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d. Organ trafnie też uznał, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie daje podstaw do zastosowania art. 92c u.t.d. Według art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, a postępowanie wszczęte umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazujące, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Tak więc, aby doszło do zastosowania tego przepisu, przesłanka braku wpływu na powstałe naruszenie musi być następstwem zdarzeń i okoliczności, których przedsiębiorca nie mógł przewidzieć. W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Organy prawidłowo przypisały odpowiedzialność przedsiębiorcy Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji był art. 4 pkt 4 i pkt 22, art. 33 ust. 1, art. 92a ust. 1 i, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym i lp. 1.3 załącznika nr 3 do tej ustawy. Organy orzekające w sprawie uznały, że kontrolowanym pojazdem wykonywano przewóz na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika bezspornie, że w dniu [...] sierpnia 2016 r. zatrzymano do kontroli pojazd marki V. o numerze rej. [...], którym kierował A. B., zatrudniony przez skarżącą spółkę. Pojazdem tym wykonywany był przewóz syfonów z wodą. W toku kontroli inspektorzy ustalili, że kierowca nie okazał w dniu kontroli zaświadczenia na wykonywanie niezarobkowych przewozów drogowych. Okoliczność braku wydania przedsiębiorcy zaświadczenia na przewozy na potrzeby własne została potwierdzona również pismem Urzędu Miejskiego w S. z dnia [...] września 2016 r. W związku z powyższym wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 4 pkt 3 ustawy przez pojęcie "transportu drogowego" rozumie się krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy; określenie to obejmuje również: a) każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4, b) działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy. Stosownie do art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym, niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne – to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki: a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi, c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin, d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych. Natomiast w myśl art. 33 ust. 1 u.t.d. przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Natomiast stosownie do treści art. 87 ust. 2 u.t.d. podczas przewozu drogowego wykonywanego na potrzeby własne kontrolowany jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli, oprócz odpowiednich dokumentów wymaganych przy takim przewozie, określonych w ust. 1, wypis zaświadczenia, o którym mowa w art. 33 ust. 10 u.t.d. Jak wynika z powołanych przepisów, ustawodawca wyodrębnił z pojęcia transportu drogowego niezarobkowy przewóz drogowy (przewóz na potrzeby własne), który uzależnił od łącznego (kumulatywnego) spełnienia wszystkich czterech przesłanek wymienionych w art. 4 pkt 4 lit. a-d, co oznacza, że niespełnienie choćby jednej z nich wyklucza możliwość zakwalifikowania konkretnego przejazdu jako przewozu na potrzeby własne, nawet jeśli jest on wykonywany przez przedsiębiorcę jednorazowo i pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, na co wskazuje wprost art. 4 pkt 3 lit. a ustawy. O ile zatem przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo do podstawowej działalności, spełniający przesłanki określone w art. 4 pkt 4 ustawy wymaga, stosownie do art. 33 ust. 1 ustawy, uzyskania odpowiedniego zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne, o tyle wykonywanie takiego przewozu, niespełniającego warunków określonych w art. 4 pkt 4 ustawy, wymaga – zgodnie z art. 5 ust. 1 oraz art. 5b ust. 1 i 2 - uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego bądź odpowiedniej licencji. Przenosząc powyższe rozważania natury ogólnej na grunt kontrolowanej sprawy stwierdzić przyjdzie, że stan faktyczny nie budzi wątpliwości, a potwierdzają go zgromadzone przez organy administracyjne dokumenty znajdujące się w aktach sprawy. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że pojazd używany do przewozu był prowadzony przez pracownika spółki, to wykonywany transport był wykonywany na potrzeby własne, na które strona skarżąca nie posiadała na dzień kontroli drogowej wymaganego zaświadczenia. W ocenie Sądu, analiza akt administracyjnych pozwala stwierdzić, że organ odwoławczy dokonał prawidłowego w tym zakresie ustalenia faktycznego. Zasadnie organy nie dały wiary stanowisku strony skarżącej , że przewozu w omawianym dniu dokonywał kierowca A. B. na potrzeby własne w oparciu o umowę użyczenia. Przeczą temu zeznania A. B. w charakterze świadka oraz całokształt pozostałych okoliczności sprawy, w tym dołączone faktury (karta 13-14 akt) i okoliczność, że przedmiotem działalności wspólników spółki jest produkcja wody, która byłą w tym dniu rozwożona. Skoro zatem na dzień dokonanej kontroli kierowca był pracownikiem przedsiębiorcy w rozumieniu art. 4 pkt 4 lit. a ustawy w zw. z art. 2 ustawy - Kodeks pracy, to prawidłowo organy zakwalifikowały wykonywany transport jako transport na potrzeby własne, objętego obowiązkiem zgłoszeniem przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Mając na uwadze powyższe, zasadnie nałożono na stronę skarżącą sankcję pieniężną przewidzianą w lp. 1.3 załącznika nr 3 do u.t.d. w wysokości 8.000 zł. Jeśli zaś chodzi o wysokość kary podkreślić należy, że organ administracji nie ma swobody działania, lecz ma obowiązek określić karę pieniężną w przypadku stwierdzenia stanu faktycznego wymienionego w tym przepisie. Kara ta ma charakter tzw. sankcji administracyjnej co oznacza, że jest ona ściśle określona przez ustawę, a organ administracyjny nie ma kompetencji do miarkowania kary w sytuacji, gdy stwierdzi spełnienie przesłanek do jej wymierzenia. Nałożenie tej kary znajduje oparcie w koncepcji tzw., odpowiedzialności obiektywnej uzasadnianej celami i funkcjami ustawy o transporcie drogowym (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 31 marca 2008 r., SK 75/06, OTK 2008/2/30). Odnosząc się do naruszenia lp. 6.1.4 załącznika nr 3 do u.t.d. to wskazać należy, że zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że tachograf marki M. [...]V. – S. nr [...] zamontowany w pojeździe marki V. o numerze rejestracyjnym [...], będącym własnością skarżącej M. K., nie został poddany sprawdzeniu okresowemu. Podczas przeprowadzonej kontroli ustalono, że ani w kabinie pojazdu ani w tachografie nie ma czytelnej tabliczki znamionowej potwierdzającej przeprowadzenie sprawdzenia okresowego tachografu. Kierowca nie okazał również żadnego dokumentu potwierdzającego przeprowadzenie sprawdzenia okresowego tachografu. Obowiązek przeprowadzania okresowych badań tachografów reguluje art. 23 rozporządzenia nr 165/2010. Zasadnie zatem organy uznały, że owe naruszenie jest zagrożone karę pieniężną w wysokości 1000 zł, stosownie do treści art. 92 a ust. 1, 2 i 6 u.t.d. oraz lp. 6.1.4 załącznika nr 3 do ustawy. Odnośnie zaś naruszenia lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. to prawidłowo organ odwoławczy stwierdził, że zebrany w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy wskazuje, iż fakt nierejestrowania aktywności na wykresówce przez kierowcę A. B. wykonującego przewóz drogowy skontrolowanym pojazdem miał miejsce i tym samym doszło do naruszenia obowiązujących przepisów. Dlatego słusznie temu naruszeniu przypisano karę pieniężną w wysokości 5000 zł za nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi - zgodnie z art. 92a ust. 1, 2 i 6 u.t.d. oraz Ip. 6.2.1 załączniki nr 3 do tej ustawy. Jednocześnie zgodnie z art. 92a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym prawidłowo organy zmniejszyły sumę kar za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej do kwoty 10 000 złotych. Sąd nie dopatrzył się naruszenia norm postępowania. W szczególności dokonano zgodnie z art. 7, 77 § 1 k.p.a. prawidłowych czynności procesowych służących dokonaniu koniecznych ustaleń faktycznych, w stopniu wystarczającym do niewadliwego rozpoznania sprawy. Dokonując ich analizy nie przekroczono granic swobodnej oceny po myśli art. 80 k.p.a., uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Stronie zagwarantowano możliwość zapoznania się z materiałem dowodowym w sprawie. Z przytoczonych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku obowiązany był oddalić skargę.